Archiwa tagu: featured

Modernizacja KTO Rosomak zwiększająca możliwości bojowe pojazdu (Rosomak 2)

W latach 2013-2014 Wojskowe Zakłady Mechaniczne S.A. w Siemianowicach Śląskich (obecnie Rosomak S.A.) zaprezentowały pakiet zmian w konstrukcji kołowego transportera opancerzonego Rosomak, pod nazwą Rosomak 2 (nie mylić z projektem uzbrojonego w wkm transportera opancerzonego przeznaczonego dla obsług ppk, oznaczonego Rosomak-2).

Zmiany obejmują elementy uznane za niespełniające współczesnych wymagań lub wynikają z doświadczeń z eksploatacji i użycia bojowego Rosomaków. Modyfikacje wprowadzone mogą być w pojazdach wszystkich wersji, zarówno już wyprodukowanych, jak i dopiero zamawianych, w tym głównie w Rosomakach bojowych.

1. Modułowy system ochrony pasywnej, obejmujący wykorzystanie nowoczesnych materiałów, takich jak nanoceramika, nanostal oraz kompozytowe wykładziny przeciwodłamkowe, pozwalający – przy niezmienionym poziomie ochrony – na uzyskanie zapasu masy (zwiększenie poziomu ochrony pojazdu bazowego lub montaż dodatkowego wyposażenia specjalistycznego).

2. Siedziska antyudarowe załogi i desantu.

3. Dodatkowe uchwyty w przedziale roboczym pojazdu na broń i wyposażenie dodatkowe.

4. Silnik Scania DI 13 o mocy 392-405 kW (535-550 KM).

5. Samooczyszczający się filtr powietrza układu napędowego.

6. Układ monitorowania zużycia paliwa.

7. Elektryczne wspomaganie układu kierowniczego pojazdu.

8. Nowe wkładki run-flat w oponach.

9. Nowy układ zasilania elektrycznego z alternatorem o napięciu znamionowym 42V.

10. Skrzynka akumulatorowa z ośmioma akumulatorami AGM (cztery dla pojazdu i cztery dla urządzeń specjalnych, w tym uzbrojenia) z nowym systemem ładowania w czasie postoju.

11. Wieża Hitfist-30P zintegrowana z podwójną wyrzutnią przeciwpancernych pocisków kierowanych Spike-LR.

12. Uchwyt do mocowania karabinu maszynowego we włazie dowódcy.

13. Kosz z tyłu wieży na wyposażenie dodatkowe.

14. Panoramiczny przyrząd obserwacyjny dowódcy zintegrowany z systemem kierowania ogniem pojazdu.

15. Zmodernizowany system kierowania ogniem z możliwością wprowadzenia danych balistycznych nowych typów amunicji, w tym amunicji programowanej.

16. Modyfikacja armaty pozwalająca na prowadzenie ognia nowymi typami amunicji, w tym amunicją programowaną.

17. Nowy celownik działonowego PCO stabilizowany niezależnie, co pozwala na prowadzenie obserwacji niezależnie od położenia armaty w pionie.

18. Układ oczyszczania celownika działonowego wykorzystujący płyn myjący i osuszanie powietrzne.

19. Nowy układ klimatyzacji i ogrzewania o większej wydajności i lepszej dystrybucji powietrza w przedziałach załogi oraz w przedziale roboczym.

20. Zmodernizowany właz kierowcy o zwiększonych wymiarach i z nowym peryskopem o większym polu widzenia umożliwiający jazdę w hełmie.

21. System obserwacyjny dla kierowcy z zestawem dzienno-nocnych kamer pozwalających na dookólną obserwację otoczenia wokół pojazdu.

22. Nowy monitor wielofunkcyjny kierowcy z możliwością prezentacji danych z kamer, systemu BMS i nawigacji inercyjnej pojazdu.

23. Kamery obserwacji bocznej z monitorami w przedziale roboczym pojazdu.

Część zmian wprowadzono w niektórych pojazdach, np. Rosomak-M1M (“afgański”), Rosomak-WSRiD i Rosomak R-1 (rozpoznawczy).

Copyright © Redakcja Militarium

Siły zbrojne Białorusi w 2016 r.

20 marca 1992 r. – tę uznaje się za początek istnienia Sił Zbrojnych Republiki Białoruskiej (Вооружённые Силы Республики Беларусь). W dniu tym rząd dopiero co usamodzielniającej się radzieckiej republiki, uchwalił dyrektywę z 20 marca 1992 r. “O ustanowieniu Sił Zbrojnych Republiki Białoruś” – dokumentu, która stała się podstawą prawną do przekształcenia Białoruskiego Okręgu Wojskowego, tj. części armii radzieckiej, w siły zbrojne niepodległej republiki.

Obecnie siły zbrojne Białorusi liczą około 65 tys. żołnierzy i pracowników cywilnych. Struktura personalna kształtuje się następująco: ok. 14 tys. oficerów, ok. 25 tys. podoficerów i żołnierzy, w skład armii wchodzi także prawie 7 tys. “прапорщиков”, tj. odpowiedników chorążych, ok. 3 tysięcy kadetów, słuchaczy szkół wojskowych  i ok. 16 tys. pracowników cywilnych.

Na Białorusi funkcjonuje obowiązek zasadniczej służby wojskowej, któremu podlegają mężczyźni w wieku 18-27 lat. Służba trwa 12 miesięcy dla absolwentów uczelni wyższych oraz 18 miesięcy w przypadku pozostałych poborowych. Wcielenie rocznika odbywa się w dwóch turach – w maju i listopadzie. Żołnierze niezawodowi stanowią ok. 40% stanu osobowego SZ. Dopiero od 2016 r. władze w Mińsku wprowadzają zastępcze formy służby wojskowej.

Organem naczelnym armii jest Sztab Generalny. Zasadniczo białoruskie siły zbrojne dzielą się na: Siły Powietrzne i Obrony Przeciwlotniczej oraz Wojska Lądowe, bezpośrednio podporządkowane Sztabowi Generalnemu są także dowództwo Sił Operacji Specjalnych  oraz pododdziały specjalistyczne, w tym rozpoznania radiotechnicznego SIGINT/ELINT i służby tyłowe.

Siły Powietrzne i Obrony Przeciwlotniczej

W jednostkach przeciwlotniczych zasadniczym uzbrojeniem są starsze zestawy średniego zasięgu S-300W i S-300PT, krótkiego zasięgu 9K33M3 Osa-AKM, przekazane w ostatnich latach przez Federację Rosyjską, nieodpłatnie (lecz wymagające remontu) systemy średniego zasięgu S-300PS oraz zakupione nowe zestawy krótkiego zasięgu Tor-M2E. „Hojność” Rosji jest zrozumiała – Białoruś to członek OUBZ (Organizacja Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym) i stanowi swoisty bufor między Moskwą a wschodnią flanką NATO. Białoruś to nie jedyny kraj z obszaru byłego ZSRR „obdarowany” w ten sposób. Wartym podkreślenia jest jednak fakt włączenia białoruskich systemów w rosyjska strukturę obrony przeciwlotniczej, co z pewnością wymagało dość dużych nakładów na modernizacje używanych systemów zobrazowania i dowodzenia.

jak-130_bialorus

Ostatnim nowym nabytkiem sił powietrznych Białorusi są cztery (zamówienie powiększono o następne cztery) samoloty szkolno-bojowe Jak-130. Samoloty te stanowią wyposażenie 206. Ośrodka szkolenia pilotów, wchodzącego w skład 116. Bazy Lotnictwa Szturmowego.

Jednostki podporządkowane dowództwu Sił Powietrznych i Obrony Przeciwlotniczej:

61. Baza Lotnictwa Myśliwskiego (61-я истребительна авиационна база) – JW 54804 Baranowicze – samoloty myśliwskie MiG-29.

116. Baza Lotnictwa Szturmowego (116-я гвардейская Радомская Краснознаменная штурмовая авиационная база) – JW 19764 Lida – samoloty szturmowe Su-25, szkolno-bojowe Jak-130 i L-39.

50. Baza Lotnictwa Mieszanego (50-я смешанна авиабаза) – JW 06752 Moczuliszcze – samoloty transportowe Ił-76MD, An-26, śmigłowce Mi-8 i Mi-24.

120. Brygada Przeciwlotnicza (120-я Ярославская орденов Кутузова III степени и Красной Звезды зенитная ракетная бригада) – JW 96577 Baranowicze – dywizjon Tor-M2E, dywizjon Buk-M1, dywizjon samobieżnej artylerii przeciwlotniczej (ZSU-23-4).

15. Brygada Przeciwlotnicza (15-я зенитная ракетная бригада) – JW 30151 Fanipol – dywizjon S-300PT, dywizjon S-300PS, dywizjon artylerii przeciwlotniczej (ZU-23-2, Igła).

147. Brygada Przeciwlotnicza (147-я зенитная ракетная бригада) – JW 96869 Borbujsk – dywizjon S-300W, dywizjon artylerii przeciwlotniczej (ZU-23-2, Igła).

740. Brygada Przeciwlotnicza (740-я Минская орденов Суворова и Кутузова III степени зенитная ракетная бригада) – JW 15847 Borysów – dwa dywizjony OSA-AKM, dywizjon artylerii przeciwlotniczej (ZU-23-2, Igła).

59n6e_protiwnik_radar

Trójwspółrzędna stacja radiolokacyjna 59N6-E „Protiwnik-GE” produkcji rosyjskiej. Do 2020 Mińsk chciałby pozyskać 7 takich urządzeń.

1. pułk przeciwlotniczy (1-й зенитно-ракетной полк) – JW 97097 Grodno – dwa dywizjony OSA-AKM.

77. pułk przeciwlotniczy (377-й гвардейский зенитно-ракетной полк) – JW 55719 Połock – dwa dywizjony Buk-M1.

115. pułk przeciwlotniczy (115-й зенитно-ракетной полк) – JW 92504 Brześć – dywizjon OSA-AKM.

8. Brygada Radiotechniczna (8-я радиотехническая бригада) – JW 29969 Baranowicze

56. pułk łączności (56-й Тильзитскоu отдельноu полк связи) – JW 29766 Mińsk.

49. pułk radiotechniczny (49-й радиотехнической полк) – JW 3748 Mińsk.

83. samodzielny pułk inżynieryjny (83-й отдельноu инженерно-аэродромной полк) – JW 54804 Borbujsk.

276. batalion ochrony i obsługi lotniska (276-й отдельноu батальон охраны и обслуживания аэродрома) – JW 5530 Baratuzy.

Wojska lądowe

Zorganizowane są w dwa dowództwa operacyjne armii, powstałe na bazie dowództw Białoruskiego Okręgu Wojskowego SZ ZSRS. Są to Północno-Zachodnie Dowództwo Operacyjne w Borysowie i Zachodnie Dowództwo Operacyjne w Grodnie

Białorusini dużo wcześniej niż Rosjanie przekształcili swoje pułki z dywizji w samodzielne brygady zmechanizowane. Są to dość duże związki taktycznie – w pełni rozwinięte liczą ok. 5000 żołnierzy, oparte o liczne acz małe bataliony z dość rozbudowanymi pododdziałami zabezpieczenia i wsparte silną grupą artylerii (ekwiwalent pułku/brygady artylerii). Samodzielne brygady zmechanizowane, jak i inne jednostki, znajdują się w różnym stopniu rozwinięcia – stąd też w opisie wymienione zostaną nazwy (numery) tylko tych pododdziałów, które obecnie są aktywne, co w pewnym stopniu przybliży obraz poziomu rozwinięcia, gotowości całych SZ tego państwa.

Największym oddziałem bojowym Wojsk Lądowych jest 120. Brygada Zmechanizowana z Północno-Zachodniego Dowództwa Operacyjnego, która wyróżnia się zarówno stopniem rozwinięcia, choć i tak jest daleka od pełnych stanów, jak i wyposażeniem. Mińska brygada posiada m.in. dywizjon haubic 2S19 Msta-S kal. 152 mm, samobieżne moździerze 2S9 Nona kal. 120 mm zamiast holowanych, a przeciwlotnicy dysponują zestawami 2S6 Tunguska. Wynika to nie tylko z “pokazowego” charakteru jednostki stacjonującej w stolicy – brygada, jako jedyna zmechanizowana jest przewidziana do sił szybkiego reagowania OUBZ.

system_rakietowy_polonez_bialorus

Systemy rakietowe Polonez stanowią wyposażenie 77. samodzielnego dywizjonu artylerii rakietowej.

W ubiegłym roku na bazie 336. Brygady Rakietowej z Północno-Zachodniego Dowództwa Operacyjnego został utworzony 77. samodzielny dywizjon artylerii rakietowej, który zostanie wyposażony w najnowszy nabytek artylerzystów – zestawy Polonez, zbudowane przy współpracy z Chinami. Poza tym, władze w Mińsku zainteresowane były pozyskaniem od Federacji Rosyjskiej brygady taktycznych rakiet balistycznych 9K720 Iskander-E. Negocjacje w tej sprawie zakończyły się fiaskiem – najprawdopodobniej z przyczyn finansowych.

Jeśli chodzi o siły szybkiego reagowania to pomimo przywrócenia jednostkom tej formacji nazw nawiązujących do desantowych korzeni, obie brygady mają coraz mniej wspólnego z działaniami aeromobilnymi. Po wycofaniu z 103. Brygady Powietrznodesantowej bojowych wozów desantowych BMD-1 oraz moździerzy 2S9, wprowadzono transportery BTR-80, oraz holowane haubice D-30, które stanowią zasadnicze uzbrojenie. Organizacyjnie bataliony mobilne są zbliżone do batalionów zmechanizowanych. Pomimo estymy elitarności jednostki te nadal muszą „walczyć o uzbrojenie” z jednostkami Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, czego przykładem jest krótka kariera pojazdów Lis, czyli GAZ 2230 Tigr, które w niewielkiej ilości trafiły do SZ Białorusi. Niedługo nacieszyli się nimi komandosi – wozy te trafiły do MSW.

Zachodnie Dowództwo Operacyjne

250. samodzielny batalion zabezpieczenia i obsługi (250-й отдельный батальон охраны и обслуживания) – JW 97035 Grodno.

6. Brygada Zmechanizowana (6-я гвардейская  Киевско-Берлинская  ордена Ленина, Краснознаменная, орденов Суворова и Богдана Хмельницкого отдельная  механизированная бригада) – JW 5522 Grodno – 202. batalion zmechanizowany (BMP-2), 350. grupa artylerii.

11. Brygada Zmechanizowana (11-я гвардейская Прикарпатско-Берлинская Краснознаменная, ордена Суворова 2 степени отдельная механизированная бригада) – JW 33933 Słonim – 40. batalion zmechanizowany (BMP-2), 7. batalion czołgów (T-72 – aktywna tylko jedna kompania czołgów), 841. grupa artylerii (zbiorczy dywizjon – dwie baterie haubic, bateria BM-21 i bateria ppanc.).

111. Brygada Artylerii (111-я гвардейская Кёнигсбергская Краснознаменная, ордена Кутузова II степени артиллерийская бригада) – JW 11921 Brześć – dywizjon artylerii samobieżnej (2S3), dywizjon artylerii samobieżnej (2S5), dywizjon haubic (2A65).

1199. pułk artylerii mieszanej (1199-й смешанный артиллерийский полк/реактивный артиллерийский полк) – JW 13259 Słobódka – dywizjon artylerii rakietowej (BM-21), dywizjon artylerii rakietowej (BM-27), dywizjon haubic (2A65).

557. Brygada Inżynieryjna (557-я инженерная Слуцко-Варшавской орденов Богдана Хмельницкого 3 степени и Александра Невского бригада) – JW51171 Grodno.

74. pułk łączności (74-й Берлинскuй Краснознаменноu ордена Александра Невского отдельноu полк связи) – JW 81620 Grodno.

48. samodzielny batalion WRE (48-й отдельный батальон радиоэлектронной борьбы с наземными средствами) – JW 97061 Brześć

255. samodzielny pułk radiotechniczny specjalnego przeznaczenia (255-й отдельный радиотехнический полк особого назначения) – JW 75158 Nowogródek.

91. dowództwo wojsk obrony przeciwlotniczej – JW Grodno.

591. punkt dowodzenia obrony przeciwlotniczej (591-й  командный пункт ПВО) – system dowodzenia 9S52M1 Pojlana-D4M1.

17.  oddział nawigacyjno-topograficzny  (117-я  навигационнo-топографическая част) – JW 97047 Baranowicze.

40.  samodzielny batalion OPBMR (40-й  отдельный батальон радиационной, химической и биологической защиты) – JW 01048 Brześć.

108.  pułk zabezpieczenia (108-й отдельный полк материального обеспечения) – JW 14103 Nowogródek

815.  centrum zabezpieczenia (815-й центр технического обеспечения (территориальный)) – JW 35544 Baranowicze.

Północno-Zachodnie Dowództwo Operacyjne (Borysów)

258.  samodzielny batalion bezpieczeństwa i obsługi (258-й отдельный батальон охраны и обслуживания) – JW 29766 Mińsk.

120. Brygada Zmechanizowana (120-я  гвардейская  Рогачевская Краснознаменная, орденов Суворова и Кутузова отдельная механизированная бригада имени Верховного Совета Белорусской ССCР) – JW 06752 Mińsk – 46. batalion rozpoznawczy (BMP-2), 339. batalion zmechanizowany (BMP-2), 355. batalion czołgów (T-72), 310. grupa artylerii, 1045. dywizjon przeciwlotniczy, 126. batalion saperów, 149. batalion łączności, 82. batalion remontowy, 1626. batalion zaopatrzenia, 121. kompania zabezpieczenia medycznego.

system_rakietowy_toczka_bialorus

Przeładunek rakiety 9M79 z pojazdu transportowo- załadowczego 9T218, na wyrzutnie 9P129, czyli elementy kompleksu rakietowego OTR-21 Toczka-U, stanowiące wyposażenie 465. Brygady Artylerii.

19. Brygada Zmechanizowana (19-я Николаево-Будапештская Краснознаменная ордена Суворова 2 степени отдельная механизированная бригада) – JW 71327 Zasłonawa – 1. batalion zmechanizowany (BMP-2 – prawdopodobnie niekompletny),  9. batalion czołgów (T-72 – aktywna tylko jedna kompania czołgów), 191. grupa artylerii.

231. Brygada Artylerii Mieszanej (231-я смешанная артиллерийская бригада) – JW 22313 Borowce  – dywizjon artylerii rakietowej (BM-27), dywizjon artylerii samobieżnej (2S3), dywizjon artylerii samobieżnej (2S5) dywizjon artylerii rakietowej (BM-21), dywizjon artylerii przeciwpancernej (trzy baterie zestawów Konkurs i Szturm)

336. Brygada Artylerii Rakietowej (336-я реактивная артиллерийская бригада) – JW 12180 Osipowicze – trzy dywizjony artylerii rakietowej (BM-30), z tego jeden aktywny.

465. Brygada Rakietowa (465-я ракетная бригада) – JW 61732 Cel k. Osipowicz – dwa dywizjony rakiet taktycznych 9K79M Toczka-U.

427. artyleryjski pułk rakietowy (427-й реактивного-артиллерийскuu полк) – JW 11041 Borówka  – trzy dywizjony artylerii rakietowej (BM-27), z tego jeden aktywny.

51.  Grupa Artylerii Mieszanej (51-я смешанная Оршанская артиллерийская группа) – JW 12147 Osipowicze – dywizjon artylerii samobieżnej (2S5), dywizjon haubic (2A65).

7.  pułk inżynieryjny (7-й Тортуньскuй инженерный полк) – JW 25849 Borysów.

60.  pułk łączności (60-й отдельный Барановичскuй полк связи) – JW 19293 Borysów.

1019. Centrum dowodzenia i rozpoznania (1019-й командно-разведывательный центр) JW Borysów.

244. centrum rozpoznania radioelektronicznego (244-й центр радиоэлектронной разведки) – JW 59884 Borysów.

