Archiwa tagu: featured

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – MiG-29K/R i MIG-29KUB/R

Pokładowy samoloty myśliwski MiG-29K/R (9.41R) i pokładowy samolot szkolno-bojowy MiG-29KUB/R (9.47R) zostały opracowane w biurze konstrukcyjnym zakładów MiG. Pierwszy lot MiG-29K odbył się 23 czerwca 1988 r., a MiG-29KUB – 20 stycznia 2007 r. Oba warianty są produkowane w zakładach MAPO im. P.W. Dementiewa w Moskwie. Łącznie dostarczono odbiorcy 20 szt. MiG-29K i 4 szt. MiG-29KUB w latach 2014-2015.

Rejestr samolotów MiG-29K/KUB w WMF (Marynarka Wojenna) Rosji rejestr_mig-29k-kub

© Copyright Redakcja Militarium

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – An-140

Samolot pasażerski An-140 został opracowany w biurze konstrukcyjnym im. O. K. Antonowa w Kijowie. Pierwszy lot 17 września 1997 r. Produkowany w zakładach ANTK Antonow na Ukrainie oraz w zakładach Awiakor w Rosji. Rosyjskie ministerstwo obrony zamówiło łącznie 14 szt. An-140: 10 sztuk dla WKS (Siły Powietrzno-Kosmiczne) i 4 maszyny dla WMF (Marynarka Wojenna).

Rejestr samolotów An-140 w WKS i WMF rejestr_an-140

© Copyright Redakcja Militarium

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – Su-33

Pokładowy samolot myśliwski Su-33 (T-10K) został opracowany w biurze konstrukcyjnym Suchoja. Pierwszy lot 17 sierpnia 1987 r. Produkowany w zakładach KnAAPO w Komsomolsku nad Amurem. Łącznie dostarczono odbiorcy 26 szt. Su-33 w latach 1993-1997, większość w ostatnim okresie zmodernizowano poprzez zastosowanie nowych elementów awioniki.

Rejestr samolotów Su-33 w WMF (Marynarka Wojenna) Rosji rejestr_su-33

© Copyright Redakcja Militarium

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – An-148

Samolot pasażerski An-148 został opracowany w biurze konstrukcyjnym im. O. K. Antonowa w Kijowie. Pierwszy lot 17 grudnia 2004 r. Produkowany w zakładach ANTK Antonow na Ukrainie oraz w zakładach WASO w Rosji. Rosyjskie ministerstwo obrony zamówiło 15 grudnia 2013 r. łącznie 15 szt. An-148-100 z terminem dostawy w latach 2013-2016.

Rejestr samolotów An-148 w WKS (Siły Powietrzno-Kosmiczne) Rosji rejestr_an-148

© Copyright Redakcja Militarium

Polska koncepcja kołowej brygady średniej z 2001 roku

W 2001 r. w Szefostwie Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Wojsk Lądowych opracowano koncepcję brygady piechoty zmotoryzowanej (nazywanej „brygadą lekką”), wyposażonej jednolicie w kołowe transportery opancerzone (KTO) w różnych wersjach.  Struktura i wyposażenie brygady były inspirowane rozwiązaniami amerykańskimi wprowadzonymi w US Army w brygadach SBCT (Stryker Brigade Combat Team).

Polska brygada miała być samodzielnym, autonomicznym oddziałem (w praktyce związkiem taktycznym), składającym się z trzech batalionów  bojowych, samodzielnych w możliwościach ogniowych i logistycznych, tj. nie wymagających sił wzmocnienia i wsparcia bojowego. Każdy batalion powinien być zdolny do walki z przeciwnikiem w każdych warunkach terenowych i pogodowych, o każdej porze doby.  Brygada powinna mieć taką organizację, aby móc działać całością sił lub poszczególnymi grupami batalionowymi.

Mobilność brygady powinna być rozumiana dwojako, jako mobilność taktyczna (zdolność do szybkiego przemieszczenia własnymi środkami transportowymi w ramach teatru operacji) i jako mobilność operacyjna (zdolność do szybkiego przerzutu środkami transportowymi na odległy teatr operacji). Wymagano zdolności do natychmiastowego podjęcia działań co najmniej jednym batalionem po wykonaniu przemieszczenia (przerzutu).

Brygada miała składać się z batalionu dowodzenia, trzech batalionów bojowych, dywizjonu artylerii, dywizjonu przeciwlotniczego, kompanii rozpoznawczej, kompanii saperów, kompanii przeciwchemicznej i batalionu logistycznego.

brygada_zmotoryzowana_kto_rosomak_1Struktura brygady „lekkiej” (wariant).

W składzie batalionu dowodzenia miały znaleźć się kompania łączności, kompania regulacji ruchu i kompania zabezpieczenia, w tym zabezpieczenia manewru, wszystkie z elementami wydzielanymi w przypadku samodzielnych działań poszczególnych batalionów.

Batalion brygady lekkiej powinien składać się z kompanii dowodzenia, trzech kompanii bojowych, kompanii wsparcia i kompanii logistycznej. Struktura kompanii piechoty miała być w praktyce powtórzeniem struktury batalionu – drużyna dowodzenia, trzy plutony piechoty i pluton wsparcia. Kompania piechoty miała być pododdziałem zdolnym do działań samodzielnych, autonomicznym pod względem dowodzenia, rozpoznania i prowadzenia ognia na dystansie 2000-3000 m, zdolnym do pokonywania zapór minowych typu lekkiego, w tym powierzchniowych pól minowych. Pluton piechoty, analogicznie jak kompania, powinien być przygotowany do samodzielnych działań i wsparcia ogniem drużyn na dystansie do 1200-1500 m. W skład plutonu powinny wejść trzy drużyny piechoty oraz drużyna wsparcia z moździerzem lub granatnikiem samoczynnym. Drużyna piechoty jako pododdział do wykonywania zadań ogniowo-manewrowych, powinna składać się z dwóch sekcji (ogniowej i manewrowej).

Kompania wsparcia batalionu powinna zapewnić wsparcie ogniowe walczącym kompaniom i powinna składać się z dwóch plutonów moździerzy, plutonu wsparcia i pluton przeciwpancernego.

brygada_zmotoryzowana_kto_rosomak_2

Struktura batalionu brygady (wariant).

Podstawowe wsparcie ogniowe batalionom bojowym powinien zapewniać brygadowy dywizjon artylerii  z trzema autonomicznymi ogniowo bateriami, uzbrojony w lekkie samobieżne haubice polowe. Dywizjon przeciwlotniczy powinien składać się z trzech baterii przeciwlotniczych z mobilnymi zestawami rakietowo-artyleryjskimi.

