Archiwa tagu: WB Electronics

Polska bezzałogowa wieża ZSSW-30 dla KTO Rosomak i BWP Borsuk

Polski bezzałogowy system wieżowy ZSSW-30 dla wozów bojowych powstaje w ramach pracy badawczo-rozwojowej, a głównymi wykonawcami prototypu modułu wieżowego są Huta Stalowa Wola S.A., odpowiadająca za część mechaniczną i integrację systemu oraz WB Electronics S.A., projektująca systemy elektroniczne. Umowę na realizację zadania, pomiędzy Inspektoratem Uzbrojenia MON a konsorcjum tych firm, podpisano 29 marca 2013 r. Zakończenie pracy badawczo-rozwojowej miało nastąpić w ciągu 24 miesięcy od dnia podpisania umowy, czyli do kwietnia 2015 r., ale termin ten został wydłużony.

Wieża ZSSW-30_1

Wizja wieży bezzałogowej ZSSW-30 z 2014 r.

W ramach projektu mają powstać dwa prototypy wież – drugi egzemplarz, który powinien być gotowy w br., ma posiadać polskie przyrządy obserwacyjno-celownicze. Według najnowszych informacji prototypy – 5 sztuk – powinny przejść badania kwalifikacyjne w 2016 r., a w 2017 r. planowane jest wdrożenie ZSSW-30 do produkcji seryjnej.

Koncepcja konstrukcji nowego polskiego modułu wieżowego zakłada jego pełną zgodność montażową z wieżą Hitfist-30P, tj. posadowienie ZSSW-30 na Rosomaku bez jakichkolwiek zmian w pojeździe, np. obie wieże mają takie same pierścienie łożyska oporowego. Również różnice rozkładu mas obu systemów mają być minimalne, co powinno ułatwić integrację nowego modułu z KTO Rosomak.

Wieża ZSSW-30_2

Najnowsza wizja prototypu wieży – widoczne zmiany w stosunku do poprzedniego rysunku, m.in. w zakresie jarzma, osłony armaty, rozmieszczenia wyrzutni granatów dyspersyjnych, czujników systemu ochrony.

Prototyp ZSSW-30 posiada armatę ATK Mk44 Bushmaster II kalibru 30 mm z zapasem amunicji 200 sztuk oraz karabin maszynowy UKM-2000C kalibru 7,62 mm z zapasem amunicji 400 sztuk. ZSSW-30 został wyposażony w stabilizowane przyrządy obserwacyjno-celownicze dowódcy i działonowego firmy Selex ES, w tym panoramiczny przyrząd dowódcy. Na prototypowym module zamontowano także makietę wyrzutni przeciwpancernych pocisków kierowanych Spike-LR, wszystkie seryjne ZSSW-30 będą posiadały wyrzutnię z dwoma ppk gotowymi do odpalenia. Armata Bushmaster II i system kierowania ogniem mają zostać dostosowane do strzelania amunicją programowalną ABM. Konstrukcja korpusu wieży jest przystosowana do montażu dodatkowego opancerzenia.

Wieża ZSSW-30 Rosomak MSPO 2015_01

Prototyp wieży ZSSW-30 na Rosomaku w 2015 r.

W wersji seryjnej zastosowane mają być polskie przyrządy optoelektroniczne z PCO S.A., na prototypowej wieży w 2015 r. zamontowano głowicę celowniczą GOC-1 Nike. Wyposażenie wieży będzie obejmowało także m.in. rezerwowy celownik peryskopowy, system osłony SSP-1 Obra w najnowszej wersji z ośmioma wyrzutniami granatów dymnych kalibru 81 mm, system łączności wewnętrznej Fonet w najnowszej kompletacji i przyrząd rozpoznania skażeń Cherdes.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Huta Stalowa Wola/Fot. Militarium

