Archiwa tagu: radar NUR-21

Polskie projekty pojazdów specjalistycznych na bazie podwozia ciągnika MT-S

Zaprojektowane pod koniec lat osiemdziesiątych przez Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych (OBRUM) specjalne podwozie gąsienicowe SPG-1 (inaczej Szybkobieżny Pojazd Gąsienicowy), było odmianą rozwojową podwozia specjalnego, opracowanego wspólnie ze specjalistami z NRD, na bazie przygotowywanego do produkcji licencyjnej w Polsce ciągnika artyleryjskiego MT-S (Obiekt 306). Z różnych przyczyn pojazd bazowy nie został wdrożony do produkcji, wykonano jedynie serię próbną ciągników. Z kolei podwozie SPG-1 posłużyło do zabudowy aparatury polskiej stacji radiolokacyjnej NUR-21.

Zmodernizowany pojazd, oznaczony SPG-1M, wykorzystywał podzespoły zmodyfikowanego MT-S, ale także licencyjnego czołgu T-72M i w odmianie z sześcioma parami kół jezdnych został ukończony w 1989 r. Bazę podwozia stanowiły elementy czołgu T-72, zabudowane w specjalnym kadłubie przystosowanym do zabudowy określonego systemu, wieży lub wyposażenia, takie jak: silnik z układami smarowania i powietrznym, zespoły przeniesienia napędu (transmisje z przekładniami bocznymi), zawieszenie (wahacze, wałki skrętne, amortyzatory hydrauliczne), układ jezdny (koła nośne, koła napinające, koła napędowe, gąsienice), układy sterowania (biegami, hamulcami i transmisjami), wyposażenie elektryczne i optyczne, zespoły filtrowentylacji i wykrywania skażeń chemicznych, układ przecipożarowy. W zależności od wymaganej długości przestrzeni ładunkowej lub masy wyposażenia podwozie miało odpowiednio modyfikowane wałki skrętne i amortyzatory z czołgu T-72. Od podstaw opracowano i zabudowano natomiast układ wydechowy, eżektorowy układ chłodzenia, układ paliwowy ze zbiornikami, przekładnię pośrednią z wałem napędowym, wolantowy układ sterowania, układ napędowy nadajnika drogi oraz system nawigacji. Kształt górnej części kadłuba podwozia zmieniał się w zależności od przeznaczenia i konstrukcji pojazdu, niezależnie tego nie ulegały zmianie główne układy i zespoły podwozia (silnik napędowy z układem podgrzewania i smarowania, układ przeniesienia mocy). Przestrzenie w kadłubie nad błotnikami przeznaczone były do zabudowy zbiorników paliwa i wyposażenia specjalnego (np. agregatu prądotwórczego, klimatyzatora, ogrzewacza czy wyposażenia hydraulicznego).

SPG-1M

Protoplasta SPG-1M i pochodnych – podwozie SPG-1 jako nośnik stacji radiolokacyjnej NUR-21. W latach 1984-1990 dostarczono polskiemu wojsku 33 sztuki stacji NUR-21.

Kadłub spawany z blach pancernych zapewniających ochronę przed pociskami kalibru 7,62 mm z odległości 200 m oraz odłamkami artyleryjskimi, a z przodu przed pociskami kalibru 12,7 mm z odległości 1000 m. Załoga pojazdu liczyła jedną lub dwie osoby (dowódca, kierowca) i posiadała boczne drzwi w lewej górnej burcie kadłuba oraz włazy górne. Otwór tylny do przedziału transportowego miał być zamykany specjalną pokrywą, drzwiami otwieranymi na prawą stronę podwozia lub rampą podnoszoną hydraulicznie.

Podwozie SPG-1M znalazło zastosowanie w samobieżnym układaczu min (SUM) Kalina i prototypowym bojowym wozie piechoty BWP-2000. W latach 1997-2000 opracowano również – na bazie SPG-1M – uniwersalne podwozie gąsienicowe z siedmioma parami kół nośnych, które jako nośnik wieży AS-90P, czyli licencyjnej AS-52, miało być elementem samobieżnej 155-mm armatohaubicy Krab.

Przewidywano także, w przypadku zgłoszenia zapotrzebowania przez polskie Ministerstwo Obrony Narodowej lub kontrahenta zagranicznego, że gąsienicowe podwozie specjalne w wersji sześciokołowej i siedmiokołowej będzie mogło być zastosowane w pojazdach specjalnych, np. pod zabudowę systemu radarowego, pod zabudowę zestawów rakietowych – przeciwlotniczych i przeciwpancernych, a także pojazdów inżynieryjnych i wozów zabezpieczenia technicznego. W związku z tym, w OBRUM powstało, w latach 1996-1999, kilka projektów podwozi gąsienicowych, bazujących na wspólnych podzespołach, dla których opracowano oferty techniczne i przedłożono zainteresowanym partnerom krajowym i zagranicznym.