Kompania rozpoznawcza brygady powinna dysponować trzema lub czterema plutonami z bojowymi wozami rozpoznawczymi wyposażonymi i uzbrojonymi tak, aby mogły podjąć skuteczna walkę z pojazdami opancerzonymi przeciwnika. Trzy lub cztery plutony powinna mieć również kompania saperów z mobilnymi środkami do minowania, a także rozminowania i inżynieryjnego przygotowania terenu. Kompania przeciwchemiczna brygady powinna być zdolna do rozpoznania i likwidacji skażeń przez przeciwnika używającego różnych środków chemicznych i biologicznych.

Batalion logistyczny brygady miał składać się z trzech kompanii – zaopatrzenia, remontowej i medycznej – wyposażonych w odpowiednie środki i sprzęt.

W koncepcji z 2001 r. założono posiadania funkcjonowanie w polskich Wojskach Lądowych trzech samodzielnych brygad tego typu „o potencjale zbliżonym do brygad sojuszników”.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. MON

Możliwości bojowe białoruskich wojsk lądowych i obrony terytorialnej

Podstawowymi jednostkami bojowymi białoruskich wojsk lądowych są cztery brygady zmechanizowane: 6. Brygada Zmechanizowana z Grodna, 11. Brygada Zmechanizowana ze Słonimia,  19. Brygada Zmechanizowana z Zasłonawy i 120. Brygada Zmechanizowana z Mińska. Białorusini dużo wcześniej niż Rosjanie przekształcili swoje pułki wojsk lądowych, wchodzące w skład dywizji, w samodzielne brygady zmechanizowane. Białoruskie brygady to duże oddziały  (w praktyce ogólnowojskowe związki taktyczne) – w pełni rozwinięta brygada liczy około 5000 ludzi – składające się z pięciu „małych” batalionów bojowych,  z dość rozbudowanymi pododdziałami zabezpieczenia, wsparte silną grupą artylerii, stanowiącą ekwiwalent pułku/ brygady artylerii.

Wsparcie ogniowe zapewniają pododdziały  465. Brygady Rakietowej, 336. Brygady Artylerii Rakietowej, 111. Brygady Artylerii, 51.  Grupy Artylerii Mieszanej, 427. artyleryjskiego pułku rakietowego, 1199. pułku artylerii mieszanej i 77. samodzielnego dywizjonu artylerii rakietowej. Siły lekkie i specjalnego przeznaczenia zgrupowane są w trzech brygadach: 38. Samodzielnej Brygadzie Szturmowo-Desantowej, 103. Samodzielnej Brygadzie Powietrznodesantowej i 5. Samodzielnej Brygadzie Specjalnego Przeznaczenia.

Samodzielne brygady zmechanizowane, jak i inne jednostki, sił zbrojnych Białorusi, znajdują się w różnym stopniu rozwinięcia, np. 120. Brygada Zmechanizowana ma rozwinięte trzy bataliony bojowe oraz wszystkie pododdziały wsparcia i zabezpieczenia, natomiast 6. Brygada Zmechanizowana – jedynie jeden batalion i pododdział artylerii.

brygada_zmechanizowana_bialorus_1 
Struktura białoruskiej brygady zmechanizowanej.

Według dostępnych danych rozwinięta brygada zmechanizowana składa się z kompanii dowodzenia, batalionu rozpoznawczego, trzech batalionów zmechanizowanych, dwóch batalionów czołgów, grupy artylerii (dwa dywizjony artylerii samobieżnej, dywizjon artylerii rakietowej, bateria przeciwpancerna), dywizjonu przeciwlotniczego, batalionu saperów, batalionu łączności, batalionu remontowego, batalionu zaopatrzenia i kompanii zabezpieczenia medycznego.  Łącznie brygada ma mieć 62 czołgi, 120 bojowych wozów piechoty, 36 haubic samobieżnych, 12 artyleryjskich wyrzutni rakietowych i 9-12 samobieżnych wyrzutni ppk. Pododdział obrony przeciwlotniczej ma mieć sześć samobieżnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych, sześć armat przeciwlotniczych i dziewięć przenośnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych.

Podstawowym elementem bojowym brygady zmechanizowanej jest batalion – czołgów lub zmechanizowany – składający się trzech kompanii. Najczęściej jednak pododdziały batalionu wchodzą w skład batalionowej grupy bojowej o elastycznym składzie. Przykładowo, grupa zmechanizowana ma składać się z kompanii czołgów, trzech kompanii zmechanizowanych oraz licznych elementów wsparcia i zabezpieczenia działań.

brygada_zmechanizowana_bialorus_2

Zestawienie wyposażenia i stanu osobowego zmechanizowanej grupy batalionowej. Grupa taka powstaje po wzmocnieniu batalionu zmechanizowanego kompanią czołgów.

W składzie białoruskich sił zbrojnych znajdują się również siły obrony terytorialnej – TepO.  W czasie pokoju nie funkcjonują stałe struktury pododdziałów TepO, a jedynie siedem dowództw regionalnych – po jednym dla każdego z sześciu obwodów i odrębne dowództwo w mieście wydzielonym Mińsk.

batalion_ot_bialorus_1

 Struktura białoruskiego batalionu obrony terytorialnej.

Planowane jest mobilizowanie kilkunastu samodzielnych batalionów piechoty oraz większej liczby samodzielnych kompanii. Białoruski batalion obrony terytorialnej ma składać się z kompanii dowodzenia, trzech kompanii piechoty, kompanii wsparcia z oraz pododdziałów wsparcia i zabezpieczenia, w tym plutonu saperów, plutonu chemicznego i plutonu logistycznego.  Uzbrojenie i wyposażenie batalionu obrony terytorialnej ma obejmować sprzęt zmagazynowany w składach i bazach przechowywania sprzętu, w tym wycofywane z jednostek pierwszoliniowych.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Militarium

Działania opóźniające według poglądów polskich z lat dziewięćdziesiątych

Schematyczne mapy przedstawiające koncepcje prowadzenia działań opóźniających przez związek taktyczny polskich Wojsk Lądowych w latach dziewięćdziesiątych, w ramach ćwiczeń TATRY-96 i ORION-97.

tatry-96

Działania opróżniające – TATRY-96.

orion-97

Działania opóźniające – ORION-97.

Według poglądów z lat dziewięćdziesiątych działania opóźniające były – obok natarcia i obrony – uznawane za podstawowy rodzaj działań taktycznych (walki). Istotą działań opóźniających było unikanie przez broniącego się przewlekłych walk poprzez stawianie nacierającemu oporu na kolejnych pozycjach opóźniania i niedopuszczanie do rozstrzygających starć.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. MON

Możliwości rosyjskiej grupy bojowej sił lądowych według poglądów US Army

Wojna w Osetii Południowej w 2008 roku, której uczestniczyły siły lądowe Federacji Rosyjskiej oraz działania wojsk rosyjskich od 2014 roku na Ukrainie (formalnie nie uczestniczących w działaniach, ale faktycznie wspierających separatystów w Donbasie) skutkują  m.in. analizami rzeczywistego potencjału rosyjskich pododdziałów lądowych. Również w US Army wielokrotnie podejmowano w ciągu ostatnich kilku lat tę tematykę. Wysuwane są opinie o konieczności odejścia od nacisku na operacje o niskiej intensywności (przeciwpartyzanckie) i przygotowanie wojsk do konwencjonalnych działań zbrojnych o wysokiej intensywności.