Polski moździerzowy system obserwacyjny OKO-60

Projekt oraz demonstrator technologii systemu obserwacyjnego opracowało w latach 2009-2011 konsorcjum Wojskowego Instytutu Technicznego Uzbrojenia oraz WB Electronics S.A., w ramach pracy badawczo-rozwojowej o nr 0025/2/R/T00/2010/08 pod nazwą „System obserwacji z górnej półsfery wykorzystujący etatowe uzbrojenie żołnierza przeznaczony do natychmiastowego użycia w bezpośredniej strefie działań patrolu i grupy szturmowej”, finansowanej przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. System otrzymał nazwę OKO-60 i został przetestowany w warunkach poligonowych w 2011 r.

System OKO-60 bazował na pocisku kalibru 60 mm wystrzeliwanym z moździerza LM-60D, z którego po rozcaleniu w czasie lotu uwalniał się moduł obserwacyjny, spadający na spadochronie. W opadania drogą radiową moduł nadawał sygnał wideo odbierany przez urządzenie naziemne.

OKO-60 składał się z pocisku moździerzowego zawierającego moduł obserwacyjny (MO) i systemu spadochronowego, odbiornika radiowego wraz z zestawem antenowym oraz naziemnego urządzenia odbiorczego (NUO).

OKO-60 1

Zestaw OKO-60 – z lewej antena odbiorcza, z prawej NUO.

W prototypie zestawu OKO-60 wykorzystano skorupę moździerzowego pocisku odłamkowego S-LM60 kalibru 60 x 380 mm, z zapalnikiem czasowym, fabrykowanego seryjnie przez ZM Dezamet S.A., a w zestawie zobrazowania sygnału wideo użyto komputera wojskowego BFC produkowanego przez WB Electronics.

Pocisk obserwacyjny był wystrzeliwany z moździerza i leciał po zwykłej, tj. balistycznej trajektorii lotu. Na opadającym odcinku trajektorii zdetonowany był ładunek rozcalający skorupę i uwalniający moduł obserwacyjny ze spadochronem, który następnie swobodnie opadał nad monitorowanym obszarem. Moduł obserwacyjny zawierał cyfrową kamerę dzienną CCD, generującą obraz wideo, który był odbierany i zapisywany przez naziemne urządzenie odbiorcze, umieszczone w pobliżu stanowiska ogniowego moździerza, moduł magnetometru (kompasu elektronicznego) oraz nadajnik radiowy sygnału wideo. W celu poprawy jakości zobrazowania obrazu kompas elektroniczny generował sygnał orientujący kamery względem północy magnetycznej, dzięki temu oprogramowanie naziemnej stacji odbiorczej było w stanie skompensować ruch obrotowy MO w czasie opadania na spadochronie.

OKO-60 2

Moduł obserwacyjny systemu OKO-60 ze spadochronem.

NUO realizowało funkcje obserwacji wideo na żywo, zapisywania sygnału do pliku, archiwizacji nagrań, zapisywanie tzw. stopklatek w celu dalszej analizy. Pliki wideo były archiwizowane w pamięci NUO lub zewnętrznej pamięci masowej typu USB.

Specjalnie stworzone oprogramowanie NUO w sposób automatyczny łączyło kolejne klatki zapisu wideo w taki sposób, aby stworzyć jedno cyfrowe zdjęcie obserwowanego obszaru w wysokiej rozdzielczości. Wykorzystana została w tym celu specyficzna właściwość MO – podczas opadania na spadochronie moduł doznawał rotacji. Powodowało to utrudnienia w interpretacji obrazu wideo, w określonym czasie obserwowany był minimalnie inny obszar. Łączenie kolejnych klatek zapisu wideo w postaci tzw. mozaiki generowało zdjęcie obserwowanego obszaru.

Donośność pocisku obserwacyjnego wynosiła od 300 do 1800 m, prędkość opadania modułu 6 m/s, czas obserwacji od momentu rozcalenia pocisku – do 2 minut.

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Militarium