Pierwszym ze wspomnianych uniwersalnych pojazdów gąsienicowych było specjalne podwozie BLR-III pod zabudowę systemu radarowego dla odbiorcy zagranicznego.

BWP-2000 BLR-1

Podwozie BLR-III w widoku z boku i z góry.

Koncepcja pojazdu była pochodną współpracy z Indiami – w 1988 r. wyeksportowano tam jeden radar NUR-21, a w 1997 r. – stację NUR-21MI, czyli radar NUR-22 na nośniku gąsienicowym. W związku z tym opracowane podwozie w wersji sześciokołowej przeznaczone było do zabudowy aparatury elektronicznej i zespołu antenowego stacji radiolokacyjnej według konkretnych wymagań. Pojazd posiadał dodatkowo system klimatyzacji i agregat prądotwórczy o mocy 30 kW. Silnik miał mechanizm odbioru mocy do napędu systemów elektrycznych lub zespołu hydraulicznego z pompami. Przestrzeń transportowa wyłożona miała być wykładzinami antyradiacyjnymi. Załoga pojazdu bazowego składała się z dowódcy i kierowcy.

Podwozie BLR-III mogło być przeznaczone również pod zabudowę innych systemów, w tym zestawów walki elektronicznej i radiotechnicznych. Pojazd posiadał przedział roboczy o wymiarach 4000 x 2130 x 1640 mm i objętości 15 metrów sześciennych, a średnica otworu stopowego wynosiła 1320 mm. Podwozie miało być wyposażone w silnik wysokoprężny S-12-K o mocy 522 kW (710 KM), stanowiący rozwój diesla stosowanego w ciągniku MT-S.

BWP-2000 BLR-2

Widok ogólny podwozia BLR-III.

Z kolei podwozie zaprojektowane dla samobieżnej haubicy Krab, miało być również zastosowane jako nośnik rakietowego systemu przeciwlotniczego, samobieżnej wyrzutni pocisków przeciwpancernych, mostu czołgowego typu Leguan, wozu zabezpieczenia technicznego i ewakuacji, wozu remontu uzbrojenia i elektroniki. Pojazd w tej wersji bazował na podwoziu z siedmioma parami kół jezdnych wyposażonym w zmodyfikowany silnik S-12-U o mocy 618 kW (840 KM) z nową przekładnią pośrednią i układem bieżnym wyposażonym w zmodyfikowane gąsienice z nakładkami gumowymi. Załoga pojazdu bazowego składała się z dowódcy i kierowcy. W wersji „wysokiej” przedział roboczy miał wymiary 4150 x 2130 x 1615 mm i objętość 20 metrów sześciennych.

BWP-2000 Kroton 1

Podwozie dla systemu Kroton w widoku z boku i z góry.

Jednym z projektów, wykorzystującym podwozie dla samobieżnej haubicy Krab z siedmioma parami kół nośnych, był Inżynieryjny System Minowania Kroton. System był wyposażony w osiem platform z wyrzutniami min – na każdej platformie znajdowało się 20 wyrzutni kasetowych TMN. Każdy moduł TMN zawierał pięć min narzutowych MN121 lub MN123. Łącznie pojazd miał przewozić do 800 min wspomnianych typów.

BWP-2000 Kroton 2

Widok ogólny podwozia dla systemu Kroton.

Wyposażenie obu typów podwozi obejmowało m.in. reflektory z przysłonami, wyrzutnie pocisków dymnych, system przeciwpożarowy Deugra, przyrząd obserwacyjny dzienny TNPO-168W lub dzienno-nocny PNK-72 Radomka, układ filtrowentylacyjny UWS-200 z systemem wytwarzania nadciśnienia, system do wykrywania skażeń chemicznych ASS-1 Tafios lub GO-27, radiostację UKF RRC-9500 i pojemniki na osprzęt dodatkowy.

BLR-III Kroton
Masa podwozia 32 tony 22 tony
Nośność podwozia 8 ton 10 ton
Długość podwozia 7960 mm 8790 mm
Szerokość z błotnikami 3500 mm 3500 mm
Szerokość bez błotników 3370 mm 3300 mm
Wysokość 2367 mm 2740 mm
Prześwit 450 mm 450 mm
Prędkość maksymalna po drodze utwardzonej 60 km/h 70 km/h
Prędkość maksymalna po drodze gruntowej 35 km/h 35 km/h
Zasięg 500 km 600 km
Wzniesienia 30 stopni 30 stopni
Przechyły boczne 20 stopni 20 stopni
Rowy 2800 mm 2800 mm
Ścianki pionowe 700 mm 800 mm
Brody 1300 mm 1000 mm

Zarówno opracowanie podwozia BLR-III dla systemów specjalistycznych, jak i koncepcja nośnika dla systemu minowania narzutowego pozostały jedynie projektami ofertowymi OBRUM.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych