Archiwa tagu: pułk OT

Wojska Obrony Terytorialnej w Polsce w latach 1990-2008. Część II

Zatwierdzona w styczniu 1999 r. przez Ministra Obrony Narodowej „Koncepcja rozwoju obrony terytorialnej” zakładała wykorzystanie wojsk OT w działaniach obronnych w każdym czasie.

Wykorzystanie wojsk OT w obronie RP

Wykorzystanie wojsk OT miało następować w ramach działań (przedsięwzięć) operacyjno-taktycznych, techniczno-obronnych i szkoleniowych. Dla jednostek OT przewidziano następujące zasadnicze zadania: przygotowanie i prowadzenie obrony rejonów i obiektów na obszarze kraju, tworzenie warunków do rozwinięcia i działania wojsk operacyjnych, prowadzenie działań nieregularnych na terenie kraju zajętym przez przeciwnika, wspomaganie sił Obrony Cywilnej, koordynacja działań militarnych i pozamilitarnych ogniw obronnych państwa. W związku z tym sformułowano szczegółowe zadania wojsk OT, podzielone na zadania o charakterze operacyjnym, tj. bojowym, zadania o charakterze zabezpieczającym oraz zadania o charakterze ratowniczym.

Zadania o charakterze operacyjnym obejmowały obronę rejonów, obiektów i rubieży w ugrupowaniu wojsk operacyjnych lub samodzielnie, zwalczanie desantów powietrznych i morskich oraz grup dywersyjno-rozpoznawczych oraz udział w walce przeciwko desantom lub grupom w rejonach odpowiedzialności, osłona granic we współdziałaniu ze Strażą Graniczną i innymi formacjami państwowymi, przygotowanie i prowadzenie działań nieregularnych, osłona i obrona ważnych obiektów wojskowych i państwowych, wzmocnienie obrony wytypowanych elementów systemu kierowania i dowodzenia państwa oraz wojsk, blokada i likwidacja – wspólnie z formacjami państwowymi – dywersji i zbrojnego podziemia na terenie kraju.

Obrona Terytorialna 1

Zgodnie z koncepcją MON pododdziały Obrony Terytorialnej miały otrzymać uzbrojenie i sprzęt wycofywane z jednostek pierwszoliniowych lub znajdujące się w magazynach mobilizacyjnych.

Zadania zabezpieczające, które miały realizować wojska OT, to utrzymanie i zabezpieczenie ruchu na drogach oraz liniach kolejowych, ochrona sieci łączności państwowej i udział w jej odbudowie, inżynieryjna rozbudowa terenu w ramach operacyjnego przygotowania obrony terytorium kraju, współdziałania z Obroną Cywilną w zakresie budowy ukryć oraz ochrony ludności i dóbr kultury.

Natomiast zadania OT o charakterze ratowniczym sprowadzały się do udziału w prowadzeniu akcji ratowniczych na rzecz wojsk i służb, współdziałania z Obroną Cywilną w akcjach ratowniczych na rzecz ludności cywilnej, w razie masowych porażeń lub klęsk żywiołowych.

Uzbrojenie i struktury wojsk OT

Broń wojsk OT miała mieć w praktyce charakter typowo obronny, choć po redukcji zasadniczego uzbrojenia SZ RP i nieosiągania limitów CFE-1, formacje OT mogły posiadać również sprzęt zaliczany do traktatowego, np. pojazdy opancerzone. Podstawowe uzbrojenie i sprzęt wojskowy jednostek OT miały stanowić wzory standardowe dla Wojsk Lądowych, w tym głównie starsze typy przekazywane z wojsk operacyjnych.

Podstawowym sprzętem OT miały być ręczna broń strzelecka (karabinki AKMS i pochodne, karabiny wyborowe SWD) i zespołowa (karabiny maszynowe PK i pochodne), granatniki przeciwpancerne (RPG-2, RPG-7, RPG-76), moździerze wz. 37 kal. 82 mm, działa bezodrzutowe SPG-9 kal. 73 mm, armaty przeciwpancerne D-44 kal. 85 mm, miotacze ognia ŁPO-50, a także zestawy przeciwlotnicze (PKM-2, PKM-4, ZU-23-2, S-60, Strzała-2M). Zasadniczymi pojazdami pododdziałów miały być samochody ciężarowo-terenowe Star 660 i Star 266, samochody opancerzone BRDM-2, wozy dowodzenia SKOT R-3/3 i BRDM-2 R-5, pojazdy chemiczne BRDM-2rs, UAZ-469rs i IRS-2.  Z uwagi na koszt nie była przewidziana rozważana wcześniej produkcja nowych wzorów uzbrojenia projektowanych od razu pod kątem wojsk terytorialnych.

