Archiwa tagu: radar

Zestaw obrony powietrznej krótkiego zasięgu Narew

Założenia sformułowane dla potrzeb projektu zestawu rakietowego obrony powietrznej krótkiego zasięgu (ZROP-KZ) kryptonim Narew wskazują, że zestaw powinien cechować się sieciocentrycznością, wielokanałowością, dookólnością, wysokim prawdopodobieństwem rażenia, możliwością zwalczania pełnego spektrum środków napadu powietrznego (ŚNP) oraz odpowiednią mobilnością.

Sieciocentryczność poszczególnych elementów ZROP-KZ Narew ma pozwalać na korzystanie przez zespół ogniowy z sensorów i środków ogniowych w sąsiednich pododdziałach, a w konsekwencji realizację koncepcji Plug-and-Fight. Wielokanałowość to wymóg jednoczesnego zwalczania wielu celów (rzędu kilku-kilkunastu). Dookólność jest definiowana jako możliwość jednoczesnego ostrzelania celów nadlatujących z dowolnego kierunku. Wysoka skuteczność rażenia ma oznaczać prawdopodobieństwo porażenia celu powyżej 0,8 dla obiektów manewrujących. Mobilność jest rozumiana jako szybkość przemieszczania się oraz zdolność do przewozu komponentów ZROP-KZ różnymi rodzajami transportu, w tym samolotami o odpowiednim udźwigu. Możliwość zwalczania pełnego spektrum ŚNP jest charakteryzowana jako zdolność do porażenia klasycznych ŚNP, bezpilotowych aparatów latających, w tym małych i powolnych (Low-Slow-Small), pocisków manewrujących, pocisków rakietowych, w tym przeciwradiolokacyjnych, pocisków artyleryjskich RAM (Rocket-Artillery-Mortar), celów o bardzo małej skutecznej powierzchni odbicia (<0,1 m²).

Podsystem rozpoznania i identyfikacji celów powinien się charakteryzować możliwością identyfikacji swój-obcy obiektów powietrznych (IFF), możliwością klasyfikacji obiektów powietrznych (typ celu – samolot myśliwski, śmigłowiec, bezzałogowy statek latający itp.), odpornością na zakłócenia radioelektroniczne, możliwością przekazywania informacji o celach powietrznych do środków ogniowych w czasie rzeczywistym, zdolnością do współpracy z narodowymi i sojuszniczym systemami dowodzenia, możliwością automatycznego lub zdalnego kierowania walką, rozumianego jako proces przygotowania i prowadzenia ognia. W związku z tym, ZROP-KZ Narew powinien mieć możliwość podłączenia różnego typu sensorów i środków ogniowych poprzez zunifikowane urządzenia – interfejsy.

Konfiguracja systemu Narew

Jeden zestaw Narew składał się będzie z dwóch jednostek ogniowych, każda o następującej konfiguracji: radar wczesnego wykrywania (RWW) – 1 szt., pasywny wykrywania i śledzenia (PCL-PET) – 1 szt., pojazd z głowicą optoelektroniczną – 1 szt., wóz, stanowisko kierowania walką (KKW), wielofunkcyjny radar kierowania ogniem pocisków rakietowych (RWKO) – 1 szt., wyrzutnie z pociskami rakietowymi, wyposażone w radiolinię komunikacji z pociskami – ilość rakiet na wyrzutni i liczba wyrzutni zależna od wyboru dostawcy pocisku, mobilny węzeł łączności (MWŁ) – 1-2 szt., pojazdy transportowo-załadowcze – 3-5 szt. (zależnie od dostawcy rakiet), mobilny warsztat remontowo-naprawczy – 1 szt. Dowódca zestawu ma dysponować stanowiskiem dowodzenia – 1 szt. w ZROP-KZ.

Radar P-18PL ZROP-KZ Narew

Radar wczesnego wykrywania dla zestawu Narew.

Wszystkie komponenty zestawu, w tym kabiny antenowe radarów i kontenery z aparaturą i wyposażeniem będą umieszczone na podwoziach samochodów ciężarowych wysokiej mobilności, mających układy ochronne umożliwiające długotrwałe działanie w terenie skażonym.

