Archiwa tagu: KTO

Polska koncepcja kołowej brygady średniej z 2001 roku

W 2001 r. w Szefostwie Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Wojsk Lądowych opracowano koncepcję brygady piechoty zmotoryzowanej (nazywanej „brygadą lekką”), wyposażonej jednolicie w kołowe transportery opancerzone (KTO) w różnych wersjach.  Struktura i wyposażenie brygady były inspirowane rozwiązaniami amerykańskimi wprowadzonymi w US Army w brygadach SBCT (Stryker Brigade Combat Team).

Polska brygada miała być samodzielnym, autonomicznym oddziałem (w praktyce związkiem taktycznym), składającym się z trzech batalionów  bojowych, samodzielnych w możliwościach ogniowych i logistycznych (niezależnych, tj. nie wymagających sił wzmocnienia i wsparcia bojowego). Każdy batalion powinien być zdolny do walki z przeciwnikiem w każdych warunkach terenowych i pogodowych, o każdej porze doby.  Brygada powinna mieć taką organizację, aby móc działać całością sił lub poszczególnymi grupami batalionowymi.

Mobilność brygady powinna być rozumiana dwojako, jako mobilność taktyczna (zdolność do szybkiego przemieszczenia własnymi środkami transportowymi w ramach teatru operacji) i mobilność operacyjna (zdolność do szybkiego przerzutu środkami transportowymi na odległy teatr operacji). Wymagano zdolności do natychmiastowego podjęcia działań co najmniej jednym batalionem po wykonaniu przemieszczenia (przerzutu).

Brygada miała składać się z batalionu dowodzenia, trzech batalionów bojowych, dywizjonu artylerii, dywizjonu przeciwlotniczego, kompanii rozpoznawczej, kompanii saperów, kompanii przeciwchemicznej i batalionu logistycznego.

brygada_zmotoryzowana_kto_rosomak_1Struktura brygady „lekkiej” (wariant).

W składzie batalionu dowodzenia miały znaleźć się kompania łączności, kompania regulacji ruchu i kompania zabezpieczenia, w tym zabezpieczenia manewru, wszystkie z elementami wydzielanymi w przypadku samodzielnych działań poszczególnych batalionów.

Batalion brygady lekkiej powinien składać się z kompanii dowodzenia, trzech kompanii bojowych, kompanii wsparcia i kompanii logistycznej. Struktura kompanii piechoty miała być w praktyce powtórzeniem struktury batalionu – drużyna dowodzenia, trzy plutony piechoty i pluton wsparcia. Kompania piechoty miała być pododdziałem zdolnym do działań samodzielnych, autonomicznym pod względem dowodzenia, rozpoznania i prowadzenia ognia na dystansie 2000-3000 m, zdolnym do pokonywania zapór minowych typu lekkiego, w tym powierzchniowych pól minowych. Pluton piechoty, analogicznie jak kompania, powinien być przygotowany do samodzielnych działań i wsparcia ogniem drużyn na dystansie do 1200-1500 m. W skład plutonu powinny wejść trzy drużyny piechoty oraz drużyna wsparcia z moździerzem (granatnikiem samoczynnym). Drużyna piechoty jako pododdział do wykonywania zadań ogniowo-manewrowych, powinna składać się z sekcji (ogniowej i manewrowej).

Kompania wsparcia batalionu powinna zapewnić wsparcie ogniowe walczącym kompaniom i powinna składać się z dwóch plutonów moździerzy, plutonu wsparcia i pluton przeciwpancernego.

brygada_zmotoryzowana_kto_rosomak_2

Struktura batalionu brygady (wariant).

Podstawowe wsparcie ogniowe batalionom bojowym powinien zapewniać brygadowy dywizjon artylerii  z trzema autonomicznymi ogniowo bateriami, uzbrojony w lekkie samobieżne haubice polowe. Dywizjon przeciwlotniczy powinien składać się z trzech baterii przeciwlotniczych z mobilnymi zestawami rakietowo-artyleryjskimi.

Kompania rozpoznawcza brygady powinna dysponować trzema lub czterema plutonami z bojowymi wozami rozpoznawczymi wyposażonymi i uzbrojonymi tak, aby mogły podjąć skuteczna walkę z pojazdami opancerzonymi przeciwnika. Trzy lub cztery plutony powinna mieć również kompania saperów z mobilnymi środkami do minowania, a także rozminowania i inżynieryjnego przygotowania terenu. Kompania przeciwchemiczna brygady powinna być zdolna do rozpoznania i likwidacji skażeń przez przeciwnika używającego różnych środków chemicznych i biologicznych.