Jednostki OT miały być usytuowane na szczeblu regionalnym (brygady i pułki OT) i lokalnym (bataliony OT i mniejsze pododdziały). Postulowano także wprowadzenie do systemu kierowania Obroną Terytorialną dowództw powiatowych i wojewódzkich, dzięki którym jednostkami OT mogliby kierować wojewodowie i starostowie poprzez dowódców terytorialnych dowództw OT.

Centralnymi organami dowodzenia i kierowania obroną terytorialną miały być Zarząd Obrony Terytorialnej SG WP i wydziały OT rodzajów wojsk SZ RP, Oddziały OT okręgów wojskowych, wojewódzkie (regionalne) sztaby wojskowe (WSzW/RSzW), rejonowe komendy OT i komendy garnizonowe OT.

W skład wojsk OT wejść miały formacje, które pod względem zadań i możliwości podzielono na dwie grupy, zgodnie z wypracowanymi zadaniami sił obrony terytorialnej. Pierwszą grupę miały stanowić jednostki mobilne: brygady OT i bataliony OT, mobilizowane pułki saperów, pułki pontonowe, pułki żandarmerii i bataliony obrony przeciwchemicznej. Do drugiej grupy zaliczano jednostki stacjonarne: samodzielne pododdziały ochrony i obrony obiektów, bataliony obrony fortecznej, pododdziały kierowania ruchem, pododdziały inżynieryjno-techniczne i inne. Jednostki mobilne, ze względu na konieczność wykonywania zadań na znacznej przestrzeni (teoretycznie dla brygady OT rejon odpowiedzialności miał liczyć 2000-3000 km2, dla pułku OT – 1200-1800 km2, batalion OT – 400-600 km2), miały mieć środki transportowe i dysponować zapasami na kilka dni walki (działań). Inne jednostki lokalnego (powiatowego) podporządkowania, ze względu na mniejszy zasięg terytorialnego działania (batalion forteczny OT – 25 km2) oraz bardziej ograniczony charakter zadań, miały być jednostkami stacjonarnymi korzystającymi z miejscowej infrastruktury technicznej i społecznej oraz lokalnych zasobów materiałowych.

Natomiast pod względem funkcjonalności wojska OT podzielono na jednostki ogólnego przeznaczenia, jednostki rodzajów wojsk i pododdziały logistyczne, a także ośrodki szkoleniowe i inne jednostki stacjonarne. Miały to być jednostki bojowe i zabezpieczające (wspierające), a jednocześnie mobilne lub stacjonarne. Do jednostek ogólnego przeznaczenia OT wojsk lądowych zaliczano brygady OT (BOT), pułki OT (pOT), bataliony OT (bOT), bataliony ochrony i obrony obiektów (boo), bataliony forteczne (bfort) i kompanie dowodzenia (kdowOT). Jednostkami tego typu w WLiOP miały być bataliony i kompanie ochrony i obrony obiektów (boo i koo), natomiast w Marynarce Wojennej – dywizjony OT (dOT), samodzielne kompanie piechoty OT (skpOT), kompanie obserwacji brzegowej OT (kobOT) i grupy jednostek pływających OT (gjpOT).

Etaty jednostek OT

Brygada Obrony Terytorialnej miała składać się z dowództwa i sztabu, pięciu batalionów piechoty, dywizjonu artylerii przeciwpancernej, dywizjonu przeciwlotniczego, kompanii saperów, kompanii rozpoznawczej, kompanii przeciwchemicznej, kompanii łączności, kompanii zaopatrzenia, kompanii remontowej i kompanii medycznej. Brygady miały w formie szkieletowej funkcjonować również w czasie pokoju, co powodowało istnienie w ich strukturze m.in. wydziałów wychowania, kadrowego i finansowego i szefostwa służby zdrowia.

Batalion piechoty brygady miał posiadać dowództwo i sztab, kompanię dowodzenia, trzy kompanie piechoty (trzy plutony piechoty), baterię moździerzy (dwa plutony moździerzy – 6 moździerzy), baterię przeciwpancerną (3 armaty przeciwpancerne, 3 działa bezodrzutowe), pluton łączności, pluton zaopatrzenia, pluton remontowy i pluton medyczny.