10. batalion WRE (10-й отдельный батальон радиоэлектронной борьбы с наземными средствами) – JW 93685 Borysów.

527.  samodzielna kompania specjalnego przeznaczenia (527-я отдельная рота специального назначения) – JW 97037 Borysów.

80. samodzielny batalion OPMR (80-й отдельный батальон радиационной химической бактериологической защиты) – JW 42760 Borysów.

110.  samodzielny pułk zabezpieczenia (110-й отдельный полк материального обеспечения) – JW 4103 Borysów.

814.  centrum zabezpieczenia  (814-й ордена Красной Звезды центр технического обеспечения) – JW 32377 Borysów.

Siły Operacji Specjalnych

38. Samodzielna Brygada Szturmowo-Desantowa (38-я отдельная гвардейская Венская Краснознаменная десантно-штурмовая бригада) – JW 92616 Brześć – kompania rozpoznawcza, 381. batalion mobilny, 382. batalion mobilny, 383. batalion mobilny, dywizjon artylerii mieszanej (haubice D-30, moździerze BM-37, przenośne wyrzutnie ppk), kompania saperów, batalion łączności, kompania ochrony i konserwacji, kompania remontowa, kompania medyczna.

sily_specjalne_bialorus

Pomimo przywrócenia jednostkom nazw nawiązujących do desantowych korzeni, obie brygady mają coraz mniej wspólnego z działaniami aeromobilnymi. Po wycofaniu z 103. Brygady wozów desantowych BMD-1, moździerzy 2S9 Nona, wprowadzono transportery BTR-80 oraz holowane haubice D-30, które obecnie stanowią zasadnicze uzbrojenie. Organizacyjnie bataliony mobilne są zbliżone do batalionów zmechanizowanych. Pomimo estymy elitarności jednostki te nadal muszą „walczyć o uzbrojenie” z jednostkami MSW, czego przykładem jest krótka kariera pojazdów Lis, czyli GAZ 2230 Tigr, które w niewielkiej ilości trafiły do SZ Białorusi, ale szybko przekazano do jednostek MSW.

103. Samodzielna Brygada Powietrznodesantowa (103-я отдельная гвардейская ордена Ленина, Краснознаменная, ордена Кутузова II степени воздушно-десантной бригада  имени 60-летия СССР) – JW 52287 Witebsk  – kompania rozpoznawcza, 350. batalion mobilny, 357. batalion mobilny, 317. batalion mobilny, dywizjon artylerii mieszanej (haubice D-30, moździerze BM-37, przenośne wyrzutnie ppk), kompania saperów, batalion łączności, kompania ochrony i konserwacji, kompania remontowa, kompania medyczna.

5. Samodzielna Brygada Specjalnego Przeznaczenia  (5-я отдельная бригада специального назначения) – JW 89417 Marina Górka – kompania dowodzenia,  334. samodzielny oddział specjalnego przeznaczenia, zespół wsparcia i zabezpieczenia.

Jednostka wojskowa 97020 – JW 97020 Witebsk.

Oprócz wyżej wymienionych jednostek w strukturach białoruskich SZ funkcjonuje pewna liczba jednostek nie podlegających dowództwom owych okręgów:

62. Centralny węzeł łączności Ministerstwa Obrony.

297. Centralny węzeł poczty polowej.

153. Brygada Radiotechniczna.

Centrum radiotechniczne specjalnego przeznaczenia.

387. Centrum kontroli i bezpieczeństwa informacji.

85. Brygada Łączności.

86. Brygada Łączności.

127. Brygada Łączności.

354.  Oddział radionawigacji.

36. Brygada drogowo-mostowa.

30. Brygada Kolejowa.

2. pułk inżynieryjny.

8.  pułk OPBMR.

Centrum obliczeniowo-analityczne wojsk OPBMR.

Centrum wsparcia metrologicznego.

Potencjał i zdolności do rozwinięcia sił zbrojnych zapewnić mają bazy i ośrodki składowania sprzętu i uzbrojenia. Nie tylko konflikt na Ukrainie, potwierdza sensowność składowania wozów. W przypadku Białorusi, która odziedziczyła pokaźne ilości sprzętu, i która posiada zakłady zdolne do jego kompleksowego remontu i modernizacji, jest to także okazja do pozyskania środków. W ostatnich latach sprzedano m.in. 93 czołgów T-72B do Armenii oraz posiadane czołgi T-80 do Jemenu.

czolgi_sklad_bialorus

969. baza przechowywania czołgów w m. Lubań.

Są to następujące jednostki:

25. arsenał

46. arsenał broni i amunicji

37. ośrodek przechowywania sprzętu (37. Brygada Zmechanizowana).

50. ośrodek przechowywania sprzętu 50. Brygada Zmechanizowana).

391. baza składowania amunicji artyleryjskiej

1393. baza składowania amunicji artyleryjskiej

1405. baza składowania amunicji artyleryjskiej

3609. baza składowania amunicji artyleryjskiej

1533. baza składowania artylerii.

1868. baza składowania artylerii.

3611. baza składowania artylerii.

3620. baza składowania artylerii.

1562. baza techniczna rakiet przeciwlotniczych.

969. baza przechowywania czołgów.

2783. baza składowania i utylizacji sprzętu pancernego.

188. baza składowania amunicji saperskiej.

1371. baza składowania amunicji saperskiej.

2271. baza składowania amunicji saperskiej.

4970. baza składowania amunicji saperskiej.

263.  baza składowania, naprawy i utylizacji środków łączności.

3656. baza składowania, naprawy i utylizacji środków łączności.

2631. baza składowania broni rakietowej amunicji sił powietrznych i wojsk obrony powietrznej.

2060. baza przechowywania i naprawy Sił Powietrznych i Obrony Przeciwlotniczej.

602. baza przechowywania i naprawy sprzętu chemicznego.

ТерО, czyli obrona terytorialna po białorusku

Oprócz wojsk operacyjnych w skład SZ Białorusi wchodzi rozwijany od 2001 r. komponent wojsk obrony terytorialnej (TepO). Pierwszym sprawdzianem dla nowej formacji były zorganizowane rok później ćwiczenia “Berezyna-2002”. W czasie pokoju nie funkcjonują stałe struktury pododdziałów TepO, a jedynie siedem dowództw regionalnych – po jednym dla każdego z sześciu obwodów i odrębne dowództwo w mieście wydzielonym Mińsk. Na czele każdego z dowództw stoi gubernator obwodu, który jednocześnie ma stopień generała-majora. Wszelkie zagadnienia związane z ewidencją, planowaniem, oraz zabezpieczeniem leżą na bakach gubernatora obwodu oraz lokalnej administracji cywilnej.

