Archiwa tagu: czołg Leopard 2A4

Modernizacja polskich czołgów Leopard 2A4 do standardu Leopard 2PL

28 grudnia 2015 r. Inspektorat Uzbrojenia MON podpisał z konsorcjum firm z Zakładami Mechanicznymi Bumar-Łabedy S.A. i Polską Grupą Zbrojeniową S.A. na czele umowę na remonty i modernizację czołgów Leopard 2A4 do standardu nazywanego Leopard 2PL. Kontrakt obejmuje prace na 128 pojazdach, opcjonalnie jest możliwe zmodernizowane kolejne 14 wozów, czyli razem mogłyby być unowocześnione 142 Leopardy 2A4. 18 lutego 2015 r. ZM Bumar-Łabędy S.A. podpisała z kolei umowę o strategicznej współpracy z niemieckim partnerem Rheinmetall Landsysteme GmbH, który odpowiada za techniczne przygotowanie modernizacji.

Umowa z MON obejmuje modernizację czołgów, a na podstawie odrębnej umowy wykonawca zrealizuje również przeglądy wszystkich wozów na poziomie F6 i doprowadzenie ich do pełnej sprawności technicznej, a także modernizację Ośrodka Szkolenia Leopard w Swiętoszowie oraz dostawy narzędzi do obsługi logistycznej pozwalających na obsługę czołgów przez cały okres eksploatacji, modyfikację lub opracowanie dokumentacji technicznej wozu oraz symulatorów i trenażerów,  a także szkolenie załóg wozów, instruktorów i personelu technicznego.

Pod względem technicznym modernizacja zawiera następujące obszary zmian:

1. Montaż opancerzenia zewnętrznego wieży oraz wewnętrznych wielowarstwowych wykładzin przeciwododłamkowych (IBD Deisenroth Engineering i Rosomak S.A.).

2. Wymiana elektrohyraulicznego układu stabilizacji armaty i napędów wieży WNA-H22 na elektryczny E-WNA (Jenoptik Defence & Civil Systems ESW i ZM Tarnów S.A.).

3. Dostosowanie armaty kal. 120 mm do nowych rodzajów amunicji, tj. nabojów przeciwpancernych DM63 i nabojów wielozadaniowych DM11 (lub ich polskich odpowiedników jeśli ich osiągi będą zbliżone), wprowadzenie układu programowania zapalników ACMi, modyfikacja systemu kierowania ogniem, modernizację armaty (wymiana hamulca odrzutu, wymiana hydrauliczno-pneumatycznego zespołu oporopowrotnego na pneumatyczny, wprowadzenie wskaźnika odrzutu, wprowadzenie pojemnika na denka łusek), wprowadzenie elektronicznego układu odpalania armaty (Rheinmetall Waffe Munition).

4. Modernizacja przyrządu obserwacyjno-celowniczego działonowego EMES-15A1 poprzez montaż kamery termowizyjnej KLW-1 Asteria lub jej modułów (Rheinmetall Defence Electronics, Airbus DS Optronics i PCO S.A.).

5. Montaż przyrządu obserwacyjno-celowniczego dowódcy PERI-R17A3L4CP z kamerą termowizyjną KLW-1 Asteria (Rheinmetall Defence Electronics, Airbus DS Optronics i PCO S.A.).

6. Montaż dzienno-nocnej kamery cofania kierowcy KDN-1T Nyks (PCO S.A.).

7. Montaż monitora-pulpitu dowódcy CCMS i modernizacja bloku sterowania RPP pozwalające na: przekazywanie obrazu z przyrządów EMES-15A1 lub PERI-R17A3L4CP, sterowanie systemami wieżowymi przez dowódcę zgodnie z zasadą hunter-killer i testowanie systemów wieży (Rheinmetall Landsysteme, Rheinmetall Waffe Munition, Rheinmetall Defence Electronics, Airbus DS Optronics).

8. Montaż cyfrowej magistrali komunikacyjnej CAN-BUS (Rheinmetall Landsysteme, Rheinmetall Defence Electronics).

9. Montaż układu przeciwwybuchowego przedziału załogi i przeciwpożarowego przedziału napędowego Deugra ze zbiornikami DeuGen-N ze środkiem gaśniczymi DeuGen-N i nową jednostką sterującą (Deugra).