Podsystemy zestawu Narew dzielą się na grupę komponentów, które mogą zostać dostarczone w ramach obecnych zdolności produkcyjnych polskiego przemysłu obronnego (PIT-Radwar, PCO, Mesko, Transbit, Kenbit, Jelcz, Wojskowe Zakłady Łączności, Wojskowe Zakłady Elektroniczne, Centrum Techniki Morskiej, ZM Tarnów i inne) oraz komponentów, które muszą być pozyskane w ramach otwartej licencji, po wyborze kontrahentów przez Ministerstwo Obrony Narodowej (pociski rakietowe, wyrzutnie, część podzespołów elektronicznych) i niezależne od typu współpracy z zagranicznymi podmiotami.

W założeniach taki tryb współpracy pomiędzy przedsiębiorstwami polskimi i zagranicznymi ma zapewnić uniwersalność rozwiązań w zakresie architektury systemu, w tym swobodny wybór podmiotu (podmiotów) zagranicznych. Zgodnie z ujawnionymi analizami, elementy zestawu Narew, które należy pozyskać w drodze licencji są związane z pociskiem rakietowym, wyrzutnią, układu komunikacji na linii wyrzutnia-pocisk oraz modułem oprogramowania niezbędnym do kierowania ogniem zestawu.

Partner zagraniczny – dostawca wskazanych elementów – powinien w pełni zabezpieczyć możliwości dostaw wyrzutni i pocisków rakietowych, a w ramach umowy przekazać polskim podmiotom kompetencje niezbędne do utworzenia w kraju linii produkcyjnej rakiet. Jeśli zagraniczny partner nie wyrazi zgody na przekazania stronie polskiej opracowanych  w zakresie sterowania pociskiem rakietowym algorytmów, dostarczone mają być zamknięte i gotowe do użycia moduły elektroniczne lub biblioteki oprogramowania z własnymi dedykowanymi interfejsami.

System PCL-PET

System PCL-PET dla zestawu Narew.

W dalszej perspektywie wymagane jest współpraca w zakresie rozwoju systemu obrony powietrznej, w tym w sferze etapowej modernizacji wyrzutni, pocisków rakietowych oraz systemu dowodzenia i kontroli C2. W połowie 2015 r. rozpatrywanych było ośmiu dostawców wskazanych elementów licencyjnych: Diehl Defence Holding (pocisk IRIS-T SL), MBDA Missile Systems (pociski VL MICA oraz CAMM-L), Thales (pocisk VT-1), Rafael Advanced Defence Systems (pociski Derby oraz Python-5), Israel Aerospace Industries (pocisk Barak-8SR), Aselsan (pocisk AIHSF), MEADS Internaional (propozycja współpracy w zakresie budowy pocisku rakietowego), Raytheon Company (pociski AMRAAM oraz Stunner) i Kongsberg Group (pociski zestawu NASAMS II).

Zestawy rakietowe będą mogły wykorzystywać kilka typów pocisków w ramach ugrupowania bojo¬wego sił i środków obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej.

Podsystem rozpoznania i identyfikacji celów

Stacja radiolokacyjna wczesnego wykrywania (RWW) ma być zasadniczym źródłem informacji dla zestawów rakietowych Narew i systemów nadzoru przestrzeni powietrznej. Radar wczesnego ostrzegania ma pracować w paśmie VHF i mieć charakterystyki pozwalające na wykrywanie i śledzenie wszystkich typów ŚNP, w tym pocisków balistycznych, rakiet manewrujących i obiektów trudnowykrywalnych oraz przekazywanie danych radiolokacyjnych do systemów kontroli przestrzeni powietrznej i dowodzenia środkami obrony powietrznej. Funkcją stacji radiolokacyjnej jest ostrzeganie o zagrożeniach powietrznych – wykrywanie i śledzenie obiektów powietrznych w celu wstępnego naprowadzenia systemu kierowania ogniem ZROP-KZ. RWW ma mieć również tryb pracy pasywnej – jako sensor wykrywający obiekty powietrzne, na bazie odbitych od obiektów w przestrzeni sygnałów radiolokacyjnych z innych radarów tego typu. Radiolokator posiadać ma antenę aktywną z odrębnie zasilanymi i sterowanymi modułami nadawczo-odbiorczymi, umożliwiającymi elektroniczne sterowanie wiązkami w azymucie i elewacji. Obserwację okrężną ma zapewnić mechaniczny obrót anteny w azymucie. Dodatkowym wyposażeniem RWW będzie układ identyfikacji swój-obcy Kwisa. Zasięg instrumentalny stacji ma wynosić około 400 km.