W ramach obrony terytorialnej planowane jest mobilizowanie samodzielnych batalionów piechoty oraz samodzielnych kompanii, które w raz z wytypowanymi jednostkami MSW i innych służby mają podlegać zmilitaryzowanej w czasie wojny administracji państwowej. Szacowana liczebność formacji po rozwinięciu ok. 120 tys. żołnierzy. Wedle oficjalnych zapowiedzi ТерО ma realizować zadania zarówno zakresu ochrony i obrony obiektów, wzmacniania ochrony granicy państwowej, zwalczania działających na zapleczu wojsk nieprzyjaciela i nielegalnych grup zbrojnych, czy niesienia pomocy przy likwidacji skutków uderzeń przeciwnika, lecz także wykonywać działania bojowe w współdziałaniu z wojskami operacyjnymi oraz walczyć na terenie „czasowo zajętym przez przeciwnika”.

piechota_bialorus

To nie jest zdjęcie z manewrów “Zapad-81”. Ćwiczenia rezerwistów SZ Białorusi.

W ostatnich latach, w związku z wydarzeniami na Ukrainie, władze w Mińsku zdynamizowały prace wokół tej formacji, widząc w niej odpowiedź na realne, w realiach Białorusi, zagrożenie tzw. “wojny hybrydowej”. Przy okazji warto zauważyć, że funkcjonujący na Białorusi system prawny, połączony z specyficzną strukturą zatrudnienia (dominacja zatrudnienia w podmiotach należących do państwa), wraz z utrzymywaniem obowiązkiem zasadniczej służby wojskowej, umożliwiają sprawną organizacje, oraz szkolenie tego typu jednostek.

Wyzwania i perspektywy

SZ Białorusi opierają się na powszechnie stosowanym w ubiegłym wieku, sprawdzony modelu armii z powszechnego poboru. Zmiany, jakie nastąpiły w stosunku do radzieckiego “pierwowzoru” wynikały bardziej z konieczności wymuszonych przez sytuacje gospodarczą, niż w związku z realizacją jakieś głębszej koncepcji przebudowy i funkcjonowania. Największym wyzwaniem czekającym SZ Białorusi jest modernizacja techniczna. Przez lata inwestycje w siły zbrojne nie były priorytetem. Władze zdecydowanie hojniej inwestowały w liczne formacje bezpieczeństwa wewnętrznego podlegające MSW. Chronicznie niedoinwestowane wojsko wymaga poważnych inwestycji niemalże w każdym aspekcie. Pomimo tego, że od lat białoruski przemysł zbrojeniowy oferuje pakiety modernizacyjne dla sprzętu użytkowany przez rodzime sił zbrojne, to częściej zamówienie płyną z zagranicy. Na Białorusi wykonuje się komponenty używane m.in. w modernizacji rosyjskich czołgów T-72B do standardu T-72B3. Władze w Mińsku rozważały również  przeprowadzenie programu dość rozległej modernizacji swych czołgów. Pogarszająca się sytuacja gospodarcza sprawia, że plany ten oddalają się i najpewniej zmaterializują się w postaci prac o znacznie skromniejszym zakresie.

Najbardziej palącym i zarazem kosztownym problemem jest jednak stan lotnictwa. Z posiadanych 37 (24 według Military Balance 2016) maszyn MiG-29 sprawna jest tylko czternastka zmodernizowanych do standardu MiG-29BM. Podobnie jest ze szturmowymi Su-25, zdatnych do lotów jest tylko tuzin. Równie zła sytuacja jest w przypadku floty śmigłowców, gdzie po wycofaniu części maszyn powstała eskadra załóg bez maszyn. Zły stan techniczny i niskie naloty załóg generują dużą “wypadkowość” WWS. Tylko od 2009 r. i tragicznej katastrofy podczas pokazów Radom Air Show, lotnictwo Białorusi straciło siedem maszyn, a ośmiu lotników poniosło śmierć. Co prawda, władze zapowiedziały zakup dwunastu rosyjskich myśliwców Su-30SM po 2020 r. oraz pozyskanie w najbliższym czasie dwunastu śmigłowców Mi-8MTW-5, niemniej wcześniejsze podobne zapowiedzi nawet wysokich oficjeli nie należy brać za pewnik.

Ostatecznie to sytuacja gospodarcza zdeterminuje dalszy „rozwój” SZ Białorusi. Celowo słowo rozwój ujęto jest w cudzysłów, bowiem w sytuacji finansowej niemożności przeprowadzenia nawet ograniczonej wymiany zużytego i przestarzałego sprzętu, kierunek wydaje się jeden – ratowanie resztek potencjału poprzez dalsze redukcje i poszukiwanie oszczędności.

Copyright © Redakcja Militarium

Obrona powietrzna PRL – stan w 1987 r.

Cztery mapy przedstawiające ugrupowanie bojowe 1. Brygady Radiotechnicznej, 2. Brygady Radiotechnicznej i 3. Brygady Radiotechnicznej oraz dyżury sił i środków w systemie obrony powietrznej kraju w dniu 26 listopada 1987 r.

1_brygada_radiotechniczna Ugrupowanie bojowe 1. Brygady Radiotechnicznej.

2_brygada_radiotechnicznaUgrupowanie bojowe 2. Brygady Radiotechnicznej.

3_brygada_radiotechnicznaUgrupowanie bojowe 3. Brygady Radiotechnicznej.

duzury_opl_polski_1987Zestawienie sił i środków dyżurujących w systemie obrony powietrznej kraju w dniu 26 listopada 1987 r.

 Copyright © Redakcja Militarium/Rys. MON

Współpraca śmigłowca AH-64E Apache – Guardian z bezzałogowcami

Produkowane od 2011 r. przez koncern Boeing śmigłowce bojowe AH-64E Apache – Guardian mają możliwość współpracy z bezzałogowymi systemami powietrznymi UAV (Unmanned Aerial Vehicle). Jest to związane z przeformowywaniem pododdziałów śmigłowców bojowych US Army w jednostki uderzeniowo-rozpoznawcze, wyposażone w załogowe śmigłowce AH-64D/E oraz BSL typów RQ-7 Shadow v2 i MQ-1C Gray Eagle.

Wiropłaty załogowe i UAV mają współpracować w ramach grup lotniczych zgodnie z założeniami MUM-T (Manned-Unmanned Teaming) – przykładowo typowe ugrupowanie to sześć śmigłowców AH-64E (z tego dwa z radarem AN/APG-78 Longbow) oraz dwa bezzałogowce RQ-7B.

ah-64e_apache_guardian_mozliwosciKonfiguracja śmigłowca AH-64E Apache-Guardian dostarczana obecnie US Army.