10. Montaż pomocniczego zespołu prądotwórczego o mocy 17 kVA (Rheinmetall Landsysteme).

11. Montaż dodatkowych koszy transportowych na wieży,  montaż schowków i uchwytów.

12. Modyfikacje urządzeń holowniczo-ewakuacyjnych dostosowujących je do zwiększonej masy czołgu.

13. Montaż systemu zarządzania polem walki BMS (Battle Management System) oraz zintegrowanych podsystemów łączności i transmisji danych oraz utajniającego (opcjonalnie).

Masa bojowa Leoparda 2PL nie powinna przekroczyć 60 ton, co jest związane z wytrzymałością układu zawieszenia i układu jezdnego czołgu.

Prototyp pojazdu Leopard 2PL (1 szt.) ma powstać w zakładach Rheinmetall Landsysteme w I kw. 2018 r., w III kw. powinien zostać przekazany polskiemu MON w celu przeprowadzenia prób. W IV kw. 2018 r. niemiecki koncern powinien przekazać stronie polskiej partię próbna zmodernizowanych czołgów (5 szt.). Partia przedseryjna Leopardów 2PL (12 szt.) powinna powstać w I kw. 2019 r. w ZM Bumar-Łabędy we współpracy z Rheinmetallem.  W okresie od II kw. 2019 r. do III kw. 2020 r. powinna być zmodernizowana właściwa seria pojazdów (110 szt.).

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Militarium

Wypadek załogi czołgu Leopard 2A4 na poligonie w dniu 17 września 2015 r.

W dniu 17 września 2015 r. na poligonie 10. Brygady Kawalerii Pancernej w czasie ćwiczeń doszło do wypadku załogi czołgu Leopard 2A4. Na stronie jednostki opublikowano następujący komunikat (kpt. Adriana Wołyńska):

17 września br. około godz. 13.20 na poligonie w Świętoszowie podczas ćwiczenia w kierowaniu ogniem – kierowanie ogniem kompanii czołgów w obronie 1 batalionu czołgów doszło do pożaru w czołgu Leopard 2A4. W wyniku zdarzenia obrażeń doznała załoga czołgu tj. 4 żołnierzy 10 Brygady Kawalerii Pancernej ze Świętoszowa. Została im udzielona natychmiastowa pomoc medyczna przez ratowników medycznych zabezpieczających szkolenie. Następnie zostali oni przetransportowani do szpitali specjalistycznych, gdzie znajdują się pod fachową opieką lekarską. Wyznaczony z ramienia 10 Brygady Kawalerii Pancernej zespół powiadamiania poinformował o tym fakcie rodziny żołnierzy, które zostały objęte opieką psychologiczną przez przedstawicieli wojska. Celem zbadania okoliczności, szczegółów i przyczyn zdarzenia powołano komisję ze szczebla Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych oraz 11 LDKPanc. Do Świętoszowa skierowano grupę dochodzeniowo-śledczą z oddziału Żandarmerii Wojskowej w Żaganiu.”

Wiadomość została podjęta przez środki masowego przekazu, ale szybko zniknęła. Powyżej zacytowany komunikat MON stwierdza, że nastąpił wypadek, załoga została hospitalizowana i trwa wyjaśnienie okoliczności. Wydaje się, że sprawa jednak jest poważniejsza, niż można sądzić, bo ma wpływ na gotowość bojową najnowocześniejszych polskich czołgów.

Leopard 2A4_02

Leopard 2A4.

Według personelu medycznego placówki do której trafili ranni żołnierze ich stan był dużo gorszy niż podawały to komunikaty. Najmniejsze obrażenia odniósł kierowca, którego po 24-godzinnej obserwacji w szpitalu wypisano do domu. Dowódca i celowniczy są poparzeni w 50% i trwa ich hospitalizacja. W najgorszym stanie  ciężkim – jest ładowniczy który poparzone ma ponad 70% powierzchni ciała oraz drogi oddechowe.

Nieoficjalnie mówi się, że przyczyną wypadku miała być amunicja ćwiczebna polskiej produkcji. Nieoficjalnie wiadomo, że problemy z nią związane są regularnie meldowane od 2006 r. i dotyczą zarówno amunicji ćwiczebnej podkalibrowej, jak i odłamkowo-burzącej. Od wiosny 2015 r. miał miejsce kolejny ciąg zdarzeń związanych z tymi nabojami, które były raportowane przez żołnierzy świętoszowskiej brygady.