Batalion logistyczny brygady miał składać się z trzech kompanii – zaopatrzenia, remontowej i medycznej – wyposażonych w odpowiednie środki i sprzęt.

W koncepcji z 2001 r. założono posiadania funkcjonowanie w polskich Wojskach Lądowych trzech samodzielnych brygad tego typu „o potencjale zbliżonym do brygad sojuszników”.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. MON

Polska bezzałogowa wieża ZSSW-30 dla KTO Rosomak i BWP Borsuk

Polski bezzałogowy system wieżowy ZSSW-30 dla wozów bojowych powstaje w ramach pracy badawczo-rozwojowej, a głównymi wykonawcami prototypu modułu wieżowego są Huta Stalowa Wola S.A., odpowiadająca za część mechaniczną i integrację systemu oraz WB Electronics S.A., projektująca systemy elektroniczne. Umowę na realizację zadania, pomiędzy Inspektoratem Uzbrojenia MON a konsorcjum tych firm, podpisano 29 marca 2013 r. Zakończenie pracy badawczo-rozwojowej miało nastąpić w ciągu 24 miesięcy od dnia podpisania umowy, czyli do kwietnia 2015 r., ale termin ten został wydłużony.

Wieża ZSSW-30_1

Wizja wieży bezzałogowej ZSSW-30 z 2014 r.

W ramach projektu mają powstać dwa prototypy wież – drugi egzemplarz, który powinien być gotowy w br., ma posiadać polskie przyrządy obserwacyjno-celownicze. Według najnowszych informacji prototypy – 5 sztuk – powinny przejść badania kwalifikacyjne w 2016 r., a w 2017 r. planowane jest wdrożenie ZSSW-30 do produkcji seryjnej.

Koncepcja konstrukcji nowego polskiego modułu wieżowego zakłada jego pełną zgodność montażową z wieżą Hitfist-30P, tj. posadowienie ZSSW-30 na Rosomaku bez jakichkolwiek zmian w pojeździe, np. obie wieże mają takie same pierścienie łożyska oporowego. Również różnice rozkładu mas obu systemów mają być minimalne, co powinno ułatwić integrację nowego modułu z KTO Rosomak.

Wieża ZSSW-30_2

Najnowsza wizja prototypu wieży – widoczne zmiany w stosunku do poprzedniego rysunku, m.in. w zakresie jarzma, osłony armaty, rozmieszczenia wyrzutni granatów dyspersyjnych, czujników systemu ochrony.

Prototyp ZSSW-30 posiada armatę ATK Mk44 Bushmaster II kalibru 30 mm z zapasem amunicji 200 sztuk oraz karabin maszynowy UKM-2000C kalibru 7,62 mm z zapasem amunicji 400 sztuk. ZSSW-30 został wyposażony w stabilizowane przyrządy obserwacyjno-celownicze dowódcy i działonowego firmy Selex ES, w tym panoramiczny przyrząd dowódcy. Na prototypowym module zamontowano także makietę wyrzutni przeciwpancernych pocisków kierowanych Spike-LR, wszystkie seryjne ZSSW-30 będą posiadały wyrzutnię z dwoma ppk gotowymi do odpalenia. Armata Bushmaster II i system kierowania ogniem mają zostać dostosowane do strzelania amunicją programowalną ABM. Konstrukcja korpusu wieży jest przystosowana do montażu dodatkowego opancerzenia.

Wieża ZSSW-30 Rosomak MSPO 2015_01

Prototyp wieży ZSSW-30 na Rosomaku w 2015 r.

W wersji seryjnej zastosowane mają być polskie przyrządy optoelektroniczne z PCO S.A., na prototypowej wieży w 2015 r. zamontowano głowicę celowniczą GOC-1 Nike. Wyposażenie wieży będzie obejmowało także m.in. rezerwowy celownik peryskopowy, system osłony SSP-1 Obra w najnowszej wersji z ośmioma wyrzutniami granatów dymnych kalibru 81 mm, system łączności wewnętrznej Fonet w najnowszej kompletacji i przyrząd rozpoznania skażeń Cherdes.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Huta Stalowa Wola/Fot. Militarium