Archiwa tagu: siły zbrojne

Siły zbrojne Łotwy w 2016 r.

Łotewskie Narodowe Siły Zbrojne (łot. Nacionālie Bruņotie Spēki, w skrócie NBS) to najmniejsza armia państw bałtyckich. W przeciwieństwie do Litwy, która po kilku latach „przygody” z armią zawodową, przywróciła zasadniczą służbę wojskową, władze w Rydze utrzymują zawodowy charakter armii.

Obecnie wojska operacyjne NBS liczą ok. 5,5 tys. żołnierzy zawodowych, wpierane są przez licząca ok. 8 tys. żołnierzy Gwardię Narodową (łot. Zemessardzes, w skrócie ZS).

Gwardia Narodowa

ZS, będąca zasadniczym komponentem NBS, jest strukturą obrony terytorialnej. Składa się z 18 batalionów różnego typu, głównie piechoty, zgrupowanych w trzech terytorialnych dowództwach brygadowych. Bataliony – za wyjątkiem specjalistycznych – mają przydzielony rejon odpowiedzialności, pokrywający się terytorialną bazą rekrutacyjną. Wewnętrzna struktura batalionów, ich rozmieszczenie w poszczególnych powiatach uzależnione jest od specyfiki rejonu odpowiedzialności (brane pod uwagę są takie czynniki jak rozległość, zagęszczenie ludności, istotne obiekty i instalacje).

Struktura terytorialna sił zbrojnych Łotwy

Służba w ZS jest oparta o dobrowolnie zawierane kontrakty, które może zawrzeć każdy obywatel Łotwy, jeśli ukończył osiemnasty rok życia i nie przekroczył pięćdziesiątego piątego roku życia oraz spełnia wymagania sprawności fizycznej i psychicznej. Służbę w ZS można pełnić do sześćdziesiątego roku życia, sam kontrakt zazwyczaj trwa 5 lat, z możliwością przedłużenia i zobowiązania do odbycia co najmniej 10 dni szkolenia – w pierwszym roku i minimum 2 dni w kolejnych latach służby. Po wygaśnięciu kontraktu, żołnierze trafiają do ewidencji rezerw osobowych, gdzie znajdują się do ukończenia sześćdziesiątego roku życia. Służbę w ZS mogą pełnić zarówno osoby bez przeszkolenia wojskowego, jak i byli żołnierze zawodowi, lub ci, którzy wcześniej (przed 2006 r.) odbyli zasadnicza służbę wojskową.

Skład terytorialnych brygad ZS:

2. Brygada – siedziba dowództwa Ryga, składa się z batalionu studenckiego (piechoty) – Ryga; 22. batalionu piechoty – Valmiera; 27. batalionu piechoty – Cesis; 54. batalionu inżynieryjnego (ITBN) – Ogre; 17. dywizjonu przeciwlotniczego (PABN) – Mārupe; 19. batalionu zabezpieczenia – Ulbroka.

54. ITBN to jedna z ciekawszych jednostek. Pomimo podporządkowania do struktur ZS batalion bierze udział w NATO-wskich siłach odpowiedzi. W batalionie, obok czterystu gwardzistów służy setka żołnierzy zawodowych. Prócz dwóch kompanii ratownictwa inżynieryjnego wyposażonych m.in. w amfibie PTS-M oraz kompani mostowej, eksploatującej park pontonowy PMP oraz mosty towarzyszące BLG-67, batalion posiada kompanię rozminowania (EOD). Na co dzień kompania pełni służbę w postaci patroli rozminowania, w związku, z czym rozrzucona jest po kraju – plutony stacjonują w Saldus, Ogre i Rezkne. Z kolei 17. PABN jest jednym z dwóch (drugi podlega siłom powietrznym) dywizjonów przeciwlotniczych. Wyposażony w jest w zestawy rakietowe RBS-70 oraz armaty przeciwlotnicze Bofors L/70 kal. 40mm, wpięte w system kierowania ogniem CIG-790, z radarem PS-70 Giraffe. Sprzęt ten trafił do NBS w 2000 roku z nadwyżek szwedzkich sił zbrojnych – Försvarsmakten.

Struktura sił zbrojnych Łotwy

3. Brygada ZS – siedziba dowództwa Rezekne (największa, odpowiadająca za najbardziej zagrożony obszar Łotwy, tj. Łatagalie na granicy łotewsko–rosyjskiej i łotewsko–białoruskiej) składa się z: 31. batalionu obrony przed bronią masowego rażenia – Aluksne (w batalionie służy 40 żołnierzy zawodowych i 304 gwardzistów); 25. batalionu piechoty – Gulbene (w batalionie służy 13 żołnierzy i 510 gwardzistów); 32. batalionu piechoty – Rezekne (w batalionie służy 14 żołnierzy zawodowych i 725 gwardzistów); 55. batalionu piechoty – Aizkraukle (w batalionie służy 13 żołnierzy zawodowych i 408 gwardzistów); 56. batalionu piechoty – Jēkabpils (w batalionie służy 14 żołnierzy zawodowych i 399 gwardzistów); 34. dywizjonu artylerii – Daugavpils (w dywizjonie służy 45 żołnierzy zawodowych i 442 gwardzistów); 35. batalionu zabezpieczenia – Preilu (w batalionie służy 13 żołnierzy zawodowych i 469 gwardzistów). Z 3400 żołnierzy pełniących służbę w „rzeźnickiej” brygadzie tylko 152 to żołnierze zawodowi pełniący służbę w pełnym wymiarze czasu i stanowiący rdzeń kadry dowódczo-instruktorskiej. Brygada odpowiedzialna jest za teren o powierzchni 27270,6 km2, czyli w przybliżeniu wielkości województwa lubelskiego czy wielkopolskiego.

Brygadowy 34. dywizjon artylerii jest jedynym pododdziałem artylerii w całej NBS. Dywizjon to bateria przeciwpancernych armat Skoda vz. 53 kal. 100 mm i dwie baterie moździerzy m41/D kal. 120mm.

4. Brygada – siedziba dowództwa Lipawa, składa się z: 44. batalionu piechoty – Lipawa; 46. batalionu piechoty – Ventspils; 51. batalionu piechoty – Dobele; 52. batalionu piechoty – Jeglava; 45. batalionu zabezpieczenia – Kuldiga.

Oprócz opisanych trzech brygad piechoty w skład łotewskiej obrony terytorialnej wchodzi jednostka cyberobrony oraz pluton wsparcia operacji psychologicznych, których szeregi zasilane są przez cywilnych specjalistów.