Obecnie brak szczegółów, ale z racji gwałtowności i umiejscowienia pożaru, obrażeń załogi oraz od lat trwających problemów z amunicją można bardzo ostrożnie postawić cztery hipotezy dotyczące bezpośredniej przyczyny wypadku, w ramach których w zasadzie mieszczą się najbardziej prawdopodobne scenariusze. Należy jednak zaznaczyć iż hipotezy wymagają potwierdzenia lub weryfikacji, a to nastąpi prawdopodobnie po zakończeniu prac powołanej grupy śledczo-dochodzeniowej.

Hipoteza pierwsza – niewłaściwe usuwanie niewypału pocisku z armaty. Jest ona najmniej prawdopodobna. Procedura związana z ryzykiem wystąpienia niewypału w lufie armaty narzuca szereg następujących po sobie kroków realizowanych przez załogę. Jest w zasadzie niemożliwe, aby zignorowano je podczas ćwiczeń.

Ładowniczy Leopard 2A5_01

Miejsce ładowniczego czołgu Leopard 2A5

Hipoteza druga – odpalenie naboju przy niedomkniętym klinie zamka armaty. Mechanizm zabezpieczający uniemożliwia odpalenie armaty w przypadku niedomknięcia klina zamkowego. Nawet w przypadku wystąpienia zwarcia w instalacji przy prawie domkniętym klinie, tworzącym szczelinę między nim a zamkiem o szerokości 3-8 mm, efekt odpalenia naboju nie byłby tak dramatyczny w skutkach.

Hipoteza trzecia – uszkodzenie naboju podczas ładowania i związany z tym zapłon ładunku. Znane już były wypadki, podczas których polska amunicja ćwiczebna ulegała uszkodzeniom, takim jak oddzielenie się pocisku od łuski w efekcie czego następowało rozsypanie się części ładunku miotającego po przedziale załogi. W przypadku trafienia na np. nagrzane denko łuski w pojemniku zespołu armaty Rh120 może dojść do zapłonu tego materiału.

Hipoteza czwarta – klasyczne zjawisko tzw. „backfire”, czyli zassanie do wnętrza przedziału niedopalonych elementów ładunku miotającego i ich gwałtowny zapłon. Przypadki kiedy ładunki miotające polskiej amunicji ćwiczebnej uszkadzały przedmuchiwacz były już odnotowywane, jednocześnie niedopalone elementy ładunku osadzały się na powierzchni przewodu lufy.

Jakkolwiek by to źle nie zabrzmiało, pożar spowodowany używaniem takiej a nie innej jakości amunicji był kwestią czasu i nie powinien budzić zaskoczenia. Mówiono o tym już od czasu testów partii wdrożeniowej amunicji ćwiczebnej w 2006 r. Smutkiem napawają natomiast dodatkowe informacje, przedstawione poniżej.

Leopard 2A4 1

Czołgi z 10. Brygady Kawalerii Pancernej na poligonie.

Po pierwsze mówi się, że załodze nie wydano trudnopalnych kombinezonów z powodu ich znanych i krytykowanych słabych właściwości maskujących podczas zajęć w terenie. Po drugie, w pojeździe prawdopodobnie wyłączono system przeciwwybuchowy i gaśniczy Deugra. Tego typu praktyki miały już wcześniej miejsce, a ich powodem były omyłkowe odpalenia systemu ochrony wnętrza pojazdu. Dezaktywacja urządzenia na czas ćwiczeń z amunicją i pozostawienie tylko klasycznych gaśnic były częstą praktyką. Po trzecie, ujawnił się brak pewnego i szybkiego transportu poparzonych czołgistów do szpitala. Skorzystano z maszyny Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, co każe zadać pytanie o to, czy ćwiczenia były na pewno dobrze zabezpieczone pod względem medycznym.

Powyższe trzy niesprawdzone i niezweryfikowane informacje, gdyby jednak okazały się zgodne z prawdą, świadczyłyby bardzo źle o procedurach obowiązujących podczas ćwiczeń. Ponadto fakt niemożności opuszczenia swojego miejsca przez kierowcę, którego właz w kadłubie został zaklinowany przez wieżę, należy poddać gruntownej analizie w kontekście planowanej modernizacji polskich czołgów.