Stacja ma być zabudowana na dwóch pojazdach – wozie antenowym z rozkładaną hydraulicznie anteną (z przyczepą zasilającą) i wozie wskaźnikowym ze stanowiskami operatorskimi, modułami łączności i transmisji danych.

Multistatyczny zestaw rozpoznania pasywnego (PET-PCL) ma być zasadniczym systemem wykrywania i śledzenia obiektów powietrznych, w tym trudnowykrywalnych. Składał się będzie z dwóch podsystemów: podsystemu pasywnej detekcji sygnałów od emiterów pokładowych i śledzenia ich lokalizacji (PET) i podsystemu pasywnej detekcji i śledzenia obiektów powietrznych z wykorzystaniem nadajników okazyjnych kooperujących i niekooperujących (PCL). W skład modułu PET wchodzą podsystemy PET-ELINT (wykrywanie i analizowanie sygnałów urządzeń radiolokacyjnych), PET-NAV (wykrywanie i analizowanie sygnałów układów nawigacyjnych), PET-IFF (wykrywanie i analizowanie sygnałów wykorzystujący systemów IFF) i PET-COMINT (wykrywanie i analizowanie sygnałów systemów łączności). System PCL-PET umożliwi fuzję danych z obu źródeł rozpoznawczych (PET i PCL) w celu wykrywania, lokalizowania i śledzenia obiektów powietrznych niezależnie od sensorów radiolokacyjnych zestawu Narew lub w przypadku silnych zakłóceń radioelektronicznych.

Pełny system PET-PCL ma składać się z czterech stacji (każda na jednym pojeździe z układami antenowymi i kabiną operatorską), z których jedna jest stacją główną (Master), a trzy – współpracującymi (Slave).

Radar ZROP-KZ Narew_1

Radar kierowania ogniem Sajna dla zestawu Narew.

Pojazd ze zintegrowaną głowicą optoelektroniczną ma być jednym z zasadniczych sensorów wykrywania obiektów powietrznych. Konfiguracja pojazdu będzie zbliżona do obecnie używanego wozu systemu przeciwlotniczego Blenda. Głowica optoelektroniczna ma posiadać kamerę światła widzialnego (dzienną), kamerę termowizyjną, dalmierz laserowy i urządzenie swój-obcy. System głowicy optoelektronicznej ma umożliwiać wykrycie i śledzenie celu oraz określenie jego przynależności. Głowica powinna posiadać tryb pracy z podążaniem za obiektem o współrzędnych przekazanych z systemu nadrzędnego (stanowiska dowodzenia) z możliwością korekty w podniesieniu i kierunku przez operatora lub przy pomocy wideotrackera.

Elementy podsystemu rozpoznania mają być wyposażone w imitatory (pułapki radiolokacyjne) w celu ochrony przed pociskami przeciwradiolokacyjnymi.

Podsystem ogniowy

Wielofunkcyjny radar kierowania ogniem (RWKO) Sajna ma realizować funkcję podstawowej stacji radiolokacyjnej kierowania ogniem pocisków jednostki ogniowej – jego zadaniem ma być wykrywanie i śledzenie różnych obiektów celów nisko lecących, balistycznych i śmigłowców w zawisie. RWKO ma być radiolokatorem pracującym w paśmie C z anteną aktywną ze skanowaniem elektronicznym AESA. Antena z aktywnym szykiem modułów nadawczo-odbiorczych pozwoli na cyfrowe formowanie wiązek nadawczych i odbiorczych w obu płaszczyznach. Obserwację okrężną ma zapewnić mechaniczny obrót anteny w azymucie. Wymagany czas odświeżania informacji ma wynosić 1 lub 2 s. Antena ma być umieszczona na maszcie o wysokości w stanie rozłożonym co najmniej 15 m. Dodatkowym wyposażeniem RWKO będzie układ identyfikacji swój-obcy Kwisa. Zasięg instrumentalny RWKO ma wynosić co najmniej 90 (150) km.

Pociski rakietowe ZROP-KZ Narew mają być kierowanymi środkami ogniowymi: naprowadzanie w pierwszej fazie lotu metodą inercjalną, w fazie przechwycenia – z wykorzystaniem własnej głowicy (radiolokacyjnej/na podczerwień lub kombinowanej).