US Army na śmigłowcach AH-64D Longbow Apache i AH-64E Apache – Guardian wprowadza zdolność do operowania z BSL za pomocą łącza TCDL (Tactical Common Data Link) stopniowo w ramach pięciu poziomów LOI (Level Of Interoperability):

1. LOI Level I – odbiór danych przekazanych przez BSL RQ-7 Shadow v2 lub MQ-1C Gray Eagle do naziemnej stacji kontroli.

2. LOI Level II – bezpośredni odbiór danych z BSL.

3. LOI Level III – możliwość kierowania wyposażeniem rozpoznawczym bezzałogowca i użycia uzbrojenia przenoszonego przez BSL przez załogę śmigłowca pod kontrolą obsługi ze stacji naziemnej.

4. LOI Level IV – możliwość kierowania bezzałogowcem w czasie lotu pod kontrolą obsługi ze stacji naziemnej.

5. LOI Level V – pełna możliwość kierowania bezzałogowcem w czasie startu, lotu i lądowania.

Jednakże odbiorcy eksportowi śmigłowców AH-64 mogą otrzymać maszyny jedynie ze zdolnością do współpracy na poziomie II. Zakup śmigłowców z awioniką dostosowaną do kierowania bezzałogowcami wymaga uzyskania odrębnej zgodny administracji rządowej Stanów Zjednoczonych.

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Boeing; US Army

Modernizacja polskich czołgów Leopard 2A4 do standardu Leopard 2PL

28 grudnia 2015 r. Inspektorat Uzbrojenia MON podpisał z konsorcjum firm z Zakładami Mechanicznymi Bumar-Łabedy S.A. i Polską Grupą Zbrojeniową S.A. na czele umowę na remonty i modernizację czołgów Leopard 2A4 do standardu nazywanego Leopard 2PL. Kontrakt obejmuje prace na 128 pojazdach, opcjonalnie jest możliwe zmodernizowane kolejne 14 wozów, czyli razem mogłyby być unowocześnione 142 Leopardy 2A4. 18 lutego 2015 r. ZM Bumar-Łabędy S.A. podpisała z kolei umowę o strategicznej współpracy z niemieckim partnerem Rheinmetall Landsysteme GmbH, który odpowiada za techniczne przygotowanie modernizacji.

Umowa z MON obejmuje modernizację czołgów, a na podstawie odrębnej umowy wykonawca zrealizuje również przeglądy wszystkich wozów na poziomie F6 i doprowadzenie ich do pełnej sprawności technicznej, a także modernizację Ośrodka Szkolenia Leopard w Swiętoszowie oraz dostawy narzędzi do obsługi logistycznej pozwalających na obsługę czołgów przez cały okres eksploatacji, modyfikację lub opracowanie dokumentacji technicznej wozu oraz symulatorów i trenażerów,  a także szkolenie załóg wozów, instruktorów i personelu technicznego.

Pod względem technicznym modernizacja zawiera następujące obszary zmian:

1. Montaż opancerzenia zewnętrznego wieży oraz wewnętrznych wielowarstwowych wykładzin przeciwododłamkowych (IBD Deisenroth Engineering i Rosomak S.A.).

2. Wymiana elektrohyraulicznego układu stabilizacji armaty i napędów wieży WNA-H22 na elektryczny E-WNA (Jenoptik Defence & Civil Systems ESW i ZM Tarnów S.A.).

3. Dostosowanie armaty kal. 120 mm do nowych rodzajów amunicji, tj. nabojów przeciwpancernych DM63 i nabojów wielozadaniowych DM11 (lub ich polskich odpowiedników jeśli ich osiągi będą zbliżone), wprowadzenie układu programowania zapalników ACMi, modyfikacja systemu kierowania ogniem, modernizację armaty (wymiana hamulca odrzutu, wymiana hydrauliczno-pneumatycznego zespołu oporopowrotnego na pneumatyczny, wprowadzenie wskaźnika odrzutu, wprowadzenie pojemnika na denka łusek), wprowadzenie elektronicznego układu odpalania armaty (Rheinmetall Waffe Munition).

4. Modernizacja przyrządu obserwacyjno-celowniczego działonowego EMES-15A1 poprzez montaż kamery termowizyjnej KLW-1 Asteria lub jej modułów (Rheinmetall Defence Electronics, Airbus DS Optronics i PCO S.A.).

5. Montaż przyrządu obserwacyjno-celowniczego dowódcy PERI-R17A3L4CP z kamerą termowizyjną KLW-1 Asteria (Rheinmetall Defence Electronics, Airbus DS Optronics i PCO S.A.).

6. Montaż dzienno-nocnej kamery cofania kierowcy KDN-1T Nyks (PCO S.A.).

7. Montaż monitora-pulpitu dowódcy CCMS i modernizacja bloku sterowania RPP pozwalające na: przekazywanie obrazu z przyrządów EMES-15A1 lub PERI-R17A3L4CP, sterowanie systemami wieżowymi przez dowódcę zgodnie z zasadą hunter-killer i testowanie systemów wieży (Rheinmetall Landsysteme, Rheinmetall Waffe Munition, Rheinmetall Defence Electronics, Airbus DS Optronics).

8. Montaż cyfrowej magistrali komunikacyjnej CAN-BUS (Rheinmetall Landsysteme, Rheinmetall Defence Electronics).

9. Montaż układu przeciwwybuchowego przedziału załogi i przeciwpożarowego przedziału napędowego Deugra ze zbiornikami DeuGen-N ze środkiem gaśniczymi DeuGen-N i nową jednostką sterującą (Deugra).

10. Montaż pomocniczego zespołu prądotwórczego o mocy 17 kVA (Rheinmetall Landsysteme).

11. Montaż dodatkowych koszy transportowych na wieży,  montaż schowków i uchwytów.

12. Modyfikacje urządzeń holowniczo-ewakuacyjnych dostosowujących je do zwiększonej masy czołgu.

13. Montaż systemu zarządzania polem walki BMS (Battle Management System) oraz zintegrowanych podsystemów łączności i transmisji danych oraz utajniającego (opcjonalnie).

Masa bojowa Leoparda 2PL nie powinna przekroczyć 60 ton, co jest związane z wytrzymałością układu zawieszenia i układu jezdnego czołgu.

Prototyp pojazdu Leopard 2PL (1 szt.) ma powstać w zakładach Rheinmetall Landsysteme w I kw. 2018 r., w III kw. powinien zostać przekazany polskiemu MON w celu przeprowadzenia prób. W IV kw. 2018 r. niemiecki koncern powinien przekazać stronie polskiej partię próbna zmodernizowanych czołgów (5 szt.). Partia przedseryjna Leopardów 2PL (12 szt.) powinna powstać w I kw. 2019 r. w ZM Bumar-Łabędy we współpracy z Rheinmetallem.  W okresie od II kw. 2019 r. do III kw. 2020 r. powinna być zmodernizowana właściwa seria pojazdów (110 szt.).