Gwardia Narodowa sił zbrojnych Łotwy

Istotną zmianą, będąca reakcją władz w Rydze na wydarzeniach na Ukrainie, jest chęć utworzenia w ramach ZS 18 plutonów szybkiego reagowania, które jako pierwsze mają reagować na zagrożenia tzw. „wojny hybrydowej”. Plutony te mają wyróżniać się lepszym wyposażeniem, oraz zwiększonym minimum przewidzianym na szkolenie – co najmniej 20 dni w roku.

Wojska regularne

Obok opisanych wojsk terytorialnych, Narodowe Siły Zbrojne Łotwy dysponują profesjonalnym (zawodowym) komponentem lądowym wojsk operacyjnych, w którego skład wchodzi batalion dowodzenia, brygada piechoty, jednostka sił specjalnych i pododdziały żandarmerii wojskowej.

NBS to głownie lekko uzbrojona piechota poruszająca się przy pomocy nieopancerzonych samochodów ciężarowych oraz przegubowych wszędołazów Bandvagn 206. NBS użytkują kilkanaście wzorów ręcznej, począwszy od karabinków G-36KV i karabinów maszynowych Minimi używanych w wojskach regularnych, poprzez szwedzkie karabiny automatyczne Ak-4 i niemieckie ukm MG-3, a kończąc radzieckich karabinkach rodziny AK i ukm PKM, które nadal są używane w pododdziałach obrony terytorialnej. Zasadniczymi środkami przeciwpancernymi są działa bezodrzutowe Carl Gustaf oraz granatniki AT-4, uzupełnione cięższymi działami bezodrzutowymi Pvpj 1110 kal. 90mm.

Struktura łotewskiej brygady piechoty

Ograniczone możliwości finansowe nie pozwoliły na zbudowanie w ciągu ostatnich 25 lat ciężkich jednostek zmechanizowanych. Warto o tym pamiętać, gdyż obecnie wobec wzrostu poczucia zagrożenia, państwa bałtyckie w tym Łotwa, w miarę swoich skromnych możliwości, starają się mimo wszystko zbudować komponent cięższy i lepiej dostosowany do walki z wysoko manewrowymi i dysponującymi dużą siłą ognia wojskami zmechanizowanymi. W tym celu władze w Rydze pozyskały z nadwyżek British Army pojazdy rodziny CVR-T, planują także pozyskanie kołowych transporterów opancerzonych oraz opancerzonych pojazdów patrolowych celem doposażenia drugiego batalionu brygady wojsk lądowych. W lipcu 2014 r. Łotysze podpisali umowę na zakup 123 wozów rodziny CVR-T z nadwyżek brytyjskich za 39,4 mln funtów szterlingów (ok. 48,1 mln EUR). Oprócz tej umowy władze podpisały szereg dodatkowych umów, w tym na wymianę układów napędowych w pojazdach (nowy silnik i transmisja), nowe środki łączności, pakiety pancerza dodatkowego, a także kontrakt z ? na przeciwpancerne pociski kierowane Spike-LR. Łączny koszt wszystkich umów to ponad 107 mln EUR. Według władz program mechanizacji brygady wojsk lądowych do 2021 roku ma pochłonąć 250 mln EUR.

Wozy dowodzenia Virsaitis (pol. wódz), czyli Sultan, bojowe wozy rozpoznawcze Scimitar – Zobens (pol. miecz), transportery Spartan – Pērkons (pol. grzmot), wozy zabezpieczenia technicznego Vairogs (pol. tarcza ) czyli Samsony i wozy ewakuacji medycznej Glābējs (pol. zbawiciel) – Samaritan

Z innych istotnych inwestycji warto wspomnieć porozumienie z listopada 2014 r., na mocy którego kupiono 800 dział bezodrzutowych Carl Gustaf oraz 50 ciężarówek i tyle samo samochodów terenowych z nadwyżek szwedzkich. Dodatkowo dokonano zakupu radiostacji Falcon II i Falcon III za 67 milionów EUR.

Lotnictwo

Łotwa nie posiada lotnictwa bojowego. Potencjał sił lotniczych (łot. Latvijas Gaisa spēki) zabezpieczenia potrzeby transportu powietrznego i operacji poszukiwawczo-ratowniczych. Zadania te (łot. Latvijas Gaisa spēki) realizuje przy pomocy czterech śmigłowców Mi-17MTW-1 przystosowanych do zadań SAR i dostarczonych w latach 2001-2005, dwóch śmigłowców Mi-2, samolotu transportowego L-410 oraz trzech tłokowych An-2, służących min. do szkolenia spadochronowego. Maszyny stacjonują w bazie lotnictwa Lielvārde w centralnej części kraju, co, pozwala na dotarcie w dowolny punkt kraju w czasie do 90 minut.

Oprócz eskadry lotniczej bazie lotnictwa podlegają służby kontroli przestrzeni powietrznej dysponujące min. trzema posterunkami radiolokacyjnymi – Lielvārdē, Čalās, oraz Audriņos wyposażonymi w radary Lockheed Martin AN/TPS-77. W październiku 2015 r. władze w Rydze podpisały umowę z Lockheed Martin na kolejne 3 radiolokatory w najnowszej odmianie (antena aktywna wykonana w technologii azotku galu), a nieco wcześniej na modernizacje jednego z posiadanych – najstarszego, użytkowanego od kilkunastu lat na posterunku nr 2 w Audrini. Wszystkie posterunki wpięte są w sieć BaltNet – tworzony od 1998 roku zintegrowany system kontroli przestrzeni powietrznej trzech republik bałtyckich. Dodatkowo posterunek w Audrinos jest elementem NATO-wskiej sieci Backbone. Celem dalszej poprawy zdolności kontroli własnej przestrzeni powietrznej Łotwa kupiła także cztery mobilne stacje AN/MPQ-64F1 Improved Sentinel na HMMWV do wykrywania obiektów niskolecących.

Struktura lotnictwa łotewskiego

Bezpośrednia osłonę bazy Lielvārdē zapewnia dywizjon przeciwlotniczy dysponujący przeciwlotniczymi zestawami rakietowymi RBS-70 (trzy baterie – 27 wyrzutni). W styczniu 2016 r. władze zdecydowały się na dalszą rozbudowę potencjału poprzez zakup zestawów przenośnych FIM-92 Stinger.

Marynarka Wojenna

Marynarka Wojenna (łot. Latvijas Jūras Spēki) ma na stanie 18 jednostek nawodnych stacjonujących w Lipawie. Zadania ograniczają się do prowadzenia działań patrolowych, ratowniczych, oraz działań przeciwminowych. Łotewskie okręty wraz z jednostkami z pozostałych państw bałtyckich tworzą eskadrę przeciwminową BALTRON, której macierzystym portem jest Lipawa.