Amerykanie zauważają wzrost możliwości bojowych rosyjskich sił lądowych, który odbywa się jednak w inny sposób niż w czasach Układu Warszawskiego (przez zwiększenie ilości coraz nowocześniejszego sprzętu bojowego). Rosyjski resort obrony kładzie nacisk na planowaną i realizowaną modernizację czołgów T-72 i T-80 oraz kołowych transporterów opancerzonych rodziny BTR-80, a także na wprowadzenie nowych typów pojazdów bojowych, w tym czołgów T-14, bojowych wozów piechoty T-15 (obu na uniwersalnej platformie Armata),  gąsienicowych wozów na platformie Kurganiec-25 oraz pojazdów kołowych na platformie Bumierang. Niepokojący jest także bardzo silny przyrost liczebny bezzałogowych systemów latających klas mikro i mini w pododdziałach lądowych.  Działania w Donbasie pokazały wszechstronność tych aparatów oraz coraz doskonalsze ich użycie przez Rosjan. BSL stały się integralnym elementem procesu obserwacji, rozpoznania celów, targetingu oraz kierowania ogniem artylerii.

W związku z tym obserwuje się stopniowe zmiany w organizacji rosyjskich oddziałów lądowych, które mają w swoim składzie pododdziały czołgów, pododdziały zmechanizowane oraz wsparcia, przede wszystkim artylerii. Według US Army zasadniczym elementem ugrupowania bojowego oddziału wojsk lądowych FR będzie „brygadowa grupa taktyczna” BTG (Brigade Tactical Group), stanowiąca odpowiednik wzmocnionego połączonego batalionu pancerno-zmechanizowanego. Miałby się on składać z kompanii czołgów, trzech kompanii piechoty zmechanizowanej (zmotoryzowanej), do dwóch kompanii (baterii) przeciwpancernych, dwóch-trzech baterii artylerii, dwóch baterii przeciwlotniczych. Wsparcie zapewniałyby pododdziały rozpoznania, walki elektronicznej, inżynieryjne oraz logistyczne.

rosyjska-grupa-bojowa_1

Przewidywana struktura rosyjskiej grupy bojowej.

Zauważalna jest również zmiana taktyki działania pododdziałów rosyjskich – podstawowymi zasadami walki zbrojnej na poziomie taktycznym są dla Rosjan aktywność i zaskoczenie. Pokazały to działania sił rosyjskich w Gruzji i w Donbasie, w których zastosowano dynamiczne, wielokierunkowe ataki na kluczowe pozycje przeciwnika. Jednocześnie nacisk położono na ogniskowo-przestrzenny charakter działań (brak zachowania linii frontu, brak prób uzyskania przewagi w jednym miejscu). Dynamika działań miała służyć znajdowaniu słabych punktów i luk w ugrupowaniu obrońcy. Aktywność w działaniach wojsk rosyjskich miała doprowadzić do wymuszonych manewrów przeciwnika, który przemieszczał się z  przygotowanych pozycji na doraźne i był niszczony ogniem artylerii oraz wyrzutni rakietowych kierowanym przy pomocy bezzałogowców.

Nowa taktyka jest zmodyfikowana w stosunku do wcześniejszych działań rosyjskich, wypływających z doświadczeń wojsk radzieckich. Wcześniej siły amerykańskie w działaniach konwencjonalnych o wysokiej intensywności oczekiwały metodycznego natarcia dużych sowieckich zgrupowań bojowych, atakujących w ugrupowaniu eszelonowym. Ponadto, co bardzo istotne, zauważono, że w konfliktach ostatnich lat, po osiągnięciu ograniczonych celów, pododdziały rosyjskie natychmiast przechodziły do przejściowej obrony, pozwalającej zachować osiągnięte cele, a dla obrońcy trudnej do przełamania. Przejściowe, krótko trwające działania obronne mają – przy wsparciu propagandowym – przygotować kolejne szybkie uderzenia w wybranych rejonach i na określonych kierunkach. Według publicystów siły NATO nie są obecnie przygotowane do przeciwstawienia się tak walczącym wojskom lądowym Federacji Rosyjskiej.

Amerykanie wskazują, że znaczna odległość dzieląca od obszaru operacji dyslokowane w Stanach Zjednoczonych i Zachodniej Europie siły US Army stawia amerykańskie pododdziały w niekorzystnej sytuacji.  W razie rozpoczęcia ograniczonego konfliktu amerykańskie bataliony manewrowe będą pospiesznie rozmieszczane w regionie, co oznacza, że na pewno przybędą z opóźnieniem w stosunku do przeciwnika. W związku z tym, będą miały trudności w uzyskaniu i utrzymaniu inicjatywy, ze względu na czas przybycia i przemieszczenia do rejonu działań. Spowoduje to niemożność zachowania kontroli nad czasem, przestrzenią i informacją (o siłach przeciwnika i jego zamiarach), które bezpośrednio przekładają się na elementarne czynniki walki zbrojnej: ruch, informację i rażenie.

rosyjska-grupa-bojowa_3

Możliwości ogniowe rosyjskiej grupy bojowej w zakresie ognia bezpośredniego.

W ocenie Amerykanów bataliony manewrowe US Army (ciężkie, średnie i lekkie) w najbliższej przyszłości nie będą miały przewagi informacyjnej, a co za tym idzie będą wykrywały przeciwnika w tym samym czasie, co ich rosyjskie odpowiedniki. Zniwelowana będzie także przewaga w zasięgu ognia poszczególnych wozów bojowych. Zwraca się uwagę, że mniejszy zasięg ostrzału środków US Army, szczególnie w zakresie artylerii bezpośredniego wsparcia (moździerze i haubice polowe), nie pozwoli na uzyskanie przewagi ogniowej.

Ponadto przewidywana struktura organizacyjna i zorganizowane systemu dowodzenia sił rosyjskich zatrudnionych stanowi wyzwanie dla sił US Army i NATO. Rosyjska BTG może mieć większą siłę ognia niż mieszane bataliony zachodnie. Przewaga w ilości czołgów, jaką ma „ciężki” batalion amerykański (29 wozów w stosunku do 12) nad rosyjską BTG jest niwelowana przez większą ilość środków artyleryjskich u Rosjan. Poza tym większość systemów rosyjskiej artylerii lufowej jest przystosowana do prowadzenia ognia bezpośredniego („na wprost”) organizowanego przede wszystkim w celu zwalczania pojazdów pancernych przeciwnika.

rosyjska-grupa-bojowa_2Możliwości ogniowe rosyjskiej grupy bojowej.