Zawarte powyżej hipotezy i przypuszczenia są jedynie własnymi przemyśleniami redakcji Militarium i nie zostały oficjalnie potwierdzone.

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Militarium

Strzelanie bojowe z czołgów, bojowych wozów piechoty i transporterów opancerzonych

W wojskach lądowych strzelania bojowe są przeznaczone do sprawdzenia umiejętności żołnierzy (obsługi, załogi) w zakresie samodzielnego prowadzenia ognia w różnych warunkach z zasadniczych rodzajów uzbrojenia. Strzelania bojowe służą również do nauki prowadzenia ognia zespołowego do celów lądowych, powietrznych i nawodnych. Różnice pomiędzy strzelaniami szkolnymi i bojowymi polegają na zwiększeniu ilości celów w ramach jednego zadania oraz zwiększaniu dystansów, na których odbywa się strzelanie.

Strzelania bojowe z BWP-1

Strzelanie bojowe nr B1 – strzelanie podczas przystanków. Celami są: cel nr 1 – transporter opancerzony (figura bojowa), ukazujący się dwa razy po 40 sekund z przerwą 30 sekund; cel nr 2 – granatnik ciężki (figura bojowa) ukazuje się dwa razy po 30 sekund z przerwą 20 sekund, cel ukazuje się po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 1; cel nr 3 – wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych na pojeździe mechanicznym (figura bojowa) poruszająca się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 2 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 20 sekundach po trafieniu lub ukryciu celu nr 2.

Odległości do celów: nr 1 – 700-900 m; nr 2 – 600-700 m; nr 3 – 1000-1200 m. Strzelanie bojowe B1 przeprowadza się w dzień i w nocy. BWP-1 na komendę „naprzód” rusza z linii wyjściowej. Bezpośrednio po przekroczeniu linii otwarcia ognia załoga BWP-1 po wykryciu celów prowadzi ogień podczas przystanków.

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: cel nr 1 – 3 szt. PG-15; cele nr 2 i 3 – 45 szt. nabojów do km PKT. Czas strzelania bojowego B1 jest ograniczony czasem ukazywania się celów.

Strzelanie bojowe nr B2 – strzelanie w ruchu i podczas przystanków. Celami są: cel nr 1 – transporter opancerzony (figura bojowa) ukazuje się na 40 sekund; cel nr 2 – grupa piechoty (trzy figury bojowe) ukazują się dwa razy po 30 sekund z przerwą 20 sekund, cel pojawia się po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 1 (cel uznaje się za trafiony, jeżeli co najmniej jedna figura bojowa została trafiona); cel nr 3 – przeciwpancerny pocisk kierowany z obsługą (figura bojowa) ukazuje się na 40 sekund, cel nr 3 ukazuje się po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2; cel nr 4 – czołg (figura bojowa) poruszająca się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 2 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 15 sekundach po trafieniu lub ukryciu celu nr 3. Sposób zwalczania celów: nr 1, 2 i 4 – podczas przystanku; nr 3 – w ruchu.

BWP-1 2015 1

Charakterystycznym elementem strzelań bojowych BWP-1 oraz KTO Rosomak jest prowadzenie ognia z uzbrojenia głównego tylko w miejscu lub z przystanków.

Odległości do celów: nr 1 – 700-900 m; nr 2 – 600-800 m; nr 3 – 700-900 m; nr 4 – 1000-1200 m. Strzelanie bojowe B1 przeprowadza się w dzień i w nocy. BWP-1 na komendę „naprzód” rusza z linii wyjściowej. Bezpośrednio po przekroczeniu linii otwarcia ognia kierownik nakazuje pokazanie celów. Załoga po wykryciu celu nr 1 i nr prowadzi ogień podczas przystanków. Po trafieniu lub ukryciu się celu nr 2 załoga prowadzi ogień w ruchu do celu nr 3, a następnie podczas przystanków do celu nr 4.

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: nr 1 i 4 – 4 szt. PG-15; nr 2 i 3 – 40 szt. nabojów do PKT. Czas strzelania bojowego B1 jest ograniczony czasem ukazywania się celów.