Eskadrę okrętów minowych tworzą ex-holenderskie niszczyciele min typu Alkmaar, zbudowane w 1984 r. i przekazane Rydze w latach 2007-11: Imanta (M-04, dawny M854 Harlingen), Viesturs (M-05, dawny Scheveningen), Tālivaldis (M-06, dawny M852 Dordrecht)) Visvaldis (M-07, dawny M851 Delfzijl), Rūsiņš (M-08, dawny M850 Alkmaar). Eskadra okrętów patrolowych to okręty typu Skrunda, powstałe w niemieckich i łotewskich stoczniach w latach 2011-14: Skrunda (P-05), Cesis (P-06), Viesite (P-07), Jelgava (P-08), Rezekne (P-09). Straż przybrzeżna dysponuje patrolowcami typu KBV zbudowanymi w 1963-1964, pozyskanymi w latach 1993-1994 ze Szwecji: Kristaps (KA-01), Gaisma (KA-06), Ausma (K-07), Saule (KA-08), Klints (KA-09) i najmłodszy, zbudowany w 1996 r., a pozyskany w 2011 r. z Finlandii okręt Astra (KA-14). Jednostki wsparcia to okręt dowodzenia i wsparcia sił przeciwminowych Virsatis (A-53), czyli dawny norweski stawiacz min Vale, zbudowany w 1977 r., przekazany w 2001 r. oraz okręt hydrograficzny Varonis (A-90), czyli ex-holenderski Buyskes, zbudowany w 1973 r. i przekazany NBS w 2003 r.

Perspektywy

Niewątpliwie wieloletnie zaniedbania i chroniczne niedoinwestowanie uniemożliwiło zbudowanie potencjału NBS umożliwiające prowadzenie nawet w ograniczonym zakresie operacji obronnej. Nawet ostatnio intensywnie realizowane zakupy oraz deklaracje związane ze znaczącym zwiększeniem finansowania sił zbrojnych, czy w końcu zwiększenie zaangażowania wojsk NATO w regionie, nie rozwiązują problemów bezpieczeństwa Łotyszy. Największym wyzwaniem przed którym stoją władze w Rydze są bowiem nie rosyjskie dywizje i brygady niedaleko granicy państwa, lecz problemy demograficzne.

Budżet Łotewskich Narodowych Sił Zbrojnych w latach 2001—2019 (prognoza). Kwoty (pogrubione) w mln EUR

W dwumilionowej republice dynamicznie ubywa ludzi – tylko w latach 2000-2011 ubyło ponad 300 tys. obywateli (tj. 13%). Warto też pamiętać o zagadnieniu mniejszości narodowych – według spisu z 2011 r. aż 29,6% mieszkańców Łotwy deklarowało narodowość rosyjską. Sprawę mniejszości rosyjskiej komplikuje także niejasny status bezpaństwowców, który nie tylko uniemożliwia im podjęcia pracy w administracji państwowej, służby w wojsku i policji, czy brania czynnego udziału w życiu politycznym, lecz z pewnością nie ułatwia integracji z Łotyszami i budowania lojalnej postawy władz Rygi. Zaskakujący scenariusz konfliktu na Ukrainie uświadomił wszystkich, jakie potencjalne niebezpieczeństwo drzemie w realizowanej polityce wobec mniejszości narodowych.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Militarium

Gra obronna „MAZURY” – obrona Polski i działania w terenie lesisto-jeziornym

Jednymi z ciekawszych gier obronnych przeprowadzanych w Polsce są te dotyczące obrony przed agresją militarną. W ostatnich latach gry obronne dotyczące działań operacyjnych na terenach północno-wschodnich przeprowadzono kilkukrotnie. Na potrzeby gry obronnej z 2012 r. utworzono nieistniejącą w rzeczywistości strukturę geopolityczną trzech państw: Czerwonych, Niebieskich i Neutralnych. Główny obszar konfliktu obejmował tereny lesisto-jeziorne, co przekładało się na działania sił zaangażowanych stron.

Aspekt polityczny – sytuacja ogólna

Czerwoni – kraj leżący na północny wschód od Bugu i Narwi, liczący około 25 mln ludności, pod względem narodowościowym jednolity. Państwo nie ma dostępu do morza, co wpływa na rozwój ekonomiczny (kraj rolniczo-przemysłowy). Handel zagraniczny Czerwonych bazuje na eksporcie płodów rolnych, produktów przemysłowych i wymianie turystycznej. Państwo posiada­ rozwinięty przemysł elektroniczny, słabo natomiast przemysł ciężki. Kraj nie ma obecnie eksploatowanych złóż węgla kamiennego i rud metali, jednak w ostatnim czasie odkryto złoża węgla i ropy naftowej w rejonie Sejny – Dąbrowa Białostocka – Sokółka. Wymiana handlowa odbywa się głównie drogą morską i tranzytem przez państwa sąsiednie.

Czerwoni uzyskali suwerenność w wyniku przemian politycznych kilkanaście lat temu. Do niedawna na czele państwa stał prezydent, a szefem rady ministrów był kanclerz, wybierany przez parlament i odpowiadający przed parlamentem. Reprezentacją społeczeństwa jest zgromadzenie narodowe, które sprawuje władzę ustawodawczą. W wyniku kryzysu gospodarczego i niezadowolenia społecznego w 2008 r. najwięcej głosów otrzymało skrajnie prawicowe ugrupowanie pod nazwą Siła Czerwonych, które posiada zdecydowaną większość w parlamencie, pozwalającą na samodzielne sprawowanie rządów. Zmiana konstytucji oraz innych aktów prawnych doprowadziła do ograniczenia władzy rządu oraz wprowadzenia silnych rządów prezydenckich o charakterze narodowościowym.

Gra obronna MAZURY 2012 _1

Obszar działań prezentowany w scenariuszu.

Obecne działania Czerwonych skierowane są na odwrócenie uwagi społeczeństwa od problemów wewnętrznych. Realizowane jest to poprzez obarczanie odpowiedzialnością za wiele problemów wewnętrznych państw sąsiednich, a zwłaszcza Niebieskich. Wykorzystywane są w tym celu konflikty etniczne oraz przeświadczenie społeczeństwa Czerwonych o rosnącej potędze militarnej Niebieskich. Oficjalna propaganda Czerwonych, adresowana do własnego narodu oraz społeczności międzynarodowej, propaguje konieczność posiadania sił i zdolności prewencyjnych odnośnie wykonania uderzenia wyprzedzającego na terytorium sąsiadów „przed osiągnięciem przez nich zdolności do opanowania części obszaru Czerwonych, na którym odkryto w ostatnim periodzie złoża bogactw naturalnych”. Przemilczany jest jednak fakt, że inny teren obszaru z surowcami, znajdujący się na terytorium Niebieskich jest bogaty w złoża gazu ziemnego, których opanowanie siłą pomogłoby zniwelować Czerwonym następstwa kryzysu ekonomicznego.