Podsystem dowodzenia

Jednostka ogniowa zestawu Narew posiadać będzie informatyczny system sterowania służący do realizacji w czasie rzeczywistym m.in. sterowania komponentami jednostki, obróbki informacji rozpoznawczych z różnych sensorów, wypracowanie zadań ogniowych, kierowanie pociskami rakietowymi w czasie prowadzenia strzelania do poszczególnych celów powietrznych.

Stanowisko dowodzenia zestawu Narew ma obejmować stanowisko dowodzenia (SD) i stanowiska kierowania walką (KKW) jednostek ogniowych. Ze SD (dowódcy baterii) ma być organizowane i  zabezpieczane prowadzenie działań bojowych poszczególnych jednostek ogniowych. Wóz ten rozwijany będzie przy jednej z Jednostek Ogniowych. Stanowisko ma powstać bazie konfiguracji obiektu SDP-10/20 Przelot, jako moduły o nowej architekturze uzupełnione o oprogramowanie dedykowane dla ZROP-KZ Narew.

KKW ma służyć do prowadzenia działań bojowych w zakresie zwalczania ŚNP. Kabina ma mieć dedykowane moduły sprzętowe z odpowiednimi interfejsami: moduł decyzyjno-zadaniowy, moduł rozpoznania, moduł wykonywania zadań ogniowych, moduł obsługi wyrzutni i rakiet oraz moduł komunikacji z rakietami.

Wyposażenie SD i KKW ma stanowić system teleinformatyczny z wyspecjalizowanym oprogramowaniem zapewniający automatyczne prowadzenie działań bojowych, środki łączności i transmisji danych.

Podsystem łączności

System łączności obejmował będzie wszystkie elementy służące do transmisji głosu, danych i obrazu zaimplementowane na wszystkich obiektach wchodzących w jednostki ogniowej ZROP-ZK Narew. System łączności ma zapewnić realizację usług transmisyjnych – transmisję pakietową IPv4/IPv6 i transmisję strumieniową (transmisja danych w czasie rzeczywistym).

Podstawowym obiektem systemu łączności będą moduły łączności i transmisji danych w pojazdach zestawu oraz mobilny węzeł łączności (MWŁ) na odrębnym pojeździe. Funkcją MWŁ będzie tworzenie połączeń sieciowych wymiany danych pomiędzy zautomatyzowanymi systemami dowodzenia i kierowania środkami walki. Moduły łączności i transmisji oraz MWŁ tworzyć mają kanały komunikacji i transmisji danych w ramach własnego ugrupowania bojowego ZROP-KZ, jak i z otoczeniem zewnętrznym.

Kabina Kierowania Walką - ZROP-KZ Narew

Kabina kierowania walką dla zestawu

Zasadniczymi urządzeniami transmisyjnymi systemu będą radiostacje programowalne R-450C oraz radiolinie R-450A-03. Radiostacja R-450C ma zapewnić łączność z wszystkimi elementami jednostki ogniowej na odległość do 15 km (z obiektami poruszającymi się z antenami prętowymi) i do 30 km (z obiektami stojącymi z masztami o wysokości 12-18 m). Radiolinia R-450A-03 ma zapewnić łączność pomiędzy dowództwem jednostki ogniowej i innymi zestawami obrony powietrznej na odległości do 40 km.

Podsystem zabezpieczenia logistycznego i wsparcia

Podsystem zabezpieczenia jednostki ogniowej będzie obejmował 3-5 samochodów transportowo-załadowczych z zapasową jednostką ognia (przeładowanie kontenerów pocisków rakietowych), 1 warsztat remontowo-naprawczy i inne pojazdy.

Do 2022 r. zakupionych ma być 9 zestawów, a w kolejnych latach 10 kolejnych ZROP-KZ Narew.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. PIT-Radwar

Rosyjski radar ostrzegawczy dalekiego zasięgu 59N6 Protiwnik-G

Wstępne prace nad mobilnym radarem ostrzegawczym dalekiego zasięgu kolejnej generacji rozpoczęto w ZSRR jeszcze w latach osiemdziesiątych. Opracowaniem nowego radiolokatora zajął się Niżniegorodskij Naukowo-Badawczy Instytut Radiotechniki (GNNIRT) z Gorki, obecnie NNIIRT z Niżnego Nowogrodu, we współpracy z obecnym moskiewskim Wszechrosyjskim Naukowo-Badawczym Instytutem Radiotechniki (WNIIRT) i Niżnogrodzkimi Zakładami Maszynowymi (NMZ), w ramach pracy badawczo-konstrukcyjnej (OKR) Protiwnik-G. Zasadniczymi założeniami taktyczno-technicznymi nowego radaru miały być zachowanie możliwości przestrzennych, tj. zasięgu i pułapu wykrycia, stacji poprzednich generacji, przy jednoczesnym zwiększeniu skrytości pracy oraz odporności na zakłócenia naturalne i sztuczne. Wymagano także zwiększenia mobilności systemu.

Model funkcjonalny anteny ze skanowaniem fazowym testowano jeszcze w 1989 r., a w 1991 r. rozpoczęto OKR dotyczącą mobilnego trójwspółrzędnego radiolokatora wojskowego Protiwnik-G, który m.in. w wojskach obrony powietrznej kraju (PWO) miał być następcą opracowanego w latach sześćdziesiątych kompleksu 5N69 Saljut (ST-67), w którym wymagane osiągi przestrzenne i wysoką odporność osiągnięto kosztem gabarytów anteny i aparatury – skutkowało to niską sprawnością całego systemu.

Prototypy nowej stacji, oznaczonej indeksem 59N6, zostały ukończone w 1996 r. i w tym samym roku przeszły badania zakładowe. Stacja została oficjalnie przyjęta na wyposażenie sił zbrojnych FR w 1999 r., a produkcja odbywała się w przedsiębiorstwie naukowo-produkcyjnym (NPO) Prawdiński Zakład Radiowy z Bałachny.

59N6 (spotyka się oznaczenie 59N6E2) Protiwnik-G jest trójwspółrzędną ostrzegawczą stacją radiolokacyjną dalekiego zasięgu przeznaczoną do wykrywania, określania koordynat i śledzenia obiektów powietrznych, w tym samolotów, śmigłowców, pocisków manewrujących, bezzałogowych aparatów latających i obiektów balistycznych, klasyfikowania i określania ich przynależności, rozpoznania nadajników zakłóceń aktywnych, oraz przesyłania opracowanych danych do nadrzędnego zautomatyzowanego stanowiska dowodzenia.

Radar 59N6E Protiwnik-GE

Antena radaru 59N6E Protiwnik-GE.

Radiolokator składa się z trzech modułów – kabiny antenowej, kabiny aparatury wraz ze stanowiskami operatorskimi i modułu zasilania 19U6 – umieszczonych na naczepach typu MAZ. Moduł zasilania pozwala na pracę z zasilaniem zewnętrznym lub kombinowanym – z własnych agregatów i źródła zewnętrznego. Obsługę stacji stanowi trzech ludzi.

Antena główna radaru, ze skanowaniem fazowym i sterowaniem elektronicznym wiązkami w elewacji i mechanicznym, poprzez obrót anteny, w azymucie, składa się z poziomych wierszy nadawczo-odbiorczych. Moduły (wiersze) nadawczo-odbiorcze, a także moduły kompensacji zakłóceń i radaru wtórnego (systemu swój-obcy) zabudowano w formie jednej konstrukcji, podsystemy kompensacji i swój-obcy znajdują się na dole zespołu antenowego. Nadajnik stacji stanowi lampa mikrofalowa. Moc w impulsie wynosi 500 kW, eksploatacyjna 100 kW, a średnia – 12 kW. Stacja pracuje w paśmie centymetrowym (L) o długości fali 23 cm. Szerokość wiązki nadawczej wynosi w azymucie 2,8 stopnia, w elewacji 1,6 stopnia, szyk antenowy formuje 21 wąskich (ołówkowych) wiązek odbiorczych, z tego jedną dla funkcji kartografowania. Antena posiada możliwość kształtowania wiązek nadawczej i odbiorczych umożliwiającą jednoczesne śledzenie celów szybkich, np. balistycznych i o niskiej prędkości, np. śmigłowców.

W stacji zastosowano cyfrową obróbkę sygnałów, pozwalającą na jednoczesne śledzenie 150 celów w trybie automatycznym, w tym również obiekty lecące po trajektorii balistycznej i nadajniki zakłóceń. Śledzone obiekty, na bazie ich charakterystyk dzielone są na osiem różnych klas, w tym na cele aerodynamiczne lub balistyczne. Radiolokator posiada standardowe systemy przeciwzakłóceniowe, pozwalające uzyskać wymaganą dokładność w przypadku wystąpienia zakłóceń różnego rodzaju – aktywnych, pasywnych, odbić od obiektów i zjawisk hydrometeorologicznych.

Zasięg instrumentalny wynosi 400 km, pułap 200 km (pułap śledzenia 80 km). Sektor obserwacji w elewacji od 0 do +45 stopni (według niektórych informacji +60 stopni), w azymucie – dookrężnie poprzez obrót anteny. Zasięg wykrycia celu o skutecznej powierzchni odbicia 1,5 m2 ma wynosić od 40 km dla obiektu lecącego na wysokości 100 m, do 340 km dla celu na wysokości ponad 12000 m. Dokładność śledzenia obiektów w odległości wynosi 100 m, w azymucie – 0,2 stopnia, w elewacji – 0,15 stopnia. Rozdzielczość w odległości wynosi 450 m, a w azymucie – 2,5 stopnia. Według informacji oficjalnych w przypadku silnych zakłóceń dokładność śledzenia i rozdzielczość spadać mają dwukrotnie.

Prędkość śledzonych obiektów zawiera się w przedziale od 15 do 2200 m/s. Czas obserwacji pełnego sektora to 10 sekund, natomiast czas odnowy informacji – 5 sekund, tj. prędkość obrotowa anteny wynosi 6 lub 12 obr./min.

Radar 59N6E Protiwnik-G_02

Kabina aparatury radaru i konsole operatorów radaru Protiwnik-GE.

Informacje o sytuacji powietrznej oraz sterowanie pracą radiolokatora odbywa się z dwóch konsol operatorów znajdujących się w kabinie aparatury lub opcjonalnie z czterech konsol wynośnych, które mogą spełniać swoją funkcję w odległości do 1000 m od stacji. Informacje przekazywane mogą być w formie analogowej lub cyfrowej do dwóch odbiorców – punktów lub stanowisk dowodzenia.

Wersja zmodernizowana radaru nosi oznaczenie 59N6E Protiwnik-GE, a według dostępnych informacji, zmiany dotyczą m.in. zastosowania zmodyfikowanej anteny oraz – według oficjalnych danych – zamontowania nowocześniejszych bloków aparatury oraz nowych algorytmów obróbki sygnałów. Miało to mieć na celu zmniejszenie poziomu listków bocznych, zwiększenie dokładności ustalenia koordynat celów niskolecących, tj. na małych kątach elewacji.

Zmodyfikowane środki przeciwdziałania zakłóceniom zewnętrznym obejmują funkcje kartografowania oraz mierzenia częstotliwości dopplerowskiej, selekcji celów generujących zakłócenia aktywne i szumowe, użycie algorytmów kompensacji i stabilizacji poziomu fałszywych alarmów, analizę zakłóceń i kilka reżimów zmiany częstotliwości roboczej. Protiwnik-GE ma mieć zabudowany system autodiagnostyczny oraz możliwość pracy z różnymi poziomami uszkodzeń aparatury. Poza tym, dostosowano stację do przesyłania danych i współpracy z najnowszymi systemami dowodzenia, np. Polana-4DM1. Zastosowano odbiornik systemu nawigacji satelitarnej GLONASS.

Rozwinięcie stacji z położenia marszowego do roboczego ma trwać 40 minut. W wersji zmodernizowanej Protiwnik-GE czas ten ma być zmniejszony do 30 minut (samo podniesienie anteny przy pomocy hydraulicznych napędów ma trwać jedynie 4 minuty). Czas rozpoczęcia pracy ze stanu gotowości wynosi natomiast 5 minut. Stanowisko robocze radaru powinno mieć płaską powierzchnię i wymiary 25 na 25 m. Dopuszczalne temperatury robocze od -50 do +50 stopni przy wilgotności 95%, prędkość wiatru 30 m/s i wysokość 2000 m n.p.m.

Według dostępnych danych na stanie sił powietrznych Rosji znajduje się około 20 stacji radiolokacyjnych 59N6 Protiwnik-G i 59N6E Protiwnik-GE.

Copyright © Redakcja Militarium