Archiwa tagu: featured

Uzbrojenie, wyposażenie i struktury Wojska Polskiego – pododdziały rozpoznawcze Wojsk Lądowych

W brygadach ogólnowojskowych (pancernych, zmechanizowanych, strzelców podhalańskich, obrony wybrzeża) znajdują się kompanie rozpoznawcze, natomiast w batalionach czołgów, zmechanizowanych, zmotoryzowanych, kawalerii powietrznej i powietrznodesantowych – plutony rozpoznawcze o różnej strukturze i wyposażeniu.

Fot. MON

Siły zbrojne Federacji Rosyjskiej w 2016 r. – jednostki specjalnego przeznaczenia Wojsk Lądowych

Uproszczone zestawienie podstawowych aktywnych związków taktycznych i ważniejszych oddziałów (pododdziałów) sił specjalnych Wojsk Lądowych Federacji Rosyjskiej. Stan na koniec 2016 r.

Zachodni Okręg Wojskowy – Strategiczne Dowództwo “Zachód” (Sankt Petersburg)

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

2. Brygada Specjalnego Przeznaczenia (Tambow)
16. Brygada Specjalnego Przeznaczenia (Psków)

Południowy Okręg Wojskowy – Strategiczne Dowództwo „Południe” (Rostów nad Donem)

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

10. Brygada Specjalnego Przeznaczenia (Mołkino)
22. Brygada Specjalnego Przeznaczenia (Batajsk)
346. Brygada Specjalnego Przeznaczenia (Prochładnyj)

Centralny Okręg Wojskowy – Strategiczne Dowództwo “Centrum” (Jekaterinburg)

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

3. Brygada Specjalnego Przeznaczenia (Togliatti)
24. Brygada Specjalnego Przeznaczenia (Nowosybirsk)

Wschodni Okręg Wojskowy – Strategiczne Dowództwo „Wschód” (Chabarowsk)

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

14. Brygada Specjalnego Przeznaczenia (Chabarowsk)

Copyright © Redakcja Militarium

Siły zbrojne Federacji Rosyjskiej w 2016 r. – Wojska Lądowe

Uproszczone zestawienie podstawowych aktywnych związków taktycznych i ważniejszych oddziałów (pododdziałów) Wojsk Lądowych Federacji Rosyjskiej, bez jednostek sił specjalnego przeznaczenia Wojsk Lądowych. Stan na koniec 2016 r.

Zachodni Okręg Wojskowy – Strategiczne Dowództwo “Zachód” (Sankt Petersburg)

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

1. Brygada Dowodzenia (Sertołowo)
79. Brygada Artylerii Rakietowej (Twer)
45. Brygada Artylerii (Tambow)
202. Brygada Przeciwlotnicza (Naro-Fomińsk)
45. Brygada Inżynieryjna (Nachabino)
15. Brygada WRE (?) (Tambow)
16. Brygada WRE (Kursk)
82. Brygada Radiotechniczna (Wjaźma, Primorje)
146. Brygada Radiotechniczna (Bugri)
27. Brygada OPBMR (Kursk)
29. Brygada Kolejowa (Smoleńsk)
34. Brygada Kolejowa (Riazań)
38. Brygada Kolejowa (Jarosław)

1. Armia Pancerna (Moskwa):

60. Brygada Dowodzenia (Naro-Fomińsk)
?. Brygada Artylerii (nowoformowana)
112. Brygada Rakietowa (Szuja)
53. Brygada Przeciwlotnicza (Kursk)
2. Dywizja Strzelców Zmotoryzowanych (Kaliniec)
4. Dywizja Czołgów (Naro-Fomińsk)
9. Brygada Czołgów (Mulino)
27. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Mosrentgen)
96. Brygada Rozpoznawcza (Niżnyj Nowogrod)

6. Armia Ogólnowojskowa (Sankt Petersburg):

95. Brygada Dowodzenia (Gorełowo)
132. Brygada Łączności (Agałatowo)
26. Brygada Rakietowa (Ługa)
9. Brygada Artylerii (Ługa)
268. Brygada Artylerii (Puszkin)
5. Brygada Przeciwlotnicza (Łomonosow)
25. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Psków)
95. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (?) (Gorełowo)
138. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Kamienka)
51. Brygada ZMT (Sankt Petersburg)

20. Armia Ogólnowojskowa (Woroneż):

9. Brygada Dowodzenia (Woroneż)
448. Brygada Rakietowa (Kursk)
288. Brygada Artylerii (Mulino)
49. Brygada Przeciwlotnicza (Smoleńsk)
3. Dywizja Strzelców Zmotoryzowanych (Boguczar)
144. Dywizja Strzelców Zmotoryzowanych (Jelnia)
1. Brygada Czołgów (Boguczar)
?. Brygada ZMT (nowoformowana)

11. Korpus Armijny (Kaliningrad):

152. Brygada Rakietowa (Czerniachowsk)
244. Brygada Artylerii (Kaliningrad)
25. Brzegowa Brygada Rakietowa (Donskoje)
7. Brygada (Pułk) Strzelców Zmotoryzowanych (Kaliningrad)
79. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Gusiew)
336. Brygada Piechoty Morskiej (Bałtijsk) – podporządkowana FB

Południowy Okręg Wojskowy – Strategiczne Dowództwo „Południe” (Rostów nad Donem)

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

175. Brygada Dowodzenia (Aksaj)
176. Brygada Łączności (Zarja)
439. Brygada Artylerii Rakietowej (Znamieńsk)
77. Brygada Przeciwlotnicza (Korienowsk)
11. Brygada Inżynieryjna (Kamieńsk)
19. Brygada WRE (Rasswiet)
154. Brygada Radiotechniczna (Izobylnyj)
28. Brygada OPBMR (Kamyszyn)
37. Brygada Kolejowa (Wołgograd)
39. Brygada Kolejowa (Krasnodar)
4. Baza Wojskowa (Chinchinwali, Gruzja – Południowa Osetia)
7. Baza Wojskowa (Gudauta, Abchazja)
102. Baza Wojskowa (Gjumri, Armenia)

8. Armia Ogólnowojskowa (formowana):

150. Dywizja Strzelców Zmotoryzowanych (Nowoczerkask)
?. Brygada Przeciwlotnicza (Rostów nad Donem)

49. Armia Ogólnowojskowa (Stawropol):

66. Brygada Dowodzenia (Stawropol)
1. Brygada Rakietowa (Mołkino)
227. Brygada Artylerii (Krasnooktjabrskij)
90. Brygada Przeciwlotnicza (Korienowsk)
20. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Wołgograd)
35. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Budionnowsk)
205. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Zieleńczuksk)
?. Brygada Rozpoznawcza (nowoformowana) (Korienowsk)
99. Brygada ZMT (Majkop)