Niebiescy – państwo w Europie Środkowej z dostępem do morza, liczące około 30 mln ludności. Pod względem narodowościowym jednolite państwo. Jedynie ma terenach przygranicznych z Czerwonymi (m. Augustów, m. Suwałki, m. Grajewo, m. Węgorzewo) zamieszkuje około 30 tys. ludności pochodzenia obcego, tj. Czerwonych. Niebiescy posiadają znaczne zasoby surowców, szczególnie wzdłuż granicy z Czerwonymi oraz bogate złoża miedzi na zachodzie kraju. Występują także nieliczne złoża węgla kamiennego oraz ropy naftowej – surowce te są importowane z krajów ościennych. Niebiescy odzyskali suwerenność pod koniec lat dziewięćdziesiątych ub. wieku. Przeprowadzono w kraju reformy polityczne i gospodarcze. Niebiescy są państwem demokratycznym o ustroju parlamentarno-prezydenckim. Na czele kraju stoją prezydent oraz rząd kierowany przez premiera, władzę ustawodawczą realizuje parlament. Ostatnie wybory parlamentarne, po raz trzeci z rzędu, wygrała partia Silne Ramię, która w ostatniej kadencji znacznie zwiększyła nakłady na obronność. Pierwsze dostawy nowego uzbrojenia spodziewane są w najbliższym czasie. Oficjalne stanowisko rządu mówi, że celem takiego działania jest podniesienie zdolności sił zbrojnych Niebieskich do prowadzenia działań w ramach operacji pokojowych poza granicami kraju.

Społeczeństwo akceptuje decyzje władz w kwestii dotyczącej rozwoju sił zbrojnych. Dodatkowo w mediach pojawiają się informacje o potrzebie renegocjacji umowy granicznej z Czerwonymi. Dostrzegany jest wzrost liczby organizacji pozarządowych i stowarzyszeń żądających powrotu do granic z czasów świetności państwa. W odpowiedzi na przegrupowanie przez Czerwonych wojsk w rejon przygraniczny, Niebiescy przemieścili w pobliże granicy siły osłony, które pozostają w gotowości do prowadzenia działań opóźniających w celu stworzenia warunków do obrony w głębi obszaru państwa przez grupę operacyjną „S”.

Neutralni – państwo leżące na północ od Niebieskich, z dostępem do morza. Gospodarka Neutralnych uzależniona jest od dostaw surowców z zagranicy, w tym od Niebieskich oraz produktów przemysłowych od Czerwonych. Powoduje to, że kraj zachowuje neutralność w stosunku do obu sąsiadów. Widoczna jest powściągliwość w wyrażaniu opinii przez władze i brak poparcia dla żadnej ze zwaśnionych stron. W oficjalnym stanowisku rząd Neutralnych wyraził zdanie, że nie pozwoli na jakiekolwiek ruchy obcych wojsk przez swoje terytorium.

Aspekt militarny – sytuacja ogólna

Konflikt pomiędzy Czerwonymi i Niebieskimi wystąpił na już na początku wieku. Dzięki staraniom społeczności międzynarodowej udało się wówczas zapobiec konfrontacji zbrojnej. Od stycznia 2012 r. Czerwoni, wykorzystując zadawnione spory oraz fakt zamieszkania na obszarze Niebieskich własnej mniejszości narodowej, której dążenia niepodległościowe oficjalnie popierają, promują na arenie międzynarodowej koncepcję przyłączenia obszarów spornego pojezierza i „wyzwolenia” mniejszości narodowej Czerwonych, zamieszkującej terytorium należące do sąsiada. Celem politycznym Czerwonych jest szybkie zajęcie spornego obszaru i postawienie społeczności międzynarodowej przed faktem dokonanym, a następnie ogłoszenie woli przywrócenia pokoju na zasadzie „pokój za ziemię”.

Wykorzystując zaangażowanie społeczności międzynarodowej w konflikty w Azji i Afryce oraz narastające napięcie w rejonie Iranu, od pierwszych dni marca 2012 r., pod pozorem ćwiczeń, Czerwoni wprowadzali na obszar przygraniczny z Niebieskimi nowe siły lądowe, tworząc z nich grupy operacyjne „A” i „B”, naruszając tym samym porozumienie o wzajemnym uznaniu granic państwowych. W ostatnich tygodniach dokonywali prób rozpoznania i penetracji obiektów krytycznych oraz jednostek wojskowych w rejonach miejscowości Orzysz – Mikołajki – Ryn. Zaczęła także wzrastać aktywność zbrojnych bojówek Czerwonych na terytorium sąsiada.

Od początku kwietnia Czerwoni zwiększyli intensywność lotów swoich sił powietrznych, naruszając przestrzeń powietrzną Niebieskich. Efektem naruszeń były zrzuty broni oraz znacznych ilości materiałów propagandowych nawołujące mniejszości Czerwonych do tworzenia podziemnych grup zbrojnych. Narastające oddziaływanie propagandowe sprawiło, że ludność Niebieskich, zamieszkująca sporny obszar w obawie o własne bezpieczeństwo, zaczęła opuszczać swoje domy i udawać się w głąb kraju. Niekontrolowany odpływ ludności zdezorganizował przygotowania Niebieskich do obrony kraju.

Gra obronna MAZURY 2012 _2

Położenie sił CZERWONYCH i NIEBIESKICH na początku konfliktu zbrojnego.

W reakcji na działania Czerwonych, Niebiescy rozpoczęli inwigilację mniejszości narodowej zamieszkującej obszar ich państwa – oficjalnie pod pozorem zapobieżenia rebelii. Parlament Niebieskich ograniczył możliwość kształcenia tych osób w ich języku narodowym.

Inwestycje w siły zbrojne powodowały, że potencjał militarny Niebieskich szybko wzrastał. Analizy przeprowadzone przez Czerwonych wskazywały na to, że w ciągu dwóch lat Niebiescy osiągną zdolność do prowadzenia działań zaczepnych na dużą skalę i opanowania terytorium Czerwonych. Oceniano, że w niedalekiej przyszłości przedmiotem zainteresowania Niebieskich mogą być bogate złoża surowców energetycznych zlokalizowane w regionie Sejny – Dąbrowa Białostocka – Sokółka. Analizę zakończono wnioskiem, że za około dwa lata Niebiescy będą dążyć do opanowania tego obszaru, wywołując konflikt zbrojny z Czerwonymi. Brano w tym zakresie pod uwagę fakt, że w ostatnim czasie Niebiescy podpisali kontrakty na zakup nowego uzbrojenia na kwotę około 30 mld USD i że dostawy sprzętu rozpoczną się w drugiej połowie 2012 r. Ponadto od początku 2012 r. Niebiescy znów znacznie zwiększyli nakłady na wojsko.