Przewagę siłom rosyjskim, a szczególnie ich dowódcom, ma dawać również odpowiednie doświadczenie bojowe w konflikcie o charakterze „prawie” pełnoskalowym. W tym czasie US Army, walcząc głównie z przeciwnikami nie dysponującymi pojazdami opancerzonymi i artylerią, prowadząc operacje w oparciu o stałe bazy wsparcia i logistyczne, nie zdobywała nowych doświadczeń odnoszących się do konfliktów pełnoskalowych.

W ocenie Amerykanów rosyjskie BTG są silne, elastyczne, dysponują dużą siłą ognia oraz – co bardzo istotne – przystosowane są do zachowania zdolności bojowej nawet po poniesieniu znacznych strat. Ocenia się, że struktura BTG pozbawiona jest „środka ciężkości”, co powoduje, że osłabienie poszczególnych elementów nie jest krytyczne dla wartości całego systemu. Podobnie system dowodzenia. Nawet zniszczenie kompanii czołgów nie pozbawia możliwości działania grupy, która nadal dysponuje trzema kompaniami piechoty na bojowych wozach piechoty i silnym odwodem przeciwpancernym. I odwrotnie: eliminacja pododdziałów strzelców nie pozbawi rosyjskiej BTG ani siły ognia, ani możliwości manewrowych. Amerykanie doceniają również mobilność pododdziałów rosyjskich. Według tych poglądów amerykański batalion manewrowy z ABCT (Armored Brigade Combat Team) nie jest obecnie zdolny do zniszczenia rosyjskiej grupy bojowej wspieranej przez silną artylerię polową i rakietową.

Z tego względu bataliony US Army i sojuszników muszą być przygotowane do walki w nowych warunkach i z „nowym” przeciwnikiem. Istotne jest zachowanie gotowości i możliwości bojowych do prowadzenia operacji obronnych, a następnie przejścia do działań ofensywnych. Rosyjskie operacje w Gruzji i na Ukrainie pokazują zbyt długi czas reakcji i odpowiedzi NATO oraz społeczności międzynarodowej na zagrożenia w Europie.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. US Army/Fot. US Army

Modernizacja KTO Rosomak zwiększająca możliwości bojowe pojazdu (Rosomak 2)

W latach 2013-2014 Wojskowe Zakłady Mechaniczne S.A. w Siemianowicach Śląskich (obecnie Rosomak S.A.) zaprezentowały pakiet zmian w konstrukcji kołowego transportera opancerzonego Rosomak, pod nazwą Rosomak 2 (nie mylić z projektem uzbrojonego w wkm transportera opancerzonego przeznaczonego dla obsług ppk, oznaczonego Rosomak-2).

Zmiany obejmują elementy uznane za niespełniające współczesnych wymagań lub wynikają z doświadczeń z eksploatacji i użycia bojowego Rosomaków. Modyfikacje wprowadzone mogą być w pojazdach wszystkich wersji, zarówno już wyprodukowanych, jak i dopiero zamawianych, w tym głównie w Rosomakach bojowych.

1. Modułowy system ochrony pasywnej, obejmujący wykorzystanie nowoczesnych materiałów, takich jak nanoceramika, nanostal oraz kompozytowe wykładziny przeciwodłamkowe, pozwalający – przy niezmienionym poziomie ochrony – na uzyskanie zapasu masy (zwiększenie poziomu ochrony pojazdu bazowego lub montaż dodatkowego wyposażenia specjalistycznego).

2. Siedziska antyudarowe załogi i desantu.

3. Dodatkowe uchwyty w przedziale roboczym pojazdu na broń i wyposażenie dodatkowe.

4. Silnik Scania DI 13 o mocy 392-405 kW (535-550 KM).

5. Samooczyszczający się filtr powietrza układu napędowego.

6. Układ monitorowania zużycia paliwa.

7. Elektryczne wspomaganie układu kierowniczego pojazdu.

8. Nowe wkładki run-flat w oponach.

9. Nowy układ zasilania elektrycznego z alternatorem o napięciu znamionowym 42V.

10. Skrzynka akumulatorowa z ośmioma akumulatorami AGM (cztery dla pojazdu i cztery dla urządzeń specjalnych, w tym uzbrojenia) z nowym systemem ładowania w czasie postoju.

11. Wieża Hitfist-30P zintegrowana z podwójną wyrzutnią przeciwpancernych pocisków kierowanych Spike-LR.

12. Uchwyt do mocowania karabinu maszynowego we włazie dowódcy.

13. Kosz z tyłu wieży na wyposażenie dodatkowe.

14. Panoramiczny przyrząd obserwacyjny dowódcy zintegrowany z systemem kierowania ogniem pojazdu.

15. Zmodernizowany system kierowania ogniem z możliwością wprowadzenia danych balistycznych nowych typów amunicji, w tym amunicji programowanej.

16. Modyfikacja armaty pozwalająca na prowadzenie ognia nowymi typami amunicji, w tym amunicją programowaną.

17. Nowy celownik działonowego PCO stabilizowany niezależnie, co pozwala na prowadzenie obserwacji niezależnie od położenia armaty w pionie.

18. Układ oczyszczania celownika działonowego wykorzystujący płyn myjący i osuszanie powietrzne.

19. Nowy układ klimatyzacji i ogrzewania o większej wydajności i lepszej dystrybucji powietrza w przedziałach załogi oraz w przedziale roboczym.

20. Zmodernizowany właz kierowcy o zwiększonych wymiarach i z nowym peryskopem o większym polu widzenia umożliwiający jazdę w hełmie.

21. System obserwacyjny dla kierowcy z zestawem dzienno-nocnych kamer pozwalających na dookólną obserwację otoczenia wokół pojazdu.

22. Nowy monitor wielofunkcyjny kierowcy z możliwością prezentacji danych z kamer, systemu BMS i nawigacji inercyjnej pojazdu.

23. Kamery obserwacji bocznej z monitorami w przedziale roboczym pojazdu.

Część zmian wprowadzono w niektórych pojazdach, np. Rosomak-M1M („afgański”), Rosomak-WSRiD i Rosomak R-1 (rozpoznawczy).

Copyright © Redakcja Militarium

Siły zbrojne Białorusi w 2016 r.

20 marca 1992 r. – tę uznaje się za początek istnienia Sił Zbrojnych Republiki Białoruskiej (Вооружённые Силы Республики Беларусь). W dniu tym rząd dopiero co usamodzielniającej się radzieckiej republiki, uchwalił dyrektywę z 20 marca 1992 r. „O ustanowieniu Sił Zbrojnych Republiki Białoruś” – dokumentu, która stała się podstawą prawną do przekształcenia Białoruskiego Okręgu Wojskowego, tj. części armii radzieckiej, w siły zbrojne niepodległej republiki.