58. Armia Ogólnowojskowa (Władykawkaz):

34. Brygada Dowodzenia (Władykawkaz)
12. Brygada Rakietowa (Mozdok)
291. Brygada Artylerii (Troickaja)
67. Brygada Przeciwlotnicza (Władykawkaz)
42. Dywizja Strzelców Zmotoryzowanych (Czeczenia)
19. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Sputnik)
136. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Bujnaksk)
100. Brygada Rozpoznawcza (Mozdok)
78. Brygada ZMT (Budionnowsk)

22. Korpus Armijny (Sewastopol):

810. Brygada Piechoty Morskiej (Sewastopol)
126. Brygada Obrony Brzegowej (Periewałnoje)
127. Brygada Rozpoznawcza (Sewastopol)
15. Brzegowa Brygada Rakietowa (Sewastopol)
133. Brygada ZMT (Bakczysaraj)

11. Brzegowa Brygada Artyleryjsko-Rakietowa (Utasz) – podporządkowana FCz.

Centralny Okręg Wojskowy – Strategiczne Dowództwo “Centrum” (Jekaterinburg)

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

59. Brygada Dowodzenia (Wierchniaja Pyszma)
179. Brygada Dowodzenia (Jekaterninburg)
232. Brygada Artylerii Rakietowej (Płanowyj)
28. Brygada Przeciwlotnicza (Mirnyj)
12. Brygada Inżynieryjna (Ufa)
18. Brygada WRE (Jekaterinburg)
29. Brygada OPBMR (Jekaterinburg)
39. Brygada Radiotechniczna (Ułan-Ude)
88. Brygada Radiotechniczna (Orenburg)
5. Brygada Kolejowa (Abakan)
43. Brygada Kolejowa (Jekaterinburg)
48. Brygada Kolejowa (Omsk)
201. Baza Wojskowa (Duszanbe, Tadżykistan)

2. Armia Ogólnowojskowa (Samara):

91. Brygada Dowodzenia (Krjaż)
92. Brygada Rakietowa (Orenburg)
385. Brygada Artylerii (Tockoje)
297. Brygada Przeciwlotnicza (Penza)
15. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Roszinskij)
21. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Tockoje)
30. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Roszkinskij)
105. Brygada ZMT (Roszinskij)

41. Armia Ogólnowojskowa (Nowosybirsk):

35. Brygada Dowodzenia (Koczeniewo)
119. Brygada Rakietowa (Jelańskij)
120. Brygada Artylerii (Jurga)
61. Brygada Przeciwlotnicza (Bijsk)
90. Dywizja Czołgów (Czerbakuł)
35. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Alejsk)
74. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Jurga)
55. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Górska) (Kyzył)
106. Brygada ZMT (Jugra)

Wschodni Okręg Wojskowy – Strategiczne Dowództwo „Wschód” (Chabarowsk)

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

101. Brygada Dowodzenia (Czita)
104. Brygada Dowodzenia (Chabarowsk)
106. Brygada Łączności (Dalniereczeńsk)
338. Brygada Artylerii (Ussuryjsk)
16. Brygada OPBMR (Gałkino)
14. Brygada Inżynieryjna (Wjatskoje)
17. Brygada WRE (Chabarowsk)
92. Brygada Radiotechniczna (Starosysojewka)
7. Brygada Kolejowa (Komsomolsk)
50. Brygada Kolejowa (Swobodnyj)
101. Brygada ZMT (Ussuryjsk)
102. Brygada ZMT (Gusinooziersk)
103. Brygada ZMT (Biełogorsk)

29. Armia Ogólnowojskowa (Czita):

101. Brygada Dowodzenia (Czita)
140. Brygada Przeciwlotnicza (Domna)
200. Brygada Artylerii (Gornyj)
36. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Borzja)
104. Brygada ZMT (Czita)

36. Armia Ogólnowojskowa (Ułan-Ude):

75. Brygada Dowodzenia (Ułan-Ude)
103. Brygada Rakietowa (Ułan-Ude)
30. Brygada Artylerii (Diwizjonnaja)
35. Brygada Przeciwlotnicza (Diwozjonnaja)
5. Brygada Czołgów (Diwizjonnaja)
37. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Kjachta)

5. Armia Ogólnowojskowa (Ussuryjsk):

80. Brygada Dowodzenia (Ussuryjsk)
20. Brygada Rakietowa (Spassk-Dalnyj)
305. Brygada Artylerii (Ussuryjsk)
8. Brygada Przeciwlotnicza (Razdolnoje)
16. Brygada OPBMR (Lesozawodsk)
57. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Bikin)
59. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Sergiejewka)
60. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Sibircewo)
70. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Ussuryjsk)
101. Brygada ZMT (Ussuryjsk)

35. Armia Ogólnowojskowa (Biełogorsk):

54. Brygada Dowodzenia (Biełogorsk)
107. Brygada Rakietowa (Birobidżan)
165. Brygada Artylerii (Biełogorsk)
71. Brygada Przeciwlotnicza (Biełogorsk)
38. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Biełogorsk)
64. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Chabarowsk)
69. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Babctowo)

68. Korpus Armijny (Jużno-Sachalińsk):

18. Dywizja Karabinów Maszynowych i Artyleryjska (Jużno-Sachalińsk)
39. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Jużno-Sachalińsk)

Strategiczne Dowództwo „Północ”

Jednostki podporządkowane bezpośrednio:

200. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Pieczenga)
80. Brygada Strzelców Zmotoryzowanych (Ałakurti)
61. Brygada Piechoty Morskiej (Sputnik)
536. Brzegowa Brygada Artyleryjsko-Rakietowa (Snieżnogorodsk)

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. MO Rosji

Uzbrojenie, wyposażenie i struktury Wojska Polskiego – Wojska Obrony Terytorialnej

Powstałe 1 stycznia 2017 r., jako nowy piąty rodzaj Sił Zbrojnych RP Wojska Obrony Terytorialnej ma być, według założeń Ministerstwa Obrony Narodowej, formacją o organizacji i strukturze dostosowanych do realizowanych zadań oraz odpowiednim uzbrojeniu i wyposażeniu.

Organizacja WOT ma być ściśle powiązana z obecnym podziałem administracyjnym kraju. Wszystkie sformowane w latach 2017-2021 jednostki obrony terytorialnej mają reprezentować, pod względem organizacyjno-koncepcyjnym, jednostki lekkiej piechoty, odpowiednio do wymagań uzbrojone i wyposażone.