Strzelania bojowe z KTO Rosomak

Strzelanie bojowe nr B1 – strzelanie w miejscu, podczas przystanków i w ruchu. Celami są: cel nr 1 – transporter opancerzony rozpoznawczy (figura bojowa) ukazuje się na 40 sekund; cel nr 2 – transporter opancerzony (figura bojowa) ukazuje się dwa razy po 25 sekund z przerwą 30 sekund, cel ukazuje się po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 1; cel nr 3 – wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych na pojeździe mechanicznym (figura bojowa) poruszająca się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 2 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2. Sposób zwalczania celów: nr 1 – w miejscu; nr 2 – podczas przystanku; nr 3 – w ruchu.

Odległości do celu: nr 1 – 1000-1200 m (500-600 m dla KTO z wkm); nr 2 – 1200-1400 m (700-800 m dla KTO z wkm); nr 3 – 1000-1400 m. Strzelanie bojowe nr B1 przeprowadza się w dzień i w nocy. KTO na komendę „naprzód” po przekroczeniu linii otwarcia ognia prowadzi ogień w miejscu, a następnie podczas przystanków i w ruchu.

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: nr 1 i 2 – 6 szt. kal. 30 mm (30 szt. kal. 12,7 mm dla KTO z wkm); nr 3 – 30 szt. nabojów do UKM (20 szt. kal. 12,7 mm dla KTO z wkm). Czas strzelania bojowego nr B1 jest ograniczony czasem ukazywania się celów.

Strzelanie bojowe nr B2 – strzelanie podczas przystanków i w ruchu. Celami są: cel nr 1  czołg (figura bojowa) ukazuje się dwa razy po 25 sekund z przerwą 30 sekund; cel nr 2 – transporter opancerzony (figura bojowa) ukazuje się dwa razy po 25 sekund z przerwą 30 sekund, cel ukazuje się po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 1; cel nr 3 – przeciwpancerny pocisk kierowany z obsługą (figura bojowa) ukazuje na 40 sekund, cel pokazuje się po 30 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2; cel nr 4 – wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych na pojeździe mechanicznym (figura bojowa) porusza się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 2 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 30 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 3.

Odległości do celu: nr 1 – 1000-1200 m; nr 2 – 1200-1400 m; nr 3 – 700-900 m; nr 4 – 1000-1400 m. Strzelanie bojowe nr B2 przeprowadza się w dzień i w nocy. KTO na komendę kierownika strzelania „naprzód” załoga KTO po przekroczeniu linii otwarcia ognia prowadzi ogień podczas przystanków do celów nr 1 i 2 i w ruchu do celów nr 3 i 4.

KTO Rosomak Borsuk-15 1

Pluton bojowych wozów piechoty Rosomak w czasie ćwiczeń „Borsuk-2015”.

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: nr 1 i 2 – 6 szt. kal. 30 mm; nr 3 i 4 – 50 szt. nabojów kal. 7,62 mm. Czas strzelania bojowego nr B2 jest ograniczony czasem ukazywania się celów.

Strzelania bojowe z BRDM-2

Strzelanie bojowe nr B1 – strzelanie w miejscu i podczas przystanków. Celami są: cel nr 1 – transporter opancerzony (figura bojowa) ukazuje się dwa razy po 30 sekund z przerwą 30 sekund; cel nr 2 – grupa piechoty (3 x figura bojowa, rozstawione na szerokości 4-6 m), ukazuje się dwa razy po 30 sekund z przerwą 20 sekund, cel ukazuje się po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 1; cel nr 3 – transporter opancerzony (figura bojowa) poruszający się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 2 x 200 m, rozpoczyna ruch po 50 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2. Sposób strzelania do celu: nr 1 i 2 – podczas przystanków; nr 3 – w miejscu.

Odległości do celu: nr 1 – 800-900 m; nr 2 – 500-600 m; nr 3 – 1000-1400 m. Strzelanie bojowe nr B1 przeprowadza się w dzień i w nocy. BRDM-2 na komendę „naprzód” rusza z linii wyjściowej. Po przekroczeniu linii otwarcia ognia załoga prowadzi ogień podczas przystanków do i celu nr 1 i 2. Do celu nr 3 załoga prowadzi ogień w miejscu (po zajęciu stanowiska ogniowego).

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: nr 1 i 3 – 40 szt. kal. 12,7 mm (14,5 mm); nr 2 – 20 szt. nabojów kal. 12,7 mm (14,5 mm).