Obecnie siły zbrojne Białorusi liczą około 65 tys. żołnierzy i pracowników cywilnych. Struktura personalna kształtuje się następująco: ok. 14 tys. oficerów, ok. 25 tys. podoficerów i żołnierzy, w skład armii wchodzi także prawie 7 tys. „прапорщиков”, tj. odpowiedników chorążych, ok. 3 tysięcy kadetów, słuchaczy szkół wojskowych  i ok. 16 tys. pracowników cywilnych.

Na Białorusi funkcjonuje obowiązek zasadniczej służby wojskowej, któremu podlegają mężczyźni w wieku 18-27 lat. Służba trwa 12 miesięcy dla absolwentów uczelni wyższych oraz 18 miesięcy w przypadku pozostałych poborowych. Wcielenie rocznika odbywa się w dwóch turach – w maju i listopadzie. Żołnierze niezawodowi stanowią ok. 40% stanu osobowego SZ. Dopiero od 2016 r. władze w Mińsku wprowadzają zastępcze formy służby wojskowej.

Organem naczelnym armii jest Sztab Generalny. Zasadniczo białoruskie siły zbrojne dzielą się na: Siły Powietrzne i Obrony Przeciwlotniczej oraz Wojska Lądowe, bezpośrednio podporządkowane Sztabowi Generalnemu są także dowództwo Sił Operacji Specjalnych  oraz pododdziały specjalistyczne, w tym rozpoznania radiotechnicznego SIGINT/ELINT i służby tyłowe.

Siły Powietrzne i Obrony Przeciwlotniczej

W jednostkach przeciwlotniczych zasadniczym uzbrojeniem są starsze zestawy średniego zasięgu S-300W i S-300PT, krótkiego zasięgu 9K33M3 Osa-AKM, przekazane w ostatnich latach przez Federację Rosyjską, nieodpłatnie (lecz wymagające remontu) systemy średniego zasięgu S-300PS oraz zakupione nowe zestawy krótkiego zasięgu Tor-M2E. „Hojność” Rosji jest zrozumiała – Białoruś to członek OUBZ (Organizacja Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym) i stanowi swoisty bufor między Moskwą a wschodnią flanką NATO. Białoruś to nie jedyny kraj z obszaru byłego ZSRR „obdarowany” w ten sposób. Wartym podkreślenia jest jednak fakt włączenia białoruskich systemów w rosyjska strukturę obrony przeciwlotniczej, co z pewnością wymagało dość dużych nakładów na modernizacje używanych systemów zobrazowania i dowodzenia.

jak-130_bialorus

Ostatnim nowym nabytkiem sił powietrznych Białorusi są cztery (zamówienie powiększono o następne cztery) samoloty szkolno-bojowe Jak-130. Samoloty te stanowią wyposażenie 206. Ośrodka szkolenia pilotów, wchodzącego w skład 116. Bazy Lotnictwa Szturmowego.

Jednostki podporządkowane dowództwu Sił Powietrznych i Obrony Przeciwlotniczej:

61. Baza Lotnictwa Myśliwskiego (61-я истребительна авиационна база) – JW 54804 Baranowicze – samoloty myśliwskie MiG-29.

116. Baza Lotnictwa Szturmowego (116-я гвардейская Радомская Краснознаменная штурмовая авиационная база) – JW 19764 Lida – samoloty szturmowe Su-25, szkolno-bojowe Jak-130 i L-39.

50. Baza Lotnictwa Mieszanego (50-я смешанна авиабаза) – JW 06752 Moczuliszcze – samoloty transportowe Ił-76MD, An-26, śmigłowce Mi-8 i Mi-24.

120. Brygada Przeciwlotnicza (120-я Ярославская орденов Кутузова III степени и Красной Звезды зенитная ракетная бригада) – JW 96577 Baranowicze – dywizjon Tor-M2E, dywizjon Buk-M1, dywizjon samobieżnej artylerii przeciwlotniczej (ZSU-23-4).

15. Brygada Przeciwlotnicza (15-я зенитная ракетная бригада) – JW 30151 Fanipol – dywizjon S-300PT, dywizjon S-300PS, dywizjon artylerii przeciwlotniczej (ZU-23-2, Igła).

147. Brygada Przeciwlotnicza (147-я зенитная ракетная бригада) – JW 96869 Borbujsk – dywizjon S-300W, dywizjon artylerii przeciwlotniczej (ZU-23-2, Igła).

740. Brygada Przeciwlotnicza (740-я Минская орденов Суворова и Кутузова III степени зенитная ракетная бригада) – JW 15847 Borysów – dwa dywizjony OSA-AKM, dywizjon artylerii przeciwlotniczej (ZU-23-2, Igła).

59n6e_protiwnik_radar

Trójwspółrzędna stacja radiolokacyjna 59N6-E „Protiwnik-GE” produkcji rosyjskiej. Do 2020 Mińsk chciałby pozyskać 7 takich urządzeń.

1. pułk przeciwlotniczy (1-й зенитно-ракетной полк) – JW 97097 Grodno – dwa dywizjony OSA-AKM.

77. pułk przeciwlotniczy (377-й гвардейский зенитно-ракетной полк) – JW 55719 Połock – dwa dywizjony Buk-M1.

115. pułk przeciwlotniczy (115-й зенитно-ракетной полк) – JW 92504 Brześć – dywizjon OSA-AKM.

8. Brygada Radiotechniczna (8-я радиотехническая бригада) – JW 29969 Baranowicze

56. pułk łączności (56-й Тильзитскоu отдельноu полк связи) – JW 29766 Mińsk.

49. pułk radiotechniczny (49-й радиотехнической полк) – JW 3748 Mińsk.

83. samodzielny pułk inżynieryjny (83-й отдельноu инженерно-аэродромной полк) – JW 54804 Borbujsk.

276. batalion ochrony i obsługi lotniska (276-й отдельноu батальон охраны и обслуживания аэродрома) – JW 5530 Baratuzy.

Wojska lądowe

Zorganizowane są w dwa dowództwa operacyjne armii, powstałe na bazie dowództw Białoruskiego Okręgu Wojskowego SZ ZSRS. Są to Północno-Zachodnie Dowództwo Operacyjne w Borysowie i Zachodnie Dowództwo Operacyjne w Grodnie

Białorusini dużo wcześniej niż Rosjanie przekształcili swoje pułki z dywizji w samodzielne brygady zmechanizowane. Są to dość duże związki taktycznie – w pełni rozwinięte liczą ok. 5000 żołnierzy, oparte o liczne acz małe bataliony z dość rozbudowanymi pododdziałami zabezpieczenia i wsparte silną grupą artylerii (ekwiwalent pułku/brygady artylerii). Samodzielne brygady zmechanizowane, jak i inne jednostki, znajdują się w różnym stopniu rozwinięcia – stąd też w opisie wymienione zostaną nazwy (numery) tylko tych pododdziałów, które obecnie są aktywne, co w pewnym stopniu przybliży obraz poziomu rozwinięcia, gotowości całych SZ tego państwa.