Szczebel operacyjny WOT tworzyć mają brygady, których pododdziały będą rozmieszczone we wszystkich województwach, a liczba brygad – siedemnaście – ma odpowiadać liczbie województw, w  województwie mazowieckim powstaną dwie brygady. Brygady mają mieć różną strukturę, jednak zasadniczy trzon jednostki powinny tworzyć: dowództwo i sztab, trzy do pięciu batalionów OT oraz pododdziały wsparcia i zabezpieczenia, w tym grupa wsparcia informacyjnego z sekcją bezzałogowych systemów rozpoznawczych. Brygada, będąca największą jednostką struktur sił terytorialnych, nie będzie operowała w jednym rejonie, ale powinna stanowić element wsparcia operacyjnego i logistycznego pododdziałów niższego szczebla i zgrupowań bojowych (zapewnienie wsparcia i zabezpieczenia zgrupowań gwarantujące ciągłość działań) operujących w danym rejonie.

Plan formowania brygad OT w latach 2017-2019

Szczeblem pośrednim ma być batalion OT. Według obecnych informacji sformowanych ma być 68 batalionów. Batalion OT to następujące pododdziały: dowództwo i sztab, cztery-pięć kompanii obrony terytorialnej oraz pododdziały wsparcia i zabezpieczenia. Na bazie pododdziałów batalionów mają być tworzone tzw. zgrupowania zadaniowe WOT, przeznaczone do realizacji określonych zadań i wsparte w razie potrzeby przez dodatkowe siły i sprzęt.

Podstawowymi jednostkami WOT mają być kompanie – zasadnicze pododdziały na poziomie powiatu. Łącznie planowane jest sformowanie 314 kompanii. Kompania obrony terytorialnej ma być pododdziałem lekkiej piechoty. Każda kompania będzie miała określony profil działania, m.in. miejski, górski, wodny i ogólny, powiązany ze środowiskiem geograficznym i demograficznym stałego rejonu odpowiedzialności (SRO). Dla poziomu kompanii SRO będzie zwykle wytyczony administracyjnymi granicami powiatu, a w dużych miastach – gminy. Profil pododdziału zdecyduje określonym zakresie o jego wyposażeniu, w tym indywidualnym żołnierzy, a także programie szkolenia żołnierzy. Kompania ma się składać z dowództwa, dwóch-trzech plutonów liniowych, plutonu wsparcia oraz drużyny snajperów. W plutonie wsparcia mają znaleźć się bezzałogowe systemy rozpoznawczo-uderzeniowe jednorazowego użytku. Drużyna snajperów kompanii ma być wyposażona w karabiny wyborowe kal. 8,6 mm (3 szt.) i wielkokalibrowe karabiny maszynowe kal. 12,7 mm (3 szt.) z celownikami termowizyjnymi (6 szt.).

Pluton OT powinien liczyć około 40 żołnierzy i składać się z organu dowodzenia i trzech drużyn.

Sekcja lekkiej piechoty OT

Zasadniczym pododdziałem WOT ma być 12-osobowa drużyna (sekcja) piechoty w składzie: dowódca, zastępca dowódcy, strzelec wyborowy, zwiadowca, starszy saper, młodszy saper, starszy medyk, młodszy medyk, starszy radiotelefonista, młodszy radiotelefonista, starszy strzelec, młodszy strzelec. Na jej uzbrojeniu mają znaleźć się karabinki kal. 5,56 mm (7 szt.), karabinki wyborowe kal. 5,56 mm lub 7,62 mm (2 szt.), karabiny wyborowe kal. 7,62 mm (1 szt.), granatnik rewolwerowy kal. 40 mm (1 szt.) i karabiny maszynowe kal. 7,62 mm (2 szt.). Planowane jest wprowadzenie zamiast tych ostatnich karabinków maszynowych kal. 5,56 mm (2 szt.). Docelowo drużyna (sekcja) ma mieć także jednorazowy granatnik wielozadaniowy (co najmniej 2 szt.). Pododdział ma mieć monokulary noktowizyjne (6 szt.), celowniki noktowizyjne (x szt.) oraz celownik termowizyjny (1 szt.).

Poza tym pododdziały WOT mają dysponować wielkokalibrowymi karabinami maszynowymi na pojazdach oraz przeciwlotniczymi rakietowo-artyleryjskimi i przenośnymi przeciwlotniczymi zestawami rakietowymi.

Dostępne informacje na temat konkretnych typów uzbrojenia i sprzętu wojskowego przeznaczonego dla WOT pozwalają stwierdzić, że „terytorialsi” będą uzbrojeni w pistolety wojskowe Ragun, karabinki Beryl i subkarabinki Mini-Beryl (w tym z granatnikami podwieszanymi GPBO-40), granatniki samodzielne GSBO-40, granatniki rewolwerowe RGP-40, karabiny wyborowe Bor (Alex) i wielkokalibrowe karabiny wyborowe Tor. Według „deklaracji” MON planowane jest wprowadzenie do WOT karabinków MSBS odmiany klasycznej w wersjach kal. 5,56 mm oraz kal. 7,62 mm.

Bronią wsparcia mają być karabiny maszynowe UKM-2000P Rod, wielkokalibrowe karabiny maszynowe WKM-B i moździerze LM-60D. Według deklaracji przedstawicieli WOT planowane jest wyposażenie formacji w nowe karabinki maszynowe zamiast karabinów maszynowych UKM-2000P i nowe moździerze lekkie zamiast LM-60D.

Według MON do zwalczania środków napadu powietrznego w WOT przeznaczone mają być przeciwlotnicze zestawy rakietowo-artyleryjskie ZUR-23-2 i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe Grom/Grom-M (Piorun). Broń przeciwpancerna ma obejmować granatniki jednorazowego użytku oraz miny: denne MN-123 i przeciwburtowe MPB-ZN.

Środkami transportowymi mają być m.in. quady, skutery śnieżne, samochody osobowo-terenowe Mustang oraz samochody ciężarowo-terenowe Jelcz i Star.

 Copyright © Redakcja Militarium/Fot. MON

Uzbrojenie, wyposażenie i struktury organizacyjne Wojska Polskiego – rozpoznanie radiotechniczne w Siłach Powietrznych RP

Poniższe rysunki przedstawiają najważniejsze elementy podsystemu rozpoznania radiotechnicznego Sił Powietrznych RP i Strategicznego Centrum Analizy Sytuacji Elektronicznej RP.

Posterunki radiolokacyjne SP RP

Zasięg radarów dalekiego zasięgu SP RP na wys. 3000 m

System rozpoznania technicznego SP RP

Strategiczne Centrum Analizy Sytuacji Elektronicznej RP

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. SP RP

Siły zbrojne Łotwy w 2016 r.