Brygada OT etat 1999

Dywizjon przeciwpancerny brygady miał mieć pluton dowodzenia, trzy baterie przeciwpancerne (trzy plutony przeciwpancerne – 6 armat przeciwpancernych), pluton zaopatrzenia, pluton remontowy i drużynę medyczną. Dywizjon przeciwlotniczy brygady miał posiadać pluton dowodzenia, trzy baterie przeciwlotnicze (trzy plutony przeciwlotnicze – 4 armaty przeciwlotnicze, 4 wielkokalibrowe przeciwlotnicze karabiny maszynowe), pluton zaopatrzenia, pluton remontowy i pluton medyczny. Kompania saperów brygady miała składać się dowództwa, dwóch plutonów saperów, plutonu technicznego, plutonu rozminowania, drużyny zaopatrzenia, drużyny gospodarczej i drużyny remontowej.

Brygadowa kompania rozpoznawcza miała mieć dowództwo, trzy plutony rozpoznawcze i drużynę gospodarczą. Kompania zaopatrzenia miała posiadać dowództwo, pluton transportu amunicji, pluton transportu mps i pluton gospodarczy, kompania remontowa – dowództwo, pluton remontu pojazdów kołowych, pluton remontu uzbrojenia, pluton robót specjalistycznych i drużynę ewakuacyjną, natomiast kompania medyczna – dowództwo, pluton medyczny, drużynę ewakuacji medycznej i drużynę gospodarczą.

Łącznie brygada OT miała mieć 3467 ludzi i powinna być uzbrojona (oprócz broni indywidualnej w postaci pistoletów wojskowych, karabinków automatycznych, karabinków-granatników i karabinów wyborowych) w 156 ręcznych karabinów maszynowych, 358 granatników przeciwpancernych, 30 moździerzy kalibru 82 mm i 15 dział bezodrzutowych, 33 armaty przeciwpancerne kalibru 85 mm, 12 wielkokalibrowych przeciwlotniczych karabinów maszynowych kalibru 14,5 mm i 12 armat przeciwlotniczych kalibru 57 mm.

Wyposażenie techniczne brygady OT powinno obejmować 55 radiostacji, 2 węzły łączności, 1 wóz dowodzenia, 2 komplety mostów SMT, 3 spycharko-ładowarki, 9 spychaczy, 3 koparki, 4 żurawie, 14 kuchni polowych, 18 motocykli, 2 samochody osobowe, 252 samochody ciężarowo-terenowe, 28 samochodów specjalnych (warsztatowych i innych), 4 cysterny paliwowe, 1 cysternę na wodę, 1 ciągnik, 4 sanitarki, 2 sale operacyjne, 28 wykrywaczy min, 4 samochody rozpoznania skażeń, 22 zestawy PChR, 22 rentgenoradiometry, 3 zestawy regulacji ruchu, wyposażenie inżynieryjno-techniczne (sprężarki, elektrownie polowe, stacje ładowania akumulatorów, piły mechaniczne, wyciągarki, podnośniki hydrauliczne, aparaty ratownicze, przyczepy).

Pułk Obrony Terytorialnej składać się miał z dowództwa i sztabu, dwóch batalionów piechoty zmotoryzowanej, dwóch batalionów ochrony i obrony obiektów, kompanii saperów, kompanii ratownictwa technicznego, kompanii regulacji ruchu, kompanii łączności, plutonu rozpoznania skażeń, kompanii zaopatrzenia, kompanii remontowej, kompanii medycznej.

Pułk OT etat 1999

Batalion piechoty zmotoryzowanej miał posiadać dowództwo i sztab, drużynę dowodzenia, trzy kompanie piechoty zmotoryzowanej (trzy plutony zmotoryzowane), kompanię wsparcia (pluton moździerzy, pluton dział bezodrzutowych), pluton łączności, pluton zaopatrzenia, pluton remontowy i pluton medyczny.

Batalion ochrony i obrony obiektów powinien mieć dowództwo i sztab, drużynę dowodzenia, trzy do pięciu kompanii ochrony i obrony obiektów (trzy plutony ochrony i obrony obiektów) i drużynę gospodarczą.

Kompania saperów miała składać się z dowództwa, dwóch plutonów saperów, plutonu technicznego i drużyny rozminowania. Kompania ratownictwa technicznego posiadała dowództwo, dwa plutony ratownictwa technicznego, pluton techniczny, drużynę rozpoznania, drużynę gospodarczą. Kompania regulacji ruchu miała dowództwo, drużynę dowodzenia, drużynę motocyklową i trzy plutony regulacji ruchu. Kompania łączności składała się z dowództwa, plutonu radiowego, plutonu łączności i drużyny poczty polowej.