Największym oddziałem bojowym Wojsk Lądowych jest 120. Brygada Zmechanizowana z Północno-Zachodniego Dowództwa Operacyjnego, która wyróżnia się zarówno stopniem rozwinięcia, choć i tak jest daleka od pełnych stanów, jak i wyposażeniem. Mińska brygada posiada m.in. dywizjon haubic 2S19 Msta-S kal. 152 mm, samobieżne moździerze 2S9 Nona kal. 120 mm zamiast holowanych, a przeciwlotnicy dysponują zestawami 2S6 Tunguska. Wynika to nie tylko z „pokazowego” charakteru jednostki stacjonującej w stolicy – brygada, jako jedyna zmechanizowana jest przewidziana do sił szybkiego reagowania OUBZ.

system_rakietowy_polonez_bialorus

Systemy rakietowe Polonez stanowią wyposażenie 77. samodzielnego dywizjonu artylerii rakietowej.

W ubiegłym roku na bazie 336. Brygady Rakietowej z Północno-Zachodniego Dowództwa Operacyjnego został utworzony 77. samodzielny dywizjon artylerii rakietowej, który zostanie wyposażony w najnowszy nabytek artylerzystów – zestawy Polonez, zbudowane przy współpracy z Chinami. Poza tym, władze w Mińsku zainteresowane były pozyskaniem od Federacji Rosyjskiej brygady taktycznych rakiet balistycznych 9K720 Iskander-E. Negocjacje w tej sprawie zakończyły się fiaskiem – najprawdopodobniej z przyczyn finansowych.

Jeśli chodzi o siły szybkiego reagowania to pomimo przywrócenia jednostkom tej formacji nazw nawiązujących do desantowych korzeni, obie brygady mają coraz mniej wspólnego z działaniami aeromobilnymi. Po wycofaniu z 103. Brygady Powietrznodesantowej bojowych wozów desantowych BMD-1 oraz moździerzy 2S9, wprowadzono transportery BTR-80, oraz holowane haubice D-30, które stanowią zasadnicze uzbrojenie. Organizacyjnie bataliony mobilne są zbliżone do batalionów zmechanizowanych. Pomimo estymy elitarności jednostki te nadal muszą „walczyć o uzbrojenie” z jednostkami Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, czego przykładem jest krótka kariera pojazdów Lis, czyli GAZ 2230 Tigr, które w niewielkiej ilości trafiły do SZ Białorusi. Niedługo nacieszyli się nimi komandosi – wozy te trafiły do MSW.

Zachodnie Dowództwo Operacyjne

250. samodzielny batalion zabezpieczenia i obsługi (250-й отдельный батальон охраны и обслуживания) – JW 97035 Grodno.

6. Brygada Zmechanizowana (6-я гвардейская  Киевско-Берлинская  ордена Ленина, Краснознаменная, орденов Суворова и Богдана Хмельницкого отдельная  механизированная бригада) – JW 5522 Grodno – 202. batalion zmechanizowany (BMP-2), 350. grupa artylerii.

11. Brygada Zmechanizowana (11-я гвардейская Прикарпатско-Берлинская Краснознаменная, ордена Суворова 2 степени отдельная механизированная бригада) – JW 33933 Słonim – 40. batalion zmechanizowany (BMP-2), 7. batalion czołgów (T-72 – aktywna tylko jedna kompania czołgów), 841. grupa artylerii (zbiorczy dywizjon – dwie baterie haubic, bateria BM-21 i bateria ppanc.).

111. Brygada Artylerii (111-я гвардейская Кёнигсбергская Краснознаменная, ордена Кутузова II степени артиллерийская бригада) – JW 11921 Brześć – dywizjon artylerii samobieżnej (2S3), dywizjon artylerii samobieżnej (2S5), dywizjon haubic (2A65).

1199. pułk artylerii mieszanej (1199-й смешанный артиллерийский полк/реактивный артиллерийский полк) – JW 13259 Słobódka – dywizjon artylerii rakietowej (BM-21), dywizjon artylerii rakietowej (BM-27), dywizjon haubic (2A65).

557. Brygada Inżynieryjna (557-я инженерная Слуцко-Варшавской орденов Богдана Хмельницкого 3 степени и Александра Невского бригада) – JW51171 Grodno.

74. pułk łączności (74-й Берлинскuй Краснознаменноu ордена Александра Невского отдельноu полк связи) – JW 81620 Grodno.

48. samodzielny batalion WRE (48-й отдельный батальон радиоэлектронной борьбы с наземными средствами) – JW 97061 Brześć

255. samodzielny pułk radiotechniczny specjalnego przeznaczenia (255-й отдельный радиотехнический полк особого назначения) – JW 75158 Nowogródek.

91. dowództwo wojsk obrony przeciwlotniczej – JW Grodno.

591. punkt dowodzenia obrony przeciwlotniczej (591-й  командный пункт ПВО) – system dowodzenia 9S52M1 Pojlana-D4M1.

17.  oddział nawigacyjno-topograficzny  (117-я  навигационнo-топографическая част) – JW 97047 Baranowicze.

40.  samodzielny batalion OPBMR (40-й  отдельный батальон радиационной, химической и биологической защиты) – JW 01048 Brześć.

108.  pułk zabezpieczenia (108-й отдельный полк материального обеспечения) – JW 14103 Nowogródek

815.  centrum zabezpieczenia (815-й центр технического обеспечения (территориальный)) – JW 35544 Baranowicze.

Północno-Zachodnie Dowództwo Operacyjne (Borysów)

258.  samodzielny batalion bezpieczeństwa i obsługi (258-й отдельный батальон охраны и обслуживания) – JW 29766 Mińsk.

120. Brygada Zmechanizowana (120-я  гвардейская  Рогачевская Краснознаменная, орденов Суворова и Кутузова отдельная механизированная бригада имени Верховного Совета Белорусской ССCР) – JW 06752 Mińsk – 46. batalion rozpoznawczy (BMP-2), 339. batalion zmechanizowany (BMP-2), 355. batalion czołgów (T-72), 310. grupa artylerii, 1045. dywizjon przeciwlotniczy, 126. batalion saperów, 149. batalion łączności, 82. batalion remontowy, 1626. batalion zaopatrzenia, 121. kompania zabezpieczenia medycznego.

system_rakietowy_toczka_bialorus

Przeładunek rakiety 9M79 z pojazdu transportowo- załadowczego 9T218, na wyrzutnie 9P129, czyli elementy kompleksu rakietowego OTR-21 Toczka-U, stanowiące wyposażenie 465. Brygady Artylerii.