Na początku kwietnia 2012 r. udaremniono serię zamachów terrorystycznych przygotowanych przez Niebieskich na terytorium Czerwonych. Miały być wymierzone w czołowych polityków. Nie udało się natomiast zapobiec przeprowadzonemu 2 kwietnia 2012 r. atakowi cybernetycznemu na systemy bankowe i rządowe serwery Czerwonych. Narastająca sytuacja kryzysowa spowodowała wywieranie przez opinię publiczną presji na polityków w kwestii przeprowadzenia uderzenia prewencyjnego na Niebieskich.

Aspekt militarny – sytuacja szczegółowa

Realizując plan uderzenia wyprzedzającego, Czerwoni 19 kwietnia o 3:00 wykonali uderzenie rakietowo-lotnicze na rozpoznane elementy kierowania (stanowiska dowodzenia) Niebieskich w miejscowościach Pisz i Mrągowo, lotnisko w Giżycku, zgrupowania wojsk w rejonie ześrodkowania i na drogach marszu oraz obiekty infrastruktury utrudniając manewr sił Niebieskich. Wysadzono grupy rozpoznawczo-dywersyjne i naprowadzające w rejonach Giżycka, Rynu, Mikołajek, Miłek. Oddziały wydzielone przekroczyły granicę w pasie Suwałki (pd.) – Dąbrowa Białostocka (pn.) i dążyły do rozbicia oddziałów osłony sił Niebieskich oraz uniemożliwienia im zorganizowania skutecznych działań obronnych.

Gra obronna MAZURY 2012_04

Plan działania grupy operacyjnej CZERWONYCH.

Zasadniczym celem militarnym Czerwonych było opanowanie i utrzymanie spornego obszaru, który następnie zostanie włączony w struktury państwa, pod nazwą Mazurskiej Republiki Autonomicznej. Grupy operacyjne „A” i „B”, wsparte przez siły powietrzne Czerwonych, miały za zadanie zniszczyć system obrony powietrznej obszaru, rozbić siły przeciwnika i izolować obszar przed dopływem nowych sił. Dowódca grupy operacyjnej „A” zamierzał wykonać zadanie poprzez dokonanie uderzeń lotniczo-rakietowych i równoczesne opanowanie przesmyków międzyjeziornych i ciaśnin terenowych przez desanty taktyczne, grupy dywersyjno-rozpoznawcze i podziemia zbrojnego. Zadaniem grupy operacyjnej „A” było rozbicie grupy operacyjnej „S” Niebieskich i uchwycenie rejonów Ryn – Mikołajki – Orzysz. Grupa operacyjna „B” miała za zadanie osłonę grupy operacyjnej „A” z kierunku południowo-zachodniego. Do końca trzeciego dnia operacji, tj. do 22 kwietnia 0:00, grupa operacyjna „A” miała opanować nakazane rejony, a następnie przejść do obrony i nie dopuścić do wprowadzenia odwodu operacyjnego Niebieskich.

Zadaniem grupy operacyjnej „S” Niebieskich było zatrzymanie natarcia przeciwnika najdalej na rubieży Giżycko – Orysz – Szczuczyn i stworzenie warunków do wykonania przeciwuderzenia przez odwód operacyjny Niebieskich. Dowódca grupy operacyjnej „S” zamierzał utrzymać przesmyki międzyjeziorne w rejonach Wydminy, Stare Juchy, Ełk, Giżycko, Orysz, a w przypadku wdarcia się przeciwnika załamać natarcie na linii Pisz – Ryn. W kolejnych dniach planował zabezpieczyć wejście do walki odwodu operacyjnego Niebieskich, który przeciwnatarciem miał rozbić przeciwnika na obszarze włamania i utrzymać dotychczasowy przebieg granicy państwa.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Militarium/Fot. Militarium

Gra obronna „Organizacja obrony narodowej w sytuacji kryzysu polityczno-militarnego”

Jedną z ciekawszych gier obronnych przeprowadzono w Polsce pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Celami gry, przeprowadzonej na szczeblu centralnym, pod tytułem „Organizacja obrony narodowej w sytuacji kryzysu polityczno-militarnego”, były identyfikacja zagrożeń państwa i społeczeństwa oraz ich skutków, wypracowanie wniosków co do głównych kierunków doskonalenia obrony narodowej, określenie potrzeb w zakresie technik współdziałania poszczególnych elementów obrony narodowej w sytuacji kryzysowej, a także ćwiczenie procedur w sferze zarządzania kryzysowego, włączając w to proces po­dejmowania decyzji na forum instytucji międzynarodowych i na szczeblu państwa oraz ćwiczenie zdolności reagowania i dostosowywania się do potencjalnej sytuacji kryzysowej, w której możliwe jest zastosowanie wszystkich środków pań­stwowych (z siłami zbrojnymi włącznie) oraz organizacji pozarządowych.

Prezentowane poniżej założenia ćwiczenia w niektórych aspektach pozostają aktualne w obecnej sytuacji geopolitycznej i militarnej Europy Środkowo-Wschodniej.

Aspekt polityczny – sytuacja ogólna

Brązowi. Państwo o dużym potencjale ludnościowym i gospodarczym we wschodniej Europie, należące do NATO. Zmiany polityczne i gospodarcze Brązowych w aspekcie wewnętrznym i zewnętrznym następują zgodnie z życzeniem władz państwa i opinii publicznej. Brązowi są nadal dość istotnym partnerem gospodarczym Niebieskich, co daje im możliwość uzależnienia przemysłu przetwórczego tego kraju od dostaw surowców, w tym gazu i rudy żelaza. Oficjalnie nie ma sygnałów, że Brązowi usiłują wykorzystać do własnych celów swoją pozycję dostawcy surowców strategicznych. Nie można jednak wykluczyć, że w przyszłości czynnik ten zostanie wykorzystany. Nie ma również bezpośrednich sygnałów, aby dążyli do politycznego izolowania Niebieskich. Nadal jednak władze Brązowych twierdzą, że rozszerzenie NATO  było równoczesne z próbą izolowania i wzrostem zagrożenia Brązowych. Wstąpienie Niebieskich do NATO nie zyskało ich akceptacji, a dla ugrupowań politycznych stanowi zasadniczy argument w walce o przejęcie władzy w państwie.

Dążenie Brązowych do wywierania wpływu na rozwój sytuacji w państwie Czerwonych oraz do dominacji w strefie swoich dawnych wpływów (państwa powstałe po upadku bloku wschodnioeuropejskiego), wiąże się z próbą utworzenia konkurencyjnego dla NATO sojuszu obronnego, obejmującego państwa sojusznicze Brązowych.

Państwa zachodnie, zajęte problemami zjednoczonej Europy, swoją przyzwalającą postawą umacniają Brązowych w przekonaniu do słuszności ich polityki zagranicznej.

W dalszym ciągu siły Brązowych uwikłane są w konflikty regionalne w państwach azjatyckich. Istnieją także potencjalne punkty zapalne, które mogą doprowadzić do starć zbrojnych. Jednym z nich jest coraz głośniejsza idea autonomii Obwodu Przybałtyckiego Brązowych, a mającego wiele więzi historycznych z państwem Zielonych.

Stan zdrowia prezydenta Brązowych rodzi obawę, że może dojść ponownie do walki o sukcesję. Politycy zabiegający o poparcie armii mogą sugerować, by dać jej okazję do zrekompensowania swoich niepowodzeń szybką i skuteczną akcją zbrojną w strefie wpływów Brązowych.

Następuje wzrost popularności komunistów i nacjonalistów. Doprowadzić to może do wyeksponowania idei imperialnych na terenie byłego Związku Państw Socjalistycznych (ZPS). Użycie przez Brązowych broni masowego rażenia jest mało prawdopodobne z uwagi na odstraszający, równoważny potencjał państw zachodnich.

Media Brązowych ulegają komunistycznym i nacjonalistycznym tendencjom. Część prasy pisze o Niebieskich w negatywnym świetle. Rozbieżność faktów prezentowanych przez media Brązowych świadczy o ich uległości wobec władzy. W nowym budżecie Brązowych dokonano szeregu cięć w wydatkach socjalnych, kontynuacja polityki gospodarczej zwiększa liczbę bezrobotnych, pojawiły się strajki, nastąpił wzrost bezrobocia, przestępczości, jako skutki tych działań politycznych, które przyczyniają się do spowolnienia wzrostu gospodarczego.

Granatowi – państwo graniczące z Niebieskimi i Brązowymi. Polityka kraju opiera się na ogół na zasadach dobrosąsiedzkich stosunków. Obawiając się dominacji Brązowych rząd dąży do zapewnienia sobie gwarancji bezpieczeństwa i pomocy ekonomicznej ze strony Europy, kosztem ustępstw. Umowa o współpracy wojskowej między Granatowymi a Brązowymi z listopada 1995 r. nie stanowi bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa Niebieskich.

Nie rokuje powodzenia propozycja Granatowych, wysunięta na forum międzynarodowym, utworzenia „trójkąta” Granatowi-Niebiescy-Brunatni. Może doprowadzić do przeorientowania polityki Granatowych w kierunku przystąpienia do Układu Taszkienckiego z maja 1992 r. „O bezpieczeństwie zbrojnym Wspólnoty”.

Gra obronna Obrona Polski 1999 2

Sytuacja w rejonie konfliktu.

Ustępstwa Granatowych wobec Brązowych podyktowane są trudną sytuacją gospodarczą i uzależnieniem gospodarczym od centrum byłego ZPS. Stan gospodarki Granatowych ocenia się jako trudny. Nie ma w państwie Granatowych sił politycznych wrogo nastawionych do Niebieskich na tyle silnych, które mogłyby doprowadzić do destabilizacji władzy i wywołania niepokojów społecznych na większą skalę. Media Granatowych są na ogół przychylne Niebieskich. Jednak część z nich, wydawanych na zachodzie Granatowych, zamieszcza wrogie i niechętne Niebieskim materiały.

Czerwoni – kraj, borykając się ze znacznymi trudnościami gospodarczymi, ulega coraz bardziej wpływom Brązowych. Unia gospodarcza z Brązowymi ma zapewnić dostawy nośników energii po cenach Brązowych, w zamian za bezpłatną dzierżawę baz wojskowych. Podporządkowanie Czerwonych może wiązać się z przejmowaniem ich majątku przez Brązowych. Sytuacja Czerwonych jest dowodem ekspansywnej polityki Brązowych na obszarze państw byłego ZPS.

Słabość parlamentu i innych instytucji demokratycznych, podporządkowanie mediów, sprawiają, że mimo trudnej sytuacji społecznej nie dochodzi do protestów na szeroką skalę. Od początku 1997 r. nasilają się protesty skrajnej opozycji, tłumione są jednak z całą bezwzględnością przez aparat przymusu wierny prezydentowi. W ostatnim czasie Czerwoni wspierają Brązowych w dążeniach do restauracji ich wpływów imperialnych. Czerwoni wspierają Brązowych w krytyce idei rozszerzenia NATO, a także są za utrzymaniem ścisłych więzi z krajami bałtyckimi. Prezydent Czerwonych, chcąc umocnić swoją władzę, stwarza atmosferę zagrożenia i wrogości, dzięki czemu udaje mu się wprowadzić poza konstytucyjne przepisy i decyzje oraz stosować nadzwyczajne środki sprawowania władzy.

Wspólne ćwiczenia wojskowe Czerwonych i Brązowych podnieść mają morale i pewność bezpieczeństwa społecznego Czerwonych. Zacieśnia się współpraca służb granicznych Brązowych i Czerwonych na granicy z Niebieskimi i innymi krajami (Granatowi, Zieloni i inne państwa bałtyckie).

Zieloni – państwo nadbałtyckie graniczące z Brązowymi. Stosunki Zieloni-Niebiescy układają się w miarę poprawnie. Ze względu na swój potencjał i położenie geostrategiczne, dostrzega się Niebieskich jako ważnego gracza gospodarczego i pośrednika ułatwiającego bliższą współpracę z zachodnioeuropejskimi strukturami gospodarczymi i bezpieczeństwa.

Gospodarka Zielonych, po części uzależniona od Brązowych, przeżywa etap wzrostu. Kartą przetargową w sporach Brązowi-Zieloni staje się sytuacja mniejszości Brązowych. Wielu obywateli Brązowych, mieszkających w państwie Zielonych i pełniąc różne funkcje w gospodarce i administracji, solidaryzuje się z dążeniami Brązowych do podporządkowania Zielonych ich interesom. Brązowi odgrażają się, że wstąpienie Zielonych do NATO wiązać się będzie z wkroczeniem wojsk Brązowych na ich terytorium.

Mimo oficjalnego stanowiska rządu Zielonych o tym, że problem Obwodu Nadbałtyckiego jest wewnętrzną sprawą Brązowych wielu polityków, naukowców, a nawet znaczna część społeczeństwa Zielonych jest za ścisłą współpracą z Obwodem Nadbałtyckim.

Bliskie kontakty Zielonych z Niebieskimi i krajami zachodnimi udział w siłach pokojowych ONZ, wejście do CEFTY, przejęcie sprzętu i uzbrojenia wojskowego od Niebieskich wywołały ostrą krytykę władz Brązowych.