Kompania zaopatrzenia miała posiadać dowództwo, pluton transportu amunicji, pluton transportu mps i pluton gospodarczy, kompania remontowa – dowództwo, pluton remontu pojazdów kołowych, pluton remontu uzbrojenia, pluton robót specjalistycznych i drużynę ewakuacyjną, natomiast kompania medyczna – dowództwo, pluton medyczny, drużynę ewakuacji medycznej i drużynę gospodarczą.

Łącznie pułk OT miał mieć 2103 ludzi i powinien być uzbrojony (oprócz broni indywidualnej w postaci pistoletów wojskowych, karabinków automatycznych, karabinków-granatników i karabinów wyborowych) w 144 ręczne karabiny maszynowe, 153 granatniki przeciwpancerne, 6 moździerzy kalibru i 6 dział bezodrzutowych.

Wyposażenie techniczne pułku OT powinno obejmować 55 radiostacji, 2 węzły łączności, 1 wóz dowodzenia, 2 komplety mostów SMT, 3 spycharko-ładowarki, 9 spychaczy, 3 koparki, 4 żurawie, 14 kuchni polowych, 18 motocykli, 2 samochody osobowe, 252 samochody ciężarowo-terenowe, 28 samochodów specjalnych (warsztatowych i innych), 4 cysterny paliwowe, 1 cysternę na wodę, 1 ciągnik, 4 sanitarki, 2 sale operacyjne, 30 wykrywaczy min, 4 samochody rozpoznania skażeń, 22 zestawy PChR, 22 rentgenoradiometry, 3 zestawy regulacji ruchu, wyposażenie inżynieryjno-techniczne (sprężarki, elektrownie polowe, stacje ładowania akumulatorów, piły mechaniczne, wyciągarki, podnośniki hydrauliczne, aparaty ratownicze, przyczepy).

Samodzielny batalion OT miał posiadać dowództwo i sztab, pluton dowodzenia, trzy kompanie piechoty (trzy plutony piechoty), kompanię wsparcia (pluton moździerzy, pluton dział bezodrzutowych), pluton łączności, pluton zaopatrzenia, pluton medyczny i drużynę remontową.

Łącznie batalion OT miał mieć 478 ludzi i powinien być uzbrojony (oprócz broni indywidualnej w postaci pistoletów wojskowych, karabinków automatycznych, karabinków-granatników i karabinów wyborowych) w 27 ręcznych karabinów maszynowych, 27 granatników przeciwpancernych, 3 moździerze i 3 działa bezodrzutowe.

Wyposażenie techniczne batalionu OT powinno obejmować 24 radiostacje, 2 węzły łączności, 2 kuchnie polowe, 1 samochód osobowy, 52 samochody ciężarowo-terenowe, 2 sanitarki, 1 salę operacyjną, 1 warsztat, 6 wykrywaczy min, 4 zestawy PChR, 4 rentgenoradiometry, wyposażenie inżynieryjno-techniczne (sprężarki, elektrownie polowe, stacje ładowania akumulatorów, piły mechaniczne, wyciągarki, podnośniki hydrauliczne, aparaty ratownicze).

Samodzielny batalion obrony fortecznej miał posiadać dowództwo i sztab, kompanię dowodzenia, trzy kompanie piechoty, baterię moździerzy, baterię przeciwpancerną, pluton saperów, pluton zaopatrzenia, pluton remontowy i pluton medyczny.

Łącznie batalion obrony fortecznej miał mieć 590 ludzi i powinien być uzbrojony (oprócz broni indywidualnej w postaci pistoletów wojskowych, karabinków automatycznych, karabinków-granatników i karabinów wyborowych) w 27 ręcznych karabinów maszynowych, 27 granatników przeciwpancernych, 18 zestawów przeciwpancernych pocisków kierowanych, 9 moździerzy i 4 rakietowe miotacze ognia, 4 zestawy przeciwlotnicze Strzała-2M i 2 zestawy przeciwlotnicze ZU-23.

Samodzielny batalion ratownictwa inżynieryjnego miał posiadać dowództwo i sztab, kompanię dowodzenia, dwie kompanie ratownictwa inżynieryjnego, kompanię ewakuacyjną, pluton zaopatrzenia, pluton remontowy i pluton medyczny.

© Redakcja Militarium/Rys. Militarium/Fot. Ministerstwo Obrony Narodowej