Łotewskie Narodowe Siły Zbrojne (łot. Nacionālie Bruņotie Spēki, w skrócie NBS) to najmniejsza armia państw bałtyckich. W przeciwieństwie do Litwy, która po kilku latach „przygody” z armią zawodową, przywróciła zasadniczą służbę wojskową, władze w Rydze utrzymują zawodowy charakter armii.

Obecnie wojska operacyjne NBS liczą ok. 5,5 tys. żołnierzy zawodowych, wpierane są przez licząca ok. 8 tys. żołnierzy Gwardię Narodową (łot. Zemessardzes, w skrócie ZS).

Gwardia Narodowa

ZS, będąca zasadniczym komponentem NBS, jest strukturą obrony terytorialnej. Składa się z 18 batalionów różnego typu, głównie piechoty, zgrupowanych w trzech terytorialnych dowództwach brygadowych. Bataliony – za wyjątkiem specjalistycznych – mają przydzielony rejon odpowiedzialności, pokrywający się terytorialną bazą rekrutacyjną. Wewnętrzna struktura batalionów, ich rozmieszczenie w poszczególnych powiatach uzależnione jest od specyfiki rejonu odpowiedzialności (brane pod uwagę są takie czynniki jak rozległość, zagęszczenie ludności, istotne obiekty i instalacje).

Struktura terytorialna sił zbrojnych Łotwy

Służba w ZS jest oparta o dobrowolnie zawierane kontrakty, które może zawrzeć każdy obywatel Łotwy, jeśli ukończył osiemnasty rok życia i nie przekroczył pięćdziesiątego piątego roku życia oraz spełnia wymagania sprawności fizycznej i psychicznej. Służbę w ZS można pełnić do sześćdziesiątego roku życia, sam kontrakt zazwyczaj trwa 5 lat, z możliwością przedłużenia i zobowiązania do odbycia co najmniej 10 dni szkolenia – w pierwszym roku i minimum 2 dni w kolejnych latach służby. Po wygaśnięciu kontraktu, żołnierze trafiają do ewidencji rezerw osobowych, gdzie znajdują się do ukończenia sześćdziesiątego roku życia. Służbę w ZS mogą pełnić zarówno osoby bez przeszkolenia wojskowego, jak i byli żołnierze zawodowi, lub ci, którzy wcześniej (przed 2006 r.) odbyli zasadnicza służbę wojskową.

Skład terytorialnych brygad ZS:

2. Brygada – siedziba dowództwa Ryga, składa się z batalionu studenckiego (piechoty) – Ryga; 22. batalionu piechoty – Valmiera; 27. batalionu piechoty – Cesis; 54. batalionu inżynieryjnego (ITBN) – Ogre; 17. dywizjonu przeciwlotniczego (PABN) – Mārupe; 19. batalionu zabezpieczenia – Ulbroka.

54. ITBN to jedna z ciekawszych jednostek. Pomimo podporządkowania do struktur ZS batalion bierze udział w NATO-wskich siłach odpowiedzi. W batalionie, obok czterystu gwardzistów służy setka żołnierzy zawodowych. Prócz dwóch kompanii ratownictwa inżynieryjnego wyposażonych m.in. w amfibie PTS-M oraz kompani mostowej, eksploatującej park pontonowy PMP oraz mosty towarzyszące BLG-67, batalion posiada kompanię rozminowania (EOD). Na co dzień kompania pełni służbę w postaci patroli rozminowania, w związku, z czym rozrzucona jest po kraju – plutony stacjonują w Saldus, Ogre i Rezkne. Z kolei 17. PABN jest jednym z dwóch (drugi podlega siłom powietrznym) dywizjonów przeciwlotniczych. Wyposażony w jest w zestawy rakietowe RBS-70 oraz armaty przeciwlotnicze Bofors L/70 kal. 40mm, wpięte w system kierowania ogniem CIG-790, z radarem PS-70 Giraffe. Sprzęt ten trafił do NBS w 2000 roku z nadwyżek szwedzkich sił zbrojnych – Försvarsmakten.

Struktura sił zbrojnych Łotwy

3. Brygada ZS – siedziba dowództwa Rezekne (największa, odpowiadająca za najbardziej zagrożony obszar Łotwy, tj. Łatagalie na granicy łotewsko–rosyjskiej i łotewsko–białoruskiej) składa się z: 31. batalionu obrony przed bronią masowego rażenia – Aluksne (w batalionie służy 40 żołnierzy zawodowych i 304 gwardzistów); 25. batalionu piechoty – Gulbene (w batalionie służy 13 żołnierzy i 510 gwardzistów); 32. batalionu piechoty – Rezekne (w batalionie służy 14 żołnierzy zawodowych i 725 gwardzistów); 55. batalionu piechoty – Aizkraukle (w batalionie służy 13 żołnierzy zawodowych i 408 gwardzistów); 56. batalionu piechoty – Jēkabpils (w batalionie służy 14 żołnierzy zawodowych i 399 gwardzistów); 34. dywizjonu artylerii – Daugavpils (w dywizjonie służy 45 żołnierzy zawodowych i 442 gwardzistów); 35. batalionu zabezpieczenia – Preilu (w batalionie służy 13 żołnierzy zawodowych i 469 gwardzistów). Z 3400 żołnierzy pełniących służbę w „rzeźnickiej” brygadzie tylko 152 to żołnierze zawodowi pełniący służbę w pełnym wymiarze czasu i stanowiący rdzeń kadry dowódczo-instruktorskiej. Brygada odpowiedzialna jest za teren o powierzchni 27270,6 km2, czyli w przybliżeniu wielkości województwa lubelskiego czy wielkopolskiego.

Brygadowy 34. dywizjon artylerii jest jedynym pododdziałem artylerii w całej NBS. Dywizjon to bateria przeciwpancernych armat Skoda vz. 53 kal. 100 mm i dwie baterie moździerzy m41/D kal. 120mm.

4. Brygada – siedziba dowództwa Lipawa, składa się z: 44. batalionu piechoty – Lipawa; 46. batalionu piechoty – Ventspils; 51. batalionu piechoty – Dobele; 52. batalionu piechoty – Jeglava; 45. batalionu zabezpieczenia – Kuldiga.

Oprócz opisanych trzech brygad piechoty w skład łotewskiej obrony terytorialnej wchodzi jednostka cyberobrony oraz pluton wsparcia operacji psychologicznych, których szeregi zasilane są przez cywilnych specjalistów.

Gwardia Narodowa sił zbrojnych Łotwy

Istotną zmianą, będąca reakcją władz w Rydze na wydarzeniach na Ukrainie, jest chęć utworzenia w ramach ZS 18 plutonów szybkiego reagowania, które jako pierwsze mają reagować na zagrożenia tzw. „wojny hybrydowej”. Plutony te mają wyróżniać się lepszym wyposażeniem, oraz zwiększonym minimum przewidzianym na szkolenie – co najmniej 20 dni w roku.

Wojska regularne

Obok opisanych wojsk terytorialnych, Narodowe Siły Zbrojne Łotwy dysponują profesjonalnym (zawodowym) komponentem lądowym wojsk operacyjnych, w którego skład wchodzi batalion dowodzenia, brygada piechoty, jednostka sił specjalnych i pododdziały żandarmerii wojskowej.

NBS to głownie lekko uzbrojona piechota poruszająca się przy pomocy nieopancerzonych samochodów ciężarowych oraz przegubowych wszędołazów Bandvagn 206. NBS użytkują kilkanaście wzorów ręcznej, począwszy od karabinków G-36KV i karabinów maszynowych Minimi używanych w wojskach regularnych, poprzez szwedzkie karabiny automatyczne Ak-4 i niemieckie ukm MG-3, a kończąc radzieckich karabinkach rodziny AK i ukm PKM, które nadal są używane w pododdziałach obrony terytorialnej. Zasadniczymi środkami przeciwpancernymi są działa bezodrzutowe Carl Gustaf oraz granatniki AT-4, uzupełnione cięższymi działami bezodrzutowymi Pvpj 1110 kal. 90mm.

Struktura łotewskiej brygady piechoty

Ograniczone możliwości finansowe nie pozwoliły na zbudowanie w ciągu ostatnich 25 lat ciężkich jednostek zmechanizowanych. Warto o tym pamiętać, gdyż obecnie wobec wzrostu poczucia zagrożenia, państwa bałtyckie w tym Łotwa, w miarę swoich skromnych możliwości, starają się mimo wszystko zbudować komponent cięższy i lepiej dostosowany do walki z wysoko manewrowymi i dysponującymi dużą siłą ognia wojskami zmechanizowanymi. W tym celu władze w Rydze pozyskały z nadwyżek British Army pojazdy rodziny CVR-T, planują także pozyskanie kołowych transporterów opancerzonych oraz opancerzonych pojazdów patrolowych celem doposażenia drugiego batalionu brygady wojsk lądowych. W lipcu 2014 r. Łotysze podpisali umowę na zakup 123 wozów rodziny CVR-T z nadwyżek brytyjskich za 39,4 mln funtów szterlingów (ok. 48,1 mln EUR). Oprócz tej umowy władze podpisały szereg dodatkowych umów, w tym na wymianę układów napędowych w pojazdach (nowy silnik i transmisja), nowe środki łączności, pakiety pancerza dodatkowego, a także kontrakt z ? na przeciwpancerne pociski kierowane Spike-LR. Łączny koszt wszystkich umów to ponad 107 mln EUR. Według władz program mechanizacji brygady wojsk lądowych do 2021 roku ma pochłonąć 250 mln EUR.

Wozy dowodzenia Virsaitis (pol. wódz), czyli Sultan, bojowe wozy rozpoznawcze Scimitar – Zobens (pol. miecz), transportery Spartan – Pērkons (pol. grzmot), wozy zabezpieczenia technicznego Vairogs (pol. tarcza ) czyli Samsony i wozy ewakuacji medycznej Glābējs (pol. zbawiciel) – Samaritan

Z innych istotnych inwestycji warto wspomnieć porozumienie z listopada 2014 r., na mocy którego kupiono 800 dział bezodrzutowych Carl Gustaf oraz 50 ciężarówek i tyle samo samochodów terenowych z nadwyżek szwedzkich. Dodatkowo dokonano zakupu radiostacji Falcon II i Falcon III za 67 milionów EUR.

Lotnictwo

Łotwa nie posiada lotnictwa bojowego. Potencjał sił lotniczych (łot. Latvijas Gaisa spēki) zabezpieczenia potrzeby transportu powietrznego i operacji poszukiwawczo-ratowniczych. Zadania te (łot. Latvijas Gaisa spēki) realizuje przy pomocy czterech śmigłowców Mi-17MTW-1 przystosowanych do zadań SAR i dostarczonych w latach 2001-2005, dwóch śmigłowców Mi-2, samolotu transportowego L-410 oraz trzech tłokowych An-2, służących min. do szkolenia spadochronowego. Maszyny stacjonują w bazie lotnictwa Lielvārde w centralnej części kraju, co, pozwala na dotarcie w dowolny punkt kraju w czasie do 90 minut.

Oprócz eskadry lotniczej bazie lotnictwa podlegają służby kontroli przestrzeni powietrznej dysponujące min. trzema posterunkami radiolokacyjnymi – Lielvārdē, Čalās, oraz Audriņos wyposażonymi w radary Lockheed Martin AN/TPS-77. W październiku 2015 r. władze w Rydze podpisały umowę z Lockheed Martin na kolejne 3 radiolokatory w najnowszej odmianie (antena aktywna wykonana w technologii azotku galu), a nieco wcześniej na modernizacje jednego z posiadanych – najstarszego, użytkowanego od kilkunastu lat na posterunku nr 2 w Audrini. Wszystkie posterunki wpięte są w sieć BaltNet – tworzony od 1998 roku zintegrowany system kontroli przestrzeni powietrznej trzech republik bałtyckich. Dodatkowo posterunek w Audrinos jest elementem NATO-wskiej sieci Backbone. Celem dalszej poprawy zdolności kontroli własnej przestrzeni powietrznej Łotwa kupiła także cztery mobilne stacje AN/MPQ-64F1 Improved Sentinel na HMMWV do wykrywania obiektów niskolecących.

Struktura lotnictwa łotewskiego

Bezpośrednia osłonę bazy Lielvārdē zapewnia dywizjon przeciwlotniczy dysponujący przeciwlotniczymi zestawami rakietowymi RBS-70 (trzy baterie – 27 wyrzutni). W styczniu 2016 r. władze zdecydowały się na dalszą rozbudowę potencjału poprzez zakup zestawów przenośnych FIM-92 Stinger.

Marynarka Wojenna

Marynarka Wojenna (łot. Latvijas Jūras Spēki) ma na stanie 18 jednostek nawodnych stacjonujących w Lipawie. Zadania ograniczają się do prowadzenia działań patrolowych, ratowniczych, oraz działań przeciwminowych. Łotewskie okręty wraz z jednostkami z pozostałych państw bałtyckich tworzą eskadrę przeciwminową BALTRON, której macierzystym portem jest Lipawa.

Eskadrę okrętów minowych tworzą ex-holenderskie niszczyciele min typu Alkmaar, zbudowane w 1984 r. i przekazane Rydze w latach 2007-11: Imanta (M-04, dawny M854 Harlingen), Viesturs (M-05, dawny Scheveningen), Tālivaldis (M-06, dawny M852 Dordrecht)) Visvaldis (M-07, dawny M851 Delfzijl), Rūsiņš (M-08, dawny M850 Alkmaar). Eskadra okrętów patrolowych to okręty typu Skrunda, powstałe w niemieckich i łotewskich stoczniach w latach 2011-14: Skrunda (P-05), Cesis (P-06), Viesite (P-07), Jelgava (P-08), Rezekne (P-09). Straż przybrzeżna dysponuje patrolowcami typu KBV zbudowanymi w 1963-1964, pozyskanymi w latach 1993-1994 ze Szwecji: Kristaps (KA-01), Gaisma (KA-06), Ausma (K-07), Saule (KA-08), Klints (KA-09) i najmłodszy, zbudowany w 1996 r., a pozyskany w 2011 r. z Finlandii okręt Astra (KA-14). Jednostki wsparcia to okręt dowodzenia i wsparcia sił przeciwminowych Virsatis (A-53), czyli dawny norweski stawiacz min Vale, zbudowany w 1977 r., przekazany w 2001 r. oraz okręt hydrograficzny Varonis (A-90), czyli ex-holenderski Buyskes, zbudowany w 1973 r. i przekazany NBS w 2003 r.

Perspektywy

Niewątpliwie wieloletnie zaniedbania i chroniczne niedoinwestowanie uniemożliwiło zbudowanie potencjału NBS umożliwiające prowadzenie nawet w ograniczonym zakresie operacji obronnej. Nawet ostatnio intensywnie realizowane zakupy oraz deklaracje związane ze znaczącym zwiększeniem finansowania sił zbrojnych, czy w końcu zwiększenie zaangażowania wojsk NATO w regionie, nie rozwiązują problemów bezpieczeństwa Łotyszy. Największym wyzwaniem przed którym stoją władze w Rydze są bowiem nie rosyjskie dywizje i brygady niedaleko granicy państwa, lecz problemy demograficzne.

Budżet Łotewskich Narodowych Sił Zbrojnych w latach 2001—2019 (prognoza). Kwoty (pogrubione) w mln EUR

W dwumilionowej republice dynamicznie ubywa ludzi – tylko w latach 2000-2011 ubyło ponad 300 tys. obywateli (tj. 13%). Warto też pamiętać o zagadnieniu mniejszości narodowych – według spisu z 2011 r. aż 29,6% mieszkańców Łotwy deklarowało narodowość rosyjską. Sprawę mniejszości rosyjskiej komplikuje także niejasny status bezpaństwowców, który nie tylko uniemożliwia im podjęcia pracy w administracji państwowej, służby w wojsku i policji, czy brania czynnego udziału w życiu politycznym, lecz z pewnością nie ułatwia integracji z Łotyszami i budowania lojalnej postawy władz Rygi. Zaskakujący scenariusz konfliktu na Ukrainie uświadomił wszystkich, jakie potencjalne niebezpieczeństwo drzemie w realizowanej polityce wobec mniejszości narodowych.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Militarium

Nowy program modernizacji technicznej sił zbrojnych Rosji – znaczne spowolnienie zakupów?

Stanowiący ramową podstawę realizowanych kontraktów dotyczących uzbrojenia i sprzętu wojskowego dla rosyjskiej armii, Państwowy Program Zbrojeniowy na okres 2011-2020, PPZ-2020 (ros. Государственная Программа Вооружения на период 2011–2020), został zatwierdzony w grudniu 2010 r. W pierwszym etapie realizacji zasadniczym celem programu było osiągnięcie w 2015 r. 30% wskaźnika modernizacji SZ FR oraz utrzymanie rocznego tempa w tym zakresie na poziomie 9-11% w następnych latach. Pełna realizacja PPZ 2011-2020 miała oznaczać wzrost wskaźnika nowoczesności SZ FR z 6-10% w 2010 r., poprzez 50% w 2016 r. do 70% w 2020 r.

Kolejny ramowy państwowy program zbrojeniowy miał – zgodnie z ustaleniami resortu obrony Rosji – obowiązywać w latach 2017-2025. W związku z faktem, że PPZ-2020, obowiązujący od 2011 r. został zatwierdzony przed końcem 2010 r., kolejny PPZ-2025 powinien być uchwalony przed końcem 2016 r. Jednakże źródła rosyjskie wskazują, że jeszcze w latach 2014-2015, w czasie opracowywania pierwszej wersji PPZ-2025, znacznie gorsze prognozy ekonomiczne dla Rosji, zmniejszenie stabilności wpływów budżetowych oraz sankcje spowodowały odłożenie uchwalenia nowego programu zakupów uzbrojenia i sprzętu dla armii. Ma ob być zatwierdzony w pierwszej połowie 2017 r.

Według nieoficjalnych informacji, nowy PPZ-2025 ma być znacznie okrojony pod względem finansowym – Ministerstwo Obrony FR zmniejszyło planowane wydatki związane z modernizacją sił zbrojnych z 55 bln rubli do 30 bln rubli, natomiast rosyjski resort finansów preliminował wstępnie na ten cel jedynie 12 bln rubli. Warto dodać, że rządowy plan PPZ-2020 przeznaczał na modernizację armii 19,1 bln rubli.

Wykonanie PPZ-2020 nie jest również silną stroną rosyjskiego resortu obrony – do 2017 r., czyli w ciągu sześciu lat zaplanowanego na dekadę planu wydano nie więcej niż 40% tej kwoty, tj.  7,7 bln rubli.

Według wiceministra obrony Jurija Borysowa, odpowiedzialnego za przemysł obronny, w zakresie zakupów uzbrojenia nacisk w najbliższych latach będzie połozony na zamówienia sprzętu już sprawdzonego – Borysow podał jako przykłady tranposrtery BTR-82, samoloty bojowe Su-30SM, okręty podwodne projektu 636 i modernizację już uzywanych typów sprzętu bojowego. Ma to pozwolić na uzyskanie 70-procentowego wskaźnika nowoczesności sprzętu w siłach zbrojnych (uzbrojenie nowe lub zmodernizowane). Sprzęt zupełnie nowej generacji, taki jak czołgi T-14 na platformie Armata lub myśliwce T-50, pojawić się ma na uzbrojeniu w więkzszej ilości po 2020 r.