Od kilku tygodni mają miejsce incydenty graniczne związane z naruszeniami przestrzeni powietrznej Zielonych przez rozpoznawcze samoloty Brązowych, z kierunku nadbałtyckiego i znad obszaru Czerwonych. Ambasada Brązowych w państwie ZIELONYCH uzasadnia to błędami młodych pilotów po radykalnej zmianie personelu latającego.

Aspekt militarny – sytuacja ogólna

Brązowi. Cywilna kontrola w armii Brązowych napotyka na znaczny opór ze strony wyższych dowódców wojskowych. Ministerstwo obrony ma trudności z opanowaniem sytuacji w armii (korupcja, dezercja, odejście doświadczonej kadry itp.). W ciągu ostatnich kilku lat wzmocnił się konserwatywny charakter armii. Zapowiada się dalszą redukcję sił zbrojnych. Brązowi wstrzymali realizację układu o rozbrojeniu START-2, warunkując jego kontynuację deklaracją paktu NATO o nie przyjmowaniu nowych członków do 2010 r.

Strategiczne siły Brązowych są gotowe do ataku nuklearnego lub konwencjonalnego w obszarze żywotnych interesów Brązowych. Wydłużono – dla jesiennego poboru – czas zasadniczej służby wojskowej, co pozwoliło podnieść stopień pokojowego ukompletowania sił zbrojnych do około 80%.

Zintensyfikowano ćwiczenia o około 20%, szczególnie Floty Bałtyckiej i armii lądowej. Brązowi zapowiadają wzmożenie wspólnych ćwiczeń z Czerwonymi, w których uczestniczyć mają Wojska Ochrony Pogranicza, Flota Bałtycka, Służba Celna i siły porządkowe MSW.

Sztaby sił zbrojnych Brązowych i Czerwonych przygotowują projekt połączenia sił zbrojnych obydwu państw, co wiązać się może z dyslokacją zwiększonej ilości wojsk Brązowych na terenie Czerwonych.

Granatowi. W ciągu kilku ostatnich lat powołane przez prezydenta organy kontroli armii rozpoczęły nadzorowanie restrukturyzacji sił zbrojnych, ich gotowości i szkolenia. Ministerstwo Obrony zacieśnia współpracę z instytucjami zachodnimi w dziedzinie restrukturyzacji, przezbrajania i wspólnych ćwiczeń wojskowych. Oczekuje się sformułowania wspólnego batalionu Niebieskich i Granatowych.

Koncepcja wspólnego z Brązowymi systemu obrony powietrznej napotyka znaczne trudności. Brązowi pragną zachować dowodzenie połączonymi siłami, a także uzyskać nieograniczone prawo korzystania z przestrzeni powietrznej Granatowych.

CZERWONI. Zacieśniająca się współpraca wojskowa Brązowych i Czerwonych hamuje dotychczasowe zmiany korzystnie wpływające na bezpieczeństwo Niebieskich. Zaawansowany jest projekt połączenia sił zbrojnych i rozmieszczenia na terenie Czerwonych części sił Brązowych.

Na początku 1997 r. ujawniono plany ćwiczeń zgrywających systemy rozpoznania i dowodzenia Brązowych i Czerwonych. Ćwiczenia mają się wiązać z realizacją tematyki przegrupowań związków taktycznych, a nawet operacyjnych, obejmujących swym rozmachem obszar państwa Czerwonych i Obwodu Nadbałtyckiego. Siły ochrony granicy zaostrzyły kontrolę na przejściach granicznych z Zielonymi. Planuje się przeprowadzenie wspólnych ćwiczeń Brązowych i Czerwonych pk. „ZAPORA”, mających na celu przeprowadzenie akcji porządkowych w strefie nadgranicznej Czerwonych z Zielonymi.

Czerwoni zapowiadają pilny zakup sprzętu wojskowego w celu uzupełnienia braków wynikających z maksymalnego dla nich limitu CFE.

Zieloni – są w trakcie tworzenia Sił Ochrony Kraju. Szczególną uwagę zwraca się na kwestię utworzenia sił szybkiego reagowania (około 5000 żołnierzy), sił ochrony granic i wojsk obrony terytorialnej. Ministerstwo Obrony, dążąc do uniezależnienia się od dostaw uzbrojenia, kontynuuje rozmowy z przedstawicielami przemysłu Zachodu w sprawie dostaw uzbrojenia (uzbrojenia piechoty, amunicji, materiałów wybuchowych).

Planuje się zwiększenie ilości ćwiczeń mających na celu weryfikację planowanej struktury sił obronnych, a także przeprowadzenie wspólnych z pododdziałami państw zachodnich (i Niebieskich) ćwiczeń o charakterze ratowniczym na wypadek sytuacji kryzysowych.

Sytuacja szczegółowa (D minus x)

D minus 2 miesiące. Brązowi i Czerwoni podpisują porozumienie o unii gospodarczej i militarnej. Jednocześnie ambasadorzy tych państw, w stolicy Zielonych, przekazują noty swych rządów, w których proponuje się Zielonym przyłączenie się do unii. W przeciwnym wypadku, ze względu na trudności gospodarcze, ograniczone zostaną dostawy surowców energetycznych i energii elektrycznej dla państw bałtyckich. Ograniczona zostanie również wymiana doświadczeń między Brązowymi a Zielonymi w dziedzinie przemysłowej i technicznej.

Gra obronna Obrona Polski 1999

Sytuacja w rejonie konfliktu.

Brązowi, jako stały członek Rady Bezpieczeństwa, żądają zaprzestania wymiany wojskowej między Zielonymi a Niebieskimi i Brunatnymi, argumentując swoją postawę wzrastającym poczuciem zagrożenia swoich interesów.

D minus 1,5 miesiąca. Brązowi i Czerwoni wzywają swych ambasadorów w celu przeprowadzenia konsultacji. Brązowi zerwali całkowicie dostawy energii i paliw dla Zielonych. W tej sytuacji Zieloni zmuszeni zostali do uruchomienia strategicznych rezerw materiałowych, które mogą wystarczać zaledwie na dwa miesiące.

Na terenie Zielonych dochodzi do częstych przerw w pracy i niepokojów społecznych inspirowanych przez osoby mniejszości Brązowych. Dochodzi do zwmieszek na tle narodowościowym na terenach zamieszkałych przez mniejszość Brązowych. Społeczeństwo Zielonych, ugrupowania nacjonalistyczne i media wskazują mniejszość Brązowych jako jedno ze źródeł trudności. Przy okazji zamieszek społecznych w trudnej sytuacji znalazła się mniejszość Niebieskich.