Strzelanie bojowe nr B2 – strzelanie w miejscu ze zmianą stanowiska ogniowego. Celami są: nr 1 – czołg (figura bojowa) ukazuje się na 3 minuty 30 sekund, dla BRDM bez ppk – transporter rozpoznawczy (figura bojowa), ukazuje się na 50 sekund; cel nr 2 – wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych na pojeździe mechanicznym (figura bojowa) poruszający się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 2 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 50 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 1; cel nr 3 – grupa piechoty (3 x figura bojowa, rozstawione na szerokości 3-6 m) ukazuje się dwa razy po 30 sekund z przerwą 20 sekund, cel ukazuje się po 40 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2.

Odległości do celu: nr 1 – 180-2000 m lub 100-1200 m dla BRDM-2 bez ppk; nr 2 – 100-1200 m; nr 3 – 500-600 m. Strzelanie bojowe nr B2 przeprowadza się w dzień i w nocy. BRDM-2 na komendę „naprzód” rusza z linii wyjściowej. Po przekroczeniu linii otwarcia ognia załoga zajmuje stanowisko ogniowe i prowadzi ogień z ppk w miejscu, następnie zmienia stanowisko ogniowe i prowadzi ogień do celu nr 2. Po trafieniu lub ukryciu się celu nr 2 zmienia stanowisko i prowadzi ogień do celu nr 3.

BRDM-2 M97

Samochody rozpoznawcze BRDM-2 prowadzą ogień z broni pokładowej na odległościach do 2000 m.

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: nr 1 – 1 szt. ppk lub 15 szt. nabojów 12,7 mm (14,5 mm); nr 2 – 20 szt. kal. 12,7 mm (14,5 mm); nr 3 – 20 szt. nabojów kal. 12,7 mm (14,5 mm).

Strzelania bojowe – samochody z km kal. 7,62 mm (PK lub UKM-2000) lub wkm kal. 12,7 mm

Strzelanie bojowe nr B1 – strzelanie podczas przystanków i w miejscu. Celami są: dla samochodów z km PK (UKM): nr 1 – granatnik przeciwpancerny (figura bojowa), ukazuje się na 35 sekund; nr 2 – grupa piechoty (3 x figura bojowa), ukazuje je się na 40 sekund, cel ukazuje się po 25 sekundach od trafienia lub ukrycia się celu nr 1; cel nr 3 – wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych na pojeździe mechanicznym (figura bojowa), poruszający się ruchem poprzecznym lub skośnym na odcinku 1 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 25 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2. Celami są: dla samochodów z wkm: nr 1 – transporter opancerzony rozpoznawczy (figura bojowa), ukazuje się na 30 sekund; nr 2 – działo przeciwpancerne (figura bojowa), ukazuje się na 30 sekund, cel ukazuje się po 25 sekundach od trafienia lub ukrycia się celu nr 1; nr 3 – wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych na pojeździe mechanicznym (figura bojowa), poruszający się ruchem poprzecznym lub skośnym na odcinku 1 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 25 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2.

Odległości do celu dla samochodu z km: nr 1 – 400-500 m; nr 2 – 600-800 m; nr 3 – 1000-1200 m. Odległości do celu dla samochodu z wkm: nr 1 – 600-800 m; nr 2 – 700-900 m; nr 3 – 1000-1400 m. Strzelanie bojowe nr B1 przeprowadza się w dzień i w nocy. Samochód na komendę „naprzód” przekracza linię otwarcia ognia, zajmuje stanowisko ogniowe i prowadzi ogień do celu nr 1 podczas przystanku. Po zniszczeniu lub ukryciu się celu nr 1, załoga samochodu zajmuje nowe stanowisko ogniowe z którego prowadzi ogień do celu nr 2 podczas przystanku. Po zniszczeniu lub ukryciu się celu nr 2 załoga samochodu rusza i zajmuje stanowisko ogniowe, z którego prowadzi ogień w miejscu do celu nr 3.

Liczba nabojów przeznaczonych do wszystkich celów: 40 szt. nabojów kal. 7,62 mm (12,7 mm).