Copyright © Redakcja Militarium

Modernizacja sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej w latach 2011-2016 – Wojska Lądowe i Wojska Powietrznodesantowe

Modernizacja sił lądowych rosyjskiej armii w ostatnich latach przebiega na podstawie PPZ 2020, czyli Państwowego Programu Zbrojeniowego na okres 2011-2020 (Государственная Программа Вооружения на период 2011–2020), który wskazuje ramy modernizacji oraz – w niektórych przypadkach – ilości planowanego do pozyskania uzbrojenia oraz wskaźniki postępu procesu modernizacji. PPZ-2020 ma jednak charakter jedynie kierunkowy, rzeczywiste dostawy uzbrojenia i sprzętu wojskowego następowały w latach 2011-2016 na podstawie obejmujących dany rok państwowych zamówień obronnych GOZ (Государственный Oборонный Заказ), np. GOZ 2015, GOZ 2016. Na bazie informacji o PPZ i realizacji poszczególnych GOZ można pokusić się o zestawienie zamówień oraz dostaw uzbrojenia i sprzętu wojskowego dla rosyjskich sił zbrojnych w latach 2011-2016, w czasie obowiązywania ramowego PPZ-2020.

Pojazdy bojowe

Systemy rakietowe i artyleryjskie

Zestawy przeciwlotnicze

Copyright © Redakcja Militarium

Pojazdy bojowe i pomocnicze na podwoziu czołgu T-90

Na bazie czołgu T-90 skonstruowano w Rosji kilka typów pojazdów wsparcia bojowego i pomocniczych. Ich liczba nie jest tak duża jak w przypadku poprzednika, czołgu T-72, na którego podwoziu – bliźniaczym z T-90 – opracowano kilkadziesiąt pojazdów specjalistycznych, nadal z powodzeniem używanych w znacznych ilościach.

System rakietowy TOS-1A Sołncepiok

Wóz rakietowy BM-1 systemu TOS-1A powstał w latach 2000-2001 Biurze Konstrukcyjnym w Omsku i stanowi rozwinięcie systemu TOS-1 Buratino na podwoziu T-72. Działon TOS-1A składa się z rakietowego wozu artyleryjskiego BM-1 (Obiekt 634B) oraz dwóch pojazdów transportowo-załadowczych TZM-T (Obiekt 563). TOS-1A został przyjęty oficjalnie do uzbrojenia w 2001 r. i do chwili obecnej wyprodukowano dla rosyjskich sił lądowych około 20 szt. BM-1.tos-1a-solniecepiok

Wyrzutnia BM-1 systemu rakietowego TOS-1A.

BM-1 powstał na podwoziu T-90, na którym zamontowano obrotową wieżę z łożem wyrzutni 24 artyleryjskich pocisków rakietowych kal. 220 mm. Opancerzenie pojazdu chroni przed pociskami broni strzeleckiej i odłamkami artyleryjskimi. Pojazd może mieć zamontowane panele pancerza reaktywnego Kontakt-5 (wbudowane w przednią płytę kadłuba i zamontowane na jego bokach). BM-1 wyposażono w cztery wyrzutnie 902G Tucza dla granatów dymnych 3D6 kal. 81 mm.

Załoga wozu składa się z trzech ludzi: kierowca zajmuje miejsce w kadłubie, dowódca i celowniczy wyrzutni. Wszyscy członkowie załogi dysponują indywidualnymi włazami z optycznymi przyrządami obserwacyjnymi: dowódca dzienno-nocnym TKN-3A i peryskopami optycznymi TNPO-160, TNP-305A, celowniczy TNPA-65 i TNPO-160, a kierowca TWNE-4B i TNP-165A. System kierowania ogniem obejmuje komputer balistyczny МО.1.01.01.03М2, celownik-dalmierz laserowy 1D14 i zestaw czujników PB2.329.04. Łączność zapewniają radiostacja R-163-50U i telefon wewnętrzny R-174.

tos-1a

Odpalenie pocisków rakietowych kal. 220 mm z BM-1.

Do strzelania stosuje się pociski kal. 220 mm: M0.1.01.04M o długości 3723 mm i masie 217 kg z głowicą termobaryczną, MO.1.01.04M.OP o długości 3723 mm i masie 204 kg z głowicą zapalającą lub starsze M0.1.01.04 o długości 3300 mm i masie 173 kg z głowicą termobaryczną. Zasięg minimalny wynosi 400-600 m, maksymalny – 6000 m, w przypadku MO. 1.01.04M.OP – 6700 m. Wyrzutnia może prowadzić ogień pojedynczy lub z dwóch prowadnic równocześnie. Wystrzelenie wszystkich 24 pocisków trwa 6 lub 12 s. Czas przejścia wyrzutni z położenia marszowego w bojowe jest krótszy niż 90 s.

tos-1a-solniecepiok_2

Wyrzutnia BM-1 systemu rakietowego TOS-1A z przodu.

Masa BM-1 wynosi 46,5 tony. Wóz jest napędzany silnikiem W-84-MS o mocy 618 kW (840 KM), który umożliwia osiągnięcie prędkości do 60 km/h. Zasięg maksymalny wynosi 550 km.

Wóz amunicyjny TZM-T ma załogę złożoną z trzech żołnierzy: dowódcy, operatora i kierowcy. Opancerzenie pojazdu chroni przed pociskami broni strzeleckiej i odłamkami artyleryjskimi. Pojazd może mieć zamontowane panele pancerza reaktywnego Kontakt-5 (wbudowane w przednią płytę kadłuba i zamontowane na jego bokach). Na kadłubie zamontowano żuraw obrotowy o udźwigu 1 tony ze sterowaniem hydraulicznym. Po jego obu bokach umieszczono dwa zasobniki z 12 zapasowymi pociskami rakietowymi każdy, z demontowanymi pancernymi osłonami. Czas przeładowania rakiet na BM-1 z TZM-T wynosi 24 minuty.

tos-1a-tzm

Wóz amunicyjny TZM-T.

Masa bojowa TZM-T wynosi 39 ton z zapasem 24 szt. rakiet. Pojazd jest napędzany silnikiem W-84-MS o mocy 618 kW (840 KM), który umożliwia osiągnięcie prędkości do 60 km/h. Zasięg maksymalny wynosi 550 km.

BMOP (BMPT)

Wóz bojowy wsparcia ogniowego BMOP (nazywany wcześniej wozem bojowym wsparcia czołgów – BMPT) powstał w biurze konstrukcyjnym UWZ na bazie prac prowadzonych w Czelabińskich Zakładach Mechanicznych w latach 80. i 90. ub. wieku, w wyniku których powstały pojazdy Obiekt 781 i Obiekt 782 oraz Obiekt 787 – wszystkie na podwoziu T-72. W 1998 r. prace nad wozem wsparcia czołgów oznaczonym Obiekt 199 podjęto w UWZ, w ramach pracy rozwojowej kryptonim Ramka. W ciągu kilku lat zbudowano cztery prototypy, które przeszły cykl badań i w 2006 r. zakłady w Niżnym Tagile poinformowały o gotowości do podjęcia produkcji – w wersji nowo wyprodukowanej (na bazie kadłuba T-90), jak i stanowiącej przeróbkę kadłubów używanych T-72.