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Militarium

Najnowsze plany Lockheed Martin dotyczące produkcji i rozwoju wielozadaniowego samolotu bojowego F-35 Lightning II

Datowane na czerwiec br. plany koncernu Lockheed Martin dotyczące produkcji i rozwoju wielozadaniowego samolotu bojowego F-35 Lightning II dla sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych (USAF, US Navy, USMC) oraz kontrahentów zagranicznych (partnerów w projekcie F-35 oraz nabywców w ramach programu Foreign Military Sales).

f-35_1 f-35_2 f-35_3 f-35_4 f-35_5

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Lockheed Martin

Koncepcja floty śmigłowców bojowych i wielozadaniowych w lotnictwie Wojsk Lądowych

 Zestawienia planistyczne  z 2010 r. pokazujące oczekiwany stan śmigłowców bojowych i wielozadaniowych w 1. Brygadzie Lotnictwa Wojsk Lądowych. Brygada została utworzona rozkazem dowódcy Wojsk Lądowych z 17 maja 2011 r., sygn. PF-22/Org., do 31 grudnia 2011 r. W skład brygady weszły 49. ‘Gdański’ Pułk Śmigłowców Bojowych, 56. ‘Kujawsko-Pomorski’ Pułk Śmigłowców Bojowych, taktyczne zespoły kontroli obszaru powietrznego oraz Dywizjon Rozpoznania Powietrznego. Oba pułki śmigłowców bojowych zostały następnie przekształcone w bazy lotnicze – odpowiednio 49. Bazę Lotnicza i 56. Bazę Lotniczą.

1_Brygada LWL_1

1_Brygada_LWL_2

Warto zauważyć, że minimalna liczba nowych śmigłowców uderzeniowych w brygadzie – następców Mi-24 – została określona na 32 maszyny (trzy eskadry po 10-12 śmigłowców), a lekkich śmigłowców wielozadaniowych – następców Mi-2 – na 54 maszyny (trzy eskadry po 16 śmigłowców plus maszyny CSAR).

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Dowództwo Wojsk Lądowych/Fot. Militarium

Bojowy debiut “Superfortecy”

Bombowiec B-29 Superfortress uchodzi za jeden z najbardziej zaawansowanych technicznie samolotów II wojny światowej. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że debiut bojowy „Superfortecy” okazał się dużym rozczarowaniem.

B-29_462nd_formation_over_India_in_the_fall_of_1944_42-24506

Formacja Superfortec należących do 462. BG uchwycona w locie nad Indiami.

W 1943 r. USAAF prowadziły studia nad bombardowaniami strategicznymi Japonii w rezultacie których opracowano plan “Matterhon”, który przewidywał bombardowanie terytorium Japonii przez bombowce B-29 bazujące w Indiach, przy wykorzystaniu wysuniętych lotnisk w Chinach. Plan ten został zaakceptowany przez prezydenta F. D. Roosevelta 10 listopada 1943 r. Jednocześnie końcem 1943 r. powzięto decyzję o użyciu samolotów B-29 wyłącznie przeciwko Japonii, choć pierwotnie zakładano, że bombowce te zostaną użyte w Europie. Wykonaniem nalotów na Japonię miała się zająć 20. Armia Lotnicza (20. AF) z dowództwem w Washingtonie. W skład 20. AF wchodziły dwa dowództwa bombowe. XX Bomber Command było odpowiedzialne za użycie B-29 z terenu Indii i Chin. Z kolei XXI Bomber Command miało kontrolować jednostki Superfortec które zamierzano przerzucić na Wyspy Mariańskie, których zajęcie zaplanowano na czerwiec 1944 r., a podjęcie z ich lotnisk nalotów na Japonię na grudzień 1944 r.

58. BW przybywa do Indii

Pierwszą jednostką i jak miało się okazać jedyną jednostką XX Bomber Command było 58th Bombardment Wing (Skrzydło Bombowe). Z początkiem kwietnia 1944 r. sztab 58. BW przybył na lotnisko Chakulia, na którym 2 kwietnia wylądował pierwszy B-29. Bombowce te docierały do Indii lotem przez Afrykę. Jako pierwsze przybyły Superfortece należące do 40. BG, która zajęła lotnisko Chakulia. Do końca miesiąca do Indii dotarły także bombowce należące do 444. BG, która zajęła lotnisko Chakulia, z którego jednak, z powodu zbyt krótkiego pasa startowego, w lipcu grupa została przebazowana na lotnisko Dudhkundi. 462. BG zajęła lotnisko Piradoba, a 468. BG – Kharagpur. Piąta grupa 58. BW w postaci 472. BG pozostała w USA zatrzymując samoloty treningowe i szybko została rozwiązana. W skład skrzydła wchodziło ogółem około 150 bombowców B-29.

Budowa lotnisk

Wspomniane cztery lotniska były położone na zachód od Kalkuty i posiadały pasy startowe o długości 2300 m. Zbudowane zostały przez około 6 tys. żołnierzy wojsk inżynieryjnych oraz 27 tys. okolicznych mieszkańców, a ich koszt wyniósł 20 mln dolarów. Jeszcze większego nakładu pracy wymagały cztery kolejne lotniska wypadowe położone w Chinach, w okolicy miasta Czengtu, w odległości około 2000 km od baz indyjskich. Przy budowie lotnisk w Chinach od stycznia 1944 r. pracowało przy użyciu prymitywnych metod aż około 400 tys. robotników chińskich, którzy do 10 maja ukończyli ich budowę. Każde z tych lotnisk miało pas startowy długości 2600 metrów oraz stanowiska dla 52 bombowców. Przerwanie przez wojska japońskie tzw. „Drogi Birmańskiej” spowodowało, że całe zaopatrzenie dla lotnisk w Chinach musiało być przewiezione z Indii na pokładach samolotów, które musiały pokonać trudną trasę nad Himalajami. Były to transportowe maszyny typu C-47, C-46, C-97 i C-109, a także same B-29. 20 Superfortec dostosowano do przewozu większych ilości paliwa, co osiągnięto poprzez redukcję masy uzyskaną w wyniku wymontowania uzbrojenia oraz części zbędnego wyposażenia.

Debiut bojowy

Zgodnie z pierwotnymi planami zakładano, że B-29 osiągną gotowość bojową z dniem 1 maja 1944 r., jednak liczne trudności logistyczne spowodowały, że termin ten opóźnił się o miesiąc. Do 8 maja 1944 r. do Indii dotarło 130 samolotów B-29, podczas gdy cztery inne bombowce tego typu zostały stracone podczas przebazowania z USA.