19. Brygada Zmechanizowana (19-я Николаево-Будапештская Краснознаменная ордена Суворова 2 степени отдельная механизированная бригада) – JW 71327 Zasłonawa – 1. batalion zmechanizowany (BMP-2 – prawdopodobnie niekompletny),  9. batalion czołgów (T-72 – aktywna tylko jedna kompania czołgów), 191. grupa artylerii.

231. Brygada Artylerii Mieszanej (231-я смешанная артиллерийская бригада) – JW 22313 Borowce  – dywizjon artylerii rakietowej (BM-27), dywizjon artylerii samobieżnej (2S3), dywizjon artylerii samobieżnej (2S5) dywizjon artylerii rakietowej (BM-21), dywizjon artylerii przeciwpancernej (trzy baterie zestawów Konkurs i Szturm)

336. Brygada Artylerii Rakietowej (336-я реактивная артиллерийская бригада) – JW 12180 Osipowicze – trzy dywizjony artylerii rakietowej (BM-30), z tego jeden aktywny.

465. Brygada Rakietowa (465-я ракетная бригада) – JW 61732 Cel k. Osipowicz – dwa dywizjony rakiet taktycznych 9K79M Toczka-U.

427. artyleryjski pułk rakietowy (427-й реактивного-артиллерийскuu полк) – JW 11041 Borówka  – trzy dywizjony artylerii rakietowej (BM-27), z tego jeden aktywny.

51.  Grupa Artylerii Mieszanej (51-я смешанная Оршанская артиллерийская группа) – JW 12147 Osipowicze – dywizjon artylerii samobieżnej (2S5), dywizjon haubic (2A65).

7.  pułk inżynieryjny (7-й Тортуньскuй инженерный полк) – JW 25849 Borysów.

60.  pułk łączności (60-й отдельный Барановичскuй полк связи) – JW 19293 Borysów.

1019. Centrum dowodzenia i rozpoznania (1019-й командно-разведывательный центр) JW Borysów.

244. centrum rozpoznania radioelektronicznego (244-й центр радиоэлектронной разведки) – JW 59884 Borysów.

10. batalion WRE (10-й отдельный батальон радиоэлектронной борьбы с наземными средствами) – JW 93685 Borysów.

527.  samodzielna kompania specjalnego przeznaczenia (527-я отдельная рота специального назначения) – JW 97037 Borysów.

80. samodzielny batalion OPMR (80-й отдельный батальон радиационной химической бактериологической защиты) – JW 42760 Borysów.

110.  samodzielny pułk zabezpieczenia (110-й отдельный полк материального обеспечения) – JW 4103 Borysów.

814.  centrum zabezpieczenia  (814-й ордена Красной Звезды центр технического обеспечения) – JW 32377 Borysów.

Siły Operacji Specjalnych

38. Samodzielna Brygada Szturmowo-Desantowa (38-я отдельная гвардейская Венская Краснознаменная десантно-штурмовая бригада) – JW 92616 Brześć – kompania rozpoznawcza, 381. batalion mobilny, 382. batalion mobilny, 383. batalion mobilny, dywizjon artylerii mieszanej (haubice D-30, moździerze BM-37, przenośne wyrzutnie ppk), kompania saperów, batalion łączności, kompania ochrony i konserwacji, kompania remontowa, kompania medyczna.

sily_specjalne_bialorus

Pomimo przywrócenia jednostkom nazw nawiązujących do desantowych korzeni, obie brygady mają coraz mniej wspólnego z działaniami aeromobilnymi. Po wycofaniu z 103. Brygady wozów desantowych BMD-1, moździerzy 2S9 Nona, wprowadzono transportery BTR-80 oraz holowane haubice D-30, które obecnie stanowią zasadnicze uzbrojenie. Organizacyjnie bataliony mobilne są zbliżone do batalionów zmechanizowanych. Pomimo estymy elitarności jednostki te nadal muszą „walczyć o uzbrojenie” z jednostkami MSW, czego przykładem jest krótka kariera pojazdów Lis, czyli GAZ 2230 Tigr, które w niewielkiej ilości trafiły do SZ Białorusi, ale szybko przekazano do jednostek MSW.

103. Samodzielna Brygada Powietrznodesantowa (103-я отдельная гвардейская ордена Ленина, Краснознаменная, ордена Кутузова II степени воздушно-десантной бригада  имени 60-летия СССР) – JW 52287 Witebsk  – kompania rozpoznawcza, 350. batalion mobilny, 357. batalion mobilny, 317. batalion mobilny, dywizjon artylerii mieszanej (haubice D-30, moździerze BM-37, przenośne wyrzutnie ppk), kompania saperów, batalion łączności, kompania ochrony i konserwacji, kompania remontowa, kompania medyczna.

5. Samodzielna Brygada Specjalnego Przeznaczenia  (5-я отдельная бригада специального назначения) – JW 89417 Marina Górka – kompania dowodzenia,  334. samodzielny oddział specjalnego przeznaczenia, zespół wsparcia i zabezpieczenia.

Jednostka wojskowa 97020 – JW 97020 Witebsk.

Oprócz wyżej wymienionych jednostek w strukturach białoruskich SZ funkcjonuje pewna liczba jednostek nie podlegających dowództwom owych okręgów:

62. Centralny węzeł łączności Ministerstwa Obrony.

297. Centralny węzeł poczty polowej.

153. Brygada Radiotechniczna.

Centrum radiotechniczne specjalnego przeznaczenia.

387. Centrum kontroli i bezpieczeństwa informacji.

85. Brygada Łączności.

86. Brygada Łączności.

127. Brygada Łączności.

354.  Oddział radionawigacji.

36. Brygada drogowo-mostowa.

30. Brygada Kolejowa.

2. pułk inżynieryjny.

8.  pułk OPBMR.

Centrum obliczeniowo-analityczne wojsk OPBMR.

Centrum wsparcia metrologicznego.

Potencjał i zdolności do rozwinięcia sił zbrojnych zapewnić mają bazy i ośrodki składowania sprzętu i uzbrojenia. Nie tylko konflikt na Ukrainie, potwierdza sensowność składowania wozów. W przypadku Białorusi, która odziedziczyła pokaźne ilości sprzętu, i która posiada zakłady zdolne do jego kompleksowego remontu i modernizacji, jest to także okazja do pozyskania środków. W ostatnich latach sprzedano m.in. 93 czołgów T-72B do Armenii oraz posiadane czołgi T-80 do Jemenu.

czolgi_sklad_bialorus

969. baza przechowywania czołgów w m. Lubań.