Ostateczna wersja BMOP została zbudowana na bazie kadłuba czołgu T-72 i podzespołów wozu T-90. Zmieniono aranżację wnętrza, podzielonego na trzy przedziały: przedni, środkowy i tylny. Z przodu znajdują się miejsca kierowcy (pośrodku) oraz dwóch celowniczych (po bokach) obsługujących granatniki strzelające do przodu. Zajmujący przedział dysponują indywidualnymi włazami z przyrządami obserwacyjnymi. W przedziale środkowym, bojowym, znajduje się kosz wieży oraz część zapasu amunicji. W przedziale tylnym umieszczony jest silnik i układ przeniesienia napędu.

Przednia górna płyta kadłuba pojazdu ma budowę warstwową, do niej jest mocowany pancerz reaktywny 4S23 Rielikt. Na bokach kadłuba zamontowano fartuchy boczne, chroniące układ jezdny, a do nich przyczepiane są elastyczne ekrany z kasetami pancerza reaktywnego. Przedział napędowy jest chroniony przez pancerz reaktywny oraz „klatkę” pancerza listwowego.

BMOP ma dwuosobową niskoprofilową wieżę, której przedni pancerz jest warstwowy. W wieży znajdują się miejsca wieżą, dowódcy i działonowego, z odrębnymi włazami i przyrządami obserwacyjnymi. Przód oraz boki wieży zakryto fartuchami z kasetami reaktywnymi 4S23 Rielikt. Ekrany osłaniają również boki wieży. Zasadnicze uzbrojenie artyleryjskie i rakietowe BMOP jest umieszczone na zewnątrz wieży.

BMOP (BMPT) w wersji z 2013 r., widoczne nowa konfiguracja bocznego pancerza dodatkowego.

Pojazd ma system samoosłony z czujnikami oraz wyrzutni 902A dla granatów dymnych 3D6 kal. 81 mm. BMOP ma układ ochrony przez bronią masowego rażenia, system przeciwpożarowy 3EC-11-1 Iniej. Możliwe jest zastosowanie lemiesza do samookopywania się i trałów przeciwminowych.

BMOP jest uzbrojony w dwie sprzężone armaty samoczynne 2A42 kal. 30 mm z zapasem 900 nabojów (2 x 450 szt.) oraz karabin maszynowy PKTM kal. 7,62 mm z zapasem 2000 nabojów. Zakres ruchu uzbrojenia w elewacji wynosi od -5 do +45 stopni, uzbrojenie jest stabilizowane w obu osiach. Amunicja do armat jest umieszczona wewnątrz wieży w dwóch odrębnych magazynach, poniżej podłogi wieży i podawane do obu armat indywidualnie przez rękawy amunicyjne. Amunicja do karabinu maszynowego znajduje się z kolei w zewnętrznym magazynie na wieży. Po obu stronach kołyski z armatami zamontowano po dwie wyrzutnie z kontenerami pocisków rakietowych 9M120 kompleksu Ataka-T, naprowadzanych w wiązce laserowej. Wyrzutnie mają zakres ruchu w pionie od -5 do + 25 stopni. Uzbrojeniem dodatkowym są dwa granatniki samoczynne AGS-17D kal. 30 mm montowane w opancerzonych prostopadłościennych zasobnikach na półkach nadgąsienicowych po obu stronach przedziału kierowania. Granatniki są obsługiwane przez celowniczych siedzących w przednim przedziale wozu – każdy ma częściowo obrotową wieżyczkę. Łoża granatników są stabilizowane w zakresie elewacji. Jednostka ognia jednego granatnika wynosi 300 nabojów i jest umieszczona w zasobnikach na półkach nad gąsienicami. Zakres naprowadzania broni w pionie wynosi od -5,5 do +20 stopni, w poziomie od -5 na prawą (lewą) stronę do +27 stopni na lewą (prawą) stronę.

Wieża BMOP (BMPT).

BMOP ma system kierowania ogniem głównego uzbrojenia będący wersją układu Kalina stosowanego m.in. na czołgach T-72B3. Dowódca ma panoramiczny przyrząd obserwacyjno-celowniczy PKP-T Sokolnyj Głaz, zamontowany na cokole po prawej stronie nadbudówki wieży. PKP-T integruje kamerę noktowizyjną, kamerą dzienną i dalmierz laserowy. Zakres widzenia w pionie wynosi od -15 do +60 stopni. Działonowy ma celowniki, będący odmianą przyrządu bazującym na urządzeniu PNM Sosna-U, z kamerą termowizyjną, kamerą dzienną, dalmierzem laserowym i podświetlaczem laserowym. Przyrząd celowniczy ma również układ automatycznego śledzenia celu. System kierowania ogniem zastosowany w BMOP umożliwia dowódcy wskazywanie celów działonowemu lub samodzielne prowadzenie ognia z armat i karabinum maszynowego z wykorzystaniem własnego przyrządu celowniczego lub celownika działonowego. Przechwycony obraz z celownika działonowego jest wyświetlany na monitorze dowódcy. Obaj strzelcy granatników AGS-17D mają do dyspozycji dzienno-nocne przyrządy TNK-4 Agat-MR stabilizowane w pionie.

Masa bojowa Obiektu 199 wynosi 47 ton. W układzie napędowym pracuje silnik W-92S2 o mocy 736 kW (1000 KM). Zmiana konfiguracji wnętrza skutkowała przebudową układu paliwowego. BMOP nie ma dwóch przednich zbiorników paliwa oraz przedniego zbiornika – zasobnika amunicyjnego. Zamiast nich po obu stronach środkowej części kadłuba zabudowano dwa zbiorniki główne, pomiędzy którymi znajduje się przejście z przedziału kierowania do przedziału środkowego (bojowego). Również tylny zbiornik –zasobnik amunicyjny (umieszczony w czołgu przy grodzi ogniowej) jest inny – nie ma gniazd na ładunki miotające. Z uwagi na umieszczenie granatników AGS-17D na półkach nadgąsienicowych konieczna była zmiana położenia wszystkich trzech zbiorników zewnętrznych. Dwa znajdują się one po obu stronach przedziału bojowego, a trzeci – z tyłu. Pojazd otrzymał pomocniczy agregat prądotwórczy DGU5-P27,5WM-1 lub DGU-7-P27,5WM-1, zamontowany montowany na prawej półce nadgąsienicowej z tyłu.

Copyright © Redakcja Militarium