W wyniku wzrostu aktów sabotażu i nielegalnych przekroczeń granicy Zielonych postanowili powołać siły rezerwowe obrony terytorialnej i straży granicznej. Na terenie elektrowni jądrowej w m. Ignalina doszło do ostrego sporu między pracownikami mniejszości Brązowych, a pozostałą załogą. Przerywano pracę niektórych urządzeń. Strajkujący żądają natychmiastowego ustosunkowania się Zielonych do propozycji Brązowych.

Rząd Zielonych zwrócił się do rządu Niebieskich z prośba o mediację w rozstrzygnięciu sporu i wyjaśnieniu kwestii spornych między Zielonymi a Brązowymi.

D minus 40 dni. Znaczne siły desantowe Brązowych przeprowadziły ćwiczenie w pobliżu wód terytorialnych Zielonych. Doszło do naruszeń suwerenności obcych państw na pokładzie ich floty handlowej. Wydzielone związki taktyczne Czerwonych i Obwodu Stołecznego Brązowych przygotowują wspólne ćwiczenia pk. „TORFOWISKO”. W tym celu ambasador Czerwonych przekazał notę dyplomatyczną do władz Zielonych z prośbą o umożliwienie przemarszu ich wojsk przez terytorium Zielonych do Obwodu Bałtyckiego.

Natężenie ćwiczeń wojskowych, wydłużenie odpraw celnych oraz napady na drogach lądowych spowodowały spadek natężenia żeglugi i transportu lądowego oraz wzrost kosztów ubezpieczeń, grożąc całkowitym zerwaniem połączeń handlowych.

D minus 35 dni. Zwiększył się znacznie napływ do Niebieskich turystów mniejszości Niebieskich z terenu Zielonych. Są to tzw. turyści handlowi, z których część pozostaje u Niebieskich dłużej ponad czas deklarowany wcześniej. Obserwuje się nasilenie kradzieży i napadów na turystów Zielonych, dokonywanych przez obcokrajowców. Ambasador Zielonych w państwie Niebieskich poprosił ministerstwo spraw zagranicznych o interwencję w tej sprawie. Turyści Brązowych i Czerwonych nie wrócili do kraju, skupiając swą aktywność „handlową” na obszarze województwa warmińsko-mazurskiego i podlaskiego.

Nieznani sprawcy dokonują napadów rabunkowych na magazyny żywności i hurtownie na terenie gmin przygranicznych. W Suwałkach, Hajnówce, Augustowie, Sokółce, Gołdapi i Dąbrowie Białostockiej mają miejsce akty sabotażu na terenie zakładów przemysłowych i stacji kolejowych.

Mniejszość Zielonych w państwie Niebieskich zwróciła się do marszałków Sejmu i Senatu o poparcie władz Niebieskich dla narodu Zielonych.

D minus 1 miesiąc. Próby opanowania strajku w m. Ignalina nie przyniosły rezultatu. Zdesperowani pracownicy grożą tragicznym w skutkach przerwaniem systemu chłodzenia reaktorów jądrowych.

Radio, telewizja i inne media Brązowych i częściowo Czerwonych nasiliły kampanię przeciwko Zielonym. Prezentuje się wypowiedzi przywódców i wiece partii nacjonalistycznych żądających wkroczenia sił szybkiego reagowania na terytorium Zielonych, w celu poprawy sytuacji mniejszości Brązowych i Czerwonych oraz wymuszenia uległości tego państwa wobec żądań Brązowych i Czerwonych.

Na terytorium Czerwonych w pobliżu granicy z Zielonymi zgromadzono siły wojska, policji i straży granicznej mające wziąć udział w ćwiczeniu „TORFOWISKO”. Nadal brak zgody rządu Zielonych na przemarsz tych wojsk. Niepokój wywołany u Zielonych zmusza ich rząd do podjęcia nadzwyczajnych środków w dziedzinie gospodarczej i bezpieczeństwa państwa. Ograniczono sprzedaż paliw do samochodów osobowych, ograniczono ruch pociągów, przewozy towarowe ograniczono do minimum zapewniając jedynie funkcjonowanie strategicznie ważnych elementów gospodarczych i wyżywienie ludności.

Od dnia D minus 15 na terenie okręgów przygranicznych z Czerwonymi i Brązowymi wprowadzono u Zielonych ograniczenie ruchu turystycznego, a w miejscowościach granicznych – godzinę policyjną. Wzdłuż dróg: Alitus, Kaunas, Lida, Wilno, Paniewieżys, Brasław, Turmantas, Rokiszkis oraz Gusiew, Kowno i Kaliningrad, Szułaj prowadzone są intensywne prace remontowe Zielonych.

W D minus 14 rząd Zielonych zwrócił się do rządów Niebieskich, Brunatnych i Białych o udzielenie gwarancji rządowych na dostawy z tych państw ropy naftowej, węgla kamiennego i energii elektrycznej. Na wodach terytorialnych Obwodu Bałtyckiego doszło do katastrofy tankowca, który zderzył się z okrętem wojennym. Plama ropy przesuwa się w kierunku płd.-zach. do wód Niebieskich. Międzynarodowe organizacje humanitarne (ONZ, MCK) podjęły decyzje o udzieleniu pomocy Zielonym, w celu likwidacji ognisk chorób zakaźnych w rejonie południowo-zachodnim (około 600 zachorowań), a w celu zapewnienia pomocy humanitarnej (dostarczenie wody) planuje się dostawy i pomoc z terenu NIEBIESKICH (około 1000 hospitalizacji, około 5000 konsultacji medycznych, około 1000 ton żywności i około 5000 m3 wody pitnej).

Zachodnie media zwiększyły znacznie swoje zainteresowanie problematyką wschodnią. Przedstawiciele opozycyjnych partii politycznych, organizacji międzynarodowych i publicyści polityczni żądają od swych rządów bar dziej zdecydowanych postaw, w celu zapobieżenia konfliktowi przez rozstrzygnięcie sporu na drodze pokojowej. W stolicach państw europejskich a także w większych miastach, miały miejsce manifestacje przeciwko Brązowych. W Krakowie na teren konsulatu Brązowych wdarła się grupa bojówkarzy usiłując opanować budynek. Dzięki interwencji sił porządkowych próbę tę udaremniono. W tej sprawie ambasador Brązowych zwrócił się do Ministra Spraw Zagranicznych żądaniem wzmocnienia ochrony placówek dyplomatycznych jego państwa.

Gra decyzyjna prowadzona na podstawie takich założeń miała doprowadzić do wypracowania koncepcji i podjęcia działań przez organy Niebieskich w sytuacji kryzysu polityczno-militarnego w pobliżu granicy państwa.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Akademia Obrony Narodowej