Są to następujące jednostki:

25. arsenał

46. arsenał broni i amunicji

37. ośrodek przechowywania sprzętu (37. Brygada Zmechanizowana).

50. ośrodek przechowywania sprzętu 50. Brygada Zmechanizowana).

391. baza składowania amunicji artyleryjskiej

1393. baza składowania amunicji artyleryjskiej

1405. baza składowania amunicji artyleryjskiej

3609. baza składowania amunicji artyleryjskiej

1533. baza składowania artylerii.

1868. baza składowania artylerii.

3611. baza składowania artylerii.

3620. baza składowania artylerii.

1562. baza techniczna rakiet przeciwlotniczych.

969. baza przechowywania czołgów.

2783. baza składowania i utylizacji sprzętu pancernego.

188. baza składowania amunicji saperskiej.

1371. baza składowania amunicji saperskiej.

2271. baza składowania amunicji saperskiej.

4970. baza składowania amunicji saperskiej.

263.  baza składowania, naprawy i utylizacji środków łączności.

3656. baza składowania, naprawy i utylizacji środków łączności.

2631. baza składowania broni rakietowej amunicji sił powietrznych i wojsk obrony powietrznej.

2060. baza przechowywania i naprawy Sił Powietrznych i Obrony Przeciwlotniczej.

602. baza przechowywania i naprawy sprzętu chemicznego.

ТерО, czyli obrona terytorialna po białorusku

Oprócz wojsk operacyjnych w skład SZ Białorusi wchodzi rozwijany od 2001 r. komponent wojsk obrony terytorialnej (TepO). Pierwszym sprawdzianem dla nowej formacji były zorganizowane rok później ćwiczenia „Berezyna-2002”. W czasie pokoju nie funkcjonują stałe struktury pododdziałów TepO, a jedynie siedem dowództw regionalnych – po jednym dla każdego z sześciu obwodów i odrębne dowództwo w mieście wydzielonym Mińsk. Na czele każdego z dowództw stoi gubernator obwodu, który jednocześnie ma stopień generała-majora. Wszelkie zagadnienia związane z ewidencją, planowaniem, oraz zabezpieczeniem leżą na bakach gubernatora obwodu oraz lokalnej administracji cywilnej.

W ramach obrony terytorialnej planowane jest mobilizowanie samodzielnych batalionów piechoty oraz samodzielnych kompanii, które w raz z wytypowanymi jednostkami MSW i innych służby mają podlegać zmilitaryzowanej w czasie wojny administracji państwowej. Szacowana liczebność formacji po rozwinięciu ok. 120 tys. żołnierzy. Wedle oficjalnych zapowiedzi ТерО ma realizować zadania zarówno zakresu ochrony i obrony obiektów, wzmacniania ochrony granicy państwowej, zwalczania działających na zapleczu wojsk nieprzyjaciela i nielegalnych grup zbrojnych, czy niesienia pomocy przy likwidacji skutków uderzeń przeciwnika, lecz także wykonywać działania bojowe w współdziałaniu z wojskami operacyjnymi oraz walczyć na terenie „czasowo zajętym przez przeciwnika”.

piechota_bialorus

To nie jest zdjęcie z manewrów „Zapad-81”. Ćwiczenia rezerwistów SZ Białorusi.

W ostatnich latach, w związku z wydarzeniami na Ukrainie, władze w Mińsku zdynamizowały prace wokół tej formacji, widząc w niej odpowiedź na realne, w realiach Białorusi, zagrożenie tzw. „wojny hybrydowej”. Przy okazji warto zauważyć, że funkcjonujący na Białorusi system prawny, połączony z specyficzną strukturą zatrudnienia (dominacja zatrudnienia w podmiotach należących do państwa), wraz z utrzymywaniem obowiązkiem zasadniczej służby wojskowej, umożliwiają sprawną organizacje, oraz szkolenie tego typu jednostek.

Wyzwania i perspektywy

SZ Białorusi opierają się na powszechnie stosowanym w ubiegłym wieku, sprawdzony modelu armii z powszechnego poboru. Zmiany, jakie nastąpiły w stosunku do radzieckiego „pierwowzoru” wynikały bardziej z konieczności wymuszonych przez sytuacje gospodarczą, niż w związku z realizacją jakieś głębszej koncepcji przebudowy i funkcjonowania. Największym wyzwaniem czekającym SZ Białorusi jest modernizacja techniczna. Przez lata inwestycje w siły zbrojne nie były priorytetem. Władze zdecydowanie hojniej inwestowały w liczne formacje bezpieczeństwa wewnętrznego podlegające MSW. Chronicznie niedoinwestowane wojsko wymaga poważnych inwestycji niemalże w każdym aspekcie. Pomimo tego, że od lat białoruski przemysł zbrojeniowy oferuje pakiety modernizacyjne dla sprzętu użytkowany przez rodzime sił zbrojne, to częściej zamówienie płyną z zagranicy. Na Białorusi wykonuje się komponenty używane m.in. w modernizacji rosyjskich czołgów T-72B do standardu T-72B3. Władze w Mińsku rozważały również  przeprowadzenie programu dość rozległej modernizacji swych czołgów. Pogarszająca się sytuacja gospodarcza sprawia, że plany ten oddalają się i najpewniej zmaterializują się w postaci prac o znacznie skromniejszym zakresie.

Najbardziej palącym i zarazem kosztownym problemem jest jednak stan lotnictwa. Z posiadanych 37 (24 według Military Balance 2016) maszyn MiG-29 sprawna jest tylko czternastka zmodernizowanych do standardu MiG-29BM. Podobnie jest ze szturmowymi Su-25, zdatnych do lotów jest tylko tuzin. Równie zła sytuacja jest w przypadku floty śmigłowców, gdzie po wycofaniu części maszyn powstała eskadra załóg bez maszyn. Zły stan techniczny i niskie naloty załóg generują dużą „wypadkowość” WWS. Tylko od 2009 r. i tragicznej katastrofy podczas pokazów Radom Air Show, lotnictwo Białorusi straciło siedem maszyn, a ośmiu lotników poniosło śmierć. Co prawda, władze zapowiedziały zakup dwunastu rosyjskich myśliwców Su-30SM po 2020 r. oraz pozyskanie w najbliższym czasie dwunastu śmigłowców Mi-8MTW-5, niemniej wcześniejsze podobne zapowiedzi nawet wysokich oficjeli nie należy brać za pewnik.

Ostatecznie to sytuacja gospodarcza zdeterminuje dalszy „rozwój” SZ Białorusi. Celowo słowo rozwój ujęto jest w cudzysłów, bowiem w sytuacji finansowej niemożności przeprowadzenia nawet ograniczonej wymiany zużytego i przestarzałego sprzętu, kierunek wydaje się jeden – ratowanie resztek potencjału poprzez dalsze redukcje i poszukiwanie oszczędności.

Copyright © Redakcja Militarium