5 czerwca 1944 r. bombowce XX Bomber Command dokonały swojego pierwszego uderzenia bombowego. Na cel zadania obrane zostały stacje kolejowe w Makasan leżącego w pobliżu Bangkoku. W operacji udział miało wziąć 112 bombowców, każdy 5-tonowym z ładunkiem bombo 227 kg, ale ostatecznie wystartowało 98 bombowców. Jedna z maszyn rozbiła się przy starcie. Spośród 77 załóg,  które dokonały bombardowania 48 zrzuciło bomby bez widoczności celu, wykorzystując radary nawigacyjne odwzorowujące rzeźbę terenu. Podczas powrotu z zadania napotkano silny wiatr czołowy na skutek którego pięciu załogom zabrakło paliwa, zmuszając je do awaryjnego lądowania bądź wodowania, przy czym zginęło łącznie pięciu lotników.
468th_Bombardment_Group_Boeing_B-29s_attacking_Rangoon_Burma

Superfortece należące do 468. BG  podczas bombardowania celu w Birmie.

Cel: Japonia

Poważniejszym sprawdzianem dla załóg B-29 miał być pierwszy nalot na cel znajdujący się na Wyspach Japońskich. Na obiekt nalotu wyznaczono stalownię Yawata zlokalizowaną na północnym wybrzeżu wyspy Kiusiu. Do akcji która miała miejsce nocą z 15 na 16 czerwca wyznaczono 68 bombowców, z których każdy miał przenieść 2 tony bomb. Pierwsze B-29 wystartowały z lotnisk w Indiach jedynie uzupełniając paliwo okolicy Czengtu i około 20 minut przed północą pierwsze z nich dotarły nad cel. Każdy samolot miał dotrzeć nad cel indywidualnie, co odnotowane zostało przez 47 załóg, z których jedynie 15 zrzuciło bomby identyfikując cel wzrokowo. Faktyczny efekt nalotu był równie żałosny co akcji sprzed 10 dni, bowiem w cel trafiła ledwie jedna bomba. Straty własne ponownie były poważne i objęły siedem Superfortec.

Samolot 42-6229 z 468. BG rozbiła się w trakcie startu, ale cała załoga ocalała. Szczęścia takiego nie miało pięć kolejnych załóg, które zginęły bądź zaginęły. Samolot o numerze 42-6220 z 444. BG rozbił się w Chinach, podobny los spotkał samolot 42-6231 z 468. BG, który w locie powrotnym rozbił się o szczyt górski. Niewiadomy dla Amerykanów pozostał los załóg samolotów 42-6230 i 42-93826 z 468. BG oraz 42-6261 należącego do 40. BG, którego załoga ostatni raz słyszana była o godz. 2.40, a więc już nad Chinami. Jak się później okazało również samolot 42-93826 rozbił się na terytorium Chin, w odległości 300 km od Czengtu, przy czym zginęła cała jego załoga.

Japończycy wykryli zbliżającą się ku Japonii bombowce przy pomocy radaru i poderwali 8 dwusilnikowych myśliwców Ki-45 Toryu należących do 4. Sentai, których załogi odnotowały zestrzelenie siedmiu B-29 oraz uszkodzenie kolejnych sześciu. Strącenie jednej z nich meldował chor. Sadamitsu Kimura, który podszedł do uchwyconego przed reflektory przeciwlotnicze nieprzyjacielskiego samolotu na odległość 20-30 metrów tak, że amerykańska załoga rozpoczęła wznoszenie obawiając się staranowania. Wtedy Kimura otworzył ogień, odnotowując odpadnięcie elementów statecznika. B-29, którym okazał się 42-6230 „Limber Dugan” z 468. BG powoli opuścił nos i wpadł w korkociąg rozbijając się z 11-osobową załogą Capt. Ivanovicha i znajdującym się dodatkowo na pokładzie korespondentem wojennym. Ponieważ samolot spadł na ląd, umożliwiło to Japończykom zbadanie wraku. Jeden z Ki-45 został uszkodzony ogniem obronnym B-29.

Ostatni stracony w tej pechowej misji B-29 to 42-6293 z 444. BG, który w wyniku awarii silnika lądował na jednym z chińskich lotnisk, a następnego dnia został wypatrzony i zniszczony na ziemi przez japońskie bombowce i myśliwce. Sześć innych B-29 powróciło z uszkodzeniami od ognia artylerii przeciwlotniczej.
678th_BS_444th_BG_Boeing_B-29-5-BW_Superfortress_42-6292

Boeing B-29 z 444. BG. Ten egzemplarz  został rozbity jeszcze przed podjęciem działań bojowych – 19 maja 1944 r.

Ogółem zginęło 44 lotników i wspomniany korespondent. Nalot ten pociągnął za sobą zużycie zapasów paliwa zgromadzonych na lotniskach w rejonie Czengtu. Kiedy nie znający lokalnych uwarunkowań gen. Arnold dowiedział się o braku możliwości wykonania kolejnej misji, na początku lipca zdymisjonował dowodzącego XX Bomber Command gen. Wolfe, którego miejsce zajął gen. Saunders.

Copyright © Redakcja Militarium

Brygada Obrony Terytorialnej w obronie w terenie górzystym

Schematy organizacji oraz zestawienia uzbrojenia i sprzętu wojskowego opracowane na potrzeby ćwiczenia “Działania obronne w terenie górzystym pk. KŁODZKO-13”.

W ćwiczeniu wzięto pod uwagę sformowaną brygadę Obrony Terytorialnej, składającą się z czterech batalionów Obrony Terytorialnej.

Wojska_OT_2013_14

Wojska_OT_2013_2

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Akademia Obrony Narodowej/Rys. Militarium

Rosyjskie makiety uzbrojenia i sprzętu wojskowego

Makiety uzbrojenia i sprzętu wojskowego dla sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej produkuje Przedsiębiorstwo Naukowo-Produkcyjne (NPP) Rusbał z siedzibą w Moskwie. Wytwarzane są makiety pojazdów, samolotów, wyrzutni rakietowych i systemów przeciwlotniczych (w położeniu marszowym i bojowym) oraz makiety zamaskowanego sprzętu wojskowego.

Makiety są wyposażone w odbijacze kątowe imitujące echo radiolokacyjne rzeczywistego sprzętu rozmieszczonego na ziemi oraz emitery radiowe oraz cieplne imitujące sygnaturę radiową i termiczną sprzętu zasilane generatorami spalinowymi. Każda makieta może być rozstawiona w czasie do 60 min. przez zespół czterech ludzi. Żywotność makiety wynosi 5 lat lub 50 cykli składania/rozkładania. Graniczne temperatury użytkowania to od -20 stopni C do +50 stopni C.

Makieta_T-72_1 Makieta_T-72_2 Makieta_9K79_Toczka Makieta_MiG-31 Makieta_Su-27 Makieta_S-300_2 Makieta_S-300_4 Makieta_S-300_5Makieta_S-300_6

 Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Rusbał