Strzelania bojowe czołgu PT-91 (T-72)

Strzelanie bojowe nr B1 – strzelanie w miejscu, podczas przystanków i w ruchu. Celami są: nr 1 – czołg (figura bojowa) ukazuje się na 45 sekund; nr 2 – transporter opancerzony (figura bojowa) ukazuje się dwa razy po 30 sekund z przerwą 30 sekund, cel ukazuje się po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 1; nr 3 – wyrzutnia ppk na pojeździe mechanicznym (figura bojowa) porusza się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 2 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 15 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2. Sposób strzelania do celu: nr 1 – w miejscu; nr 2 – podczas przystanku; nr 3 – w ruchu.

Odległości do celu: nr 1 – 1200-1400 m; nr 2 – 1200-1400 m; nr 3 – 1000-1400 m. Strzelanie bojowe nr B1 przeprowadza się w dzień i w nocy (dla czołgu T-72 – do celów oświetlonych światłem punktowym lub rozproszonym). Na komendę „naprzód” załoga czołgu po przekroczeniu linii otwarcia ognia prowadzi ogień w miejscu, podczas przystanków i w ruchu.

T-72 Saber Strike 2015_1

Czołgi T-72, z uwagi na brak pasywnych przyrządów celowniczych, do prowadzenia ognia w nocy wymagają oświetlenia otoczenia reflektorem podczerwieni.

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: nr 1 i 2 – 4 szt. nabojów kal. 125 mm; nr 3 – 30 szt. nabojów kal. 7,62 mm.

Strzelanie bojowe nr B2 – strzelanie podczas przystanków i w ruchu. Celami są: nr 1 – czołg (figura bojowa) ukazuje się dwa razy po 30 sekund z przerwą 20 sekund; nr 2 – czołg (figura bojowa) ukazuje się na 110 sekund, cel ukazuje się razem z celem nr 1; nr 3 – ppk z obsługą (figura bojowa) ukazuje się na 50 sekund cel pokazuje się po 30 sekundach od trafienia lub ukrycia; cel nr nr 4 – wyrzutnia przeciwpancernych pocisków kierowanych na pojeździe mechanicznym (figura bojowa) poruszający się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 2 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 10 sekundach od trafieniu luli ukrycia celu nr 3. Sposób strzelania do celu: nr 1 i 2 – podczas przystanków; nr 3 i 4 – w ruchu.

Odległości do celu: nr 1 – 1400-1600 m; nr 2 – 1000-1200 m; nr 3 – 700-900 m; nr 4 – 1000-1400 m. Strzelanie bojowe nr B2 przeprowadza się w dzień i w nocy (dla czołgu T-72 – do celów oświetlonych światłem punktowym lub rozproszonym). Na komendę „naprzód” załoga czołgu po przekroczeniu linii otwarcia ognia prowadzi ogień w miejscu, podczas przystanków i w ruchu.

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: nr 1 i 2 – 4 szt. nabojów kal. 125 mm; nr 3 i 4 – 50 szt. nabojów kal. 7,62 mm.

Strzelania bojowe czołgu Leopard 2A4

Strzelanie bojowe nr B1 – strzelanie różnymi sposobami w różnych trybach pracy systemu kierowania ogniem. Celami są: nr 1 – czołg (figura bojowa) ukazuje się na 30 sekund, nr 2 – transporter opancerzony (figura bojowa) poruszający się ruchem skośnym lub poprzecznym na odcinku 1 x 200 m, cel rozpoczyna ruch po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 1; nr 3 – ppk z obsługą (figura bojowa) ukazuje się na 35 sekund po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 2; nr 4 – czołg (figura bojowa) ukazuje się na 30 sekund po 20 sekundach od trafienia lub ukrycia celu nr 3. Sposób strzelania do celu: nr 1, 2, 3 – w ruchu; nr 4 – z przystanku.

Odległości do celu: nr 1 – 1200-1300 m; nr 2 – 1000-1400 m, nr 3 – 800-900 m; nr 4 – 1600-1800 m. Strzelanie bojowe nr B1 przeprowadza się w dzień i w nocy. Na komendę „naprzód” załoga czołgu po przekroczeniu linii otwarcia ognia prowadzi ogień w ruchu i podczas przystanków.

Liczba nabojów przeznaczonych do poszczególnych celów: nr 1, 2 i 4 – 4 szt. kal. 120 mm; nr 3 – 45 szt. nabojów kal. 7,62 mm.

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Ministerstwo Obrony Narodowej