Archiwa tagu: BWP-2000

Polski bojowy wóz piechoty BWP-2000

Prace koncepcyjne nad bojowym wozem piechoty rozpoczęto w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Urządzeń Mechanicznych w 1993 r. W ramach opracowania planowano wykorzystać elementy podwozia SPG-1M (Szybkobieżny Pojazd Gąsienicowy), czyli głębokiej modyfikacji sowieckiego ciągnika gąsienicowego MT-S (Obiekt 306), który miał być produkowany w Polsce na podstawie licencji. Podwozie SPG-1M, które posłużyło do budowy Samobieżnego Układacza Min (SUM) Kalina, zbudowano na bazie podzespołów MT-S i podwozia czołgu T-72 – z tego ostatniego wykorzystano m.in. silnik i układy smarowania, podzespoły chłodzenia, zespoły przeniesienia napędu (przekładnie), zawieszenie (wahacze, wałki skrętne, amortyzatory), układ jezdny (koła nośne, koła napinające, koła napędowe, gąsienice), układy sterowania pojazdem, wyposażenie elektryczne i optyczne, systemy filtrowentylacji i wykrywania skażeń oraz przeciwwybuchowy. Dla SPG-1M opracowano natomiast nowy kadłub przystosowany do zabudowy wieży lub wyposażenia, przekładnię pośrednią z wałem napędowym, układ chłodzenia, układ wydechowy, układ paliwowy ze zbiornikami, układ sterowania za pomocą wolantu oraz system nawigacji i nadajnika drogi.

Przy opracowaniu projektu bojowego wozu piechoty na bazie tego podwozia, OBRUM współpracował z Wojskowym Instytutem Techniki Pancernej i Samochodowej oraz włoską firmą OTO Melara z następującym podziałem zadań: strona polska – podwozie gąsienicowe pod wieżę bojową, strona włoska – kompletna wieża uzbrojona w armatę kalibru 25 mm lub 60 mm, wyposażona w system stabilizacji, układ obserwacji, system kierowania ogniem i urządzenia łączności.

W 1995 r. ukończono demonstrator pojazdu z wieżą OTO Melara T60/70A, a w 1997 r. na pojeździe zamontowano, próbnie, wieżę Delco z armatą kalibru 20 mm. Pojazd był także pokazywany z makietą wieży z armatą 60 mm i dwoma wyrzutniami przeciwpancernych pocisków rakietowych.

BWP-2000 5

BWP-2000 z wieżą OTO Melara T60/70A z armatą kalibru 60 mm, kompletem przyrządów obserwacyjno-celowniczych, urządzeniami łączności i wyrzutniami granatów dymnych na stelażach z tyłu wieży.

BWP-2000 miał klasyczny dla tego rodzaju wozów bojowych układ konstrukcyjny – w przedniej części znajdował się przedział kierowania (z lewej) i przedział napędowo-transmisyjny (z prawej), w środku – przedział bojowy, natomiast z tyłu – przedział roboczy (desantowy). Kadłub pojazdu wykonany został z płyt pancernych o grubości 10-17 mm, zabezpieczających przed pociskami z broni strzeleckiej i odłamkami granatów na poziomie 2 lub 3 według STANAG 4569, tj. dookólnie przed pociskami kalibru 7,62 mm z odległości 200 m, a z przodu przed pociskami kalibru 12,7 mm z odległości 1000 m. Masa całkowita podwozia bez wieży wynosiła 25 ton, a nośność – 8 ton. Wymiary wewnętrznej przestrzeni przeznaczonej na zabudowę kosza wieży i przedziału desantowego wynosiły 3400 x 2028 x 1200 mm.

Przedziały kierowania, bojowy i desantowy wyłożono wykładzinami głuszącymi. Przestrzenie nadbłotnikowe przedziału transportowego do wyposażenia specjalnego, np. agregatu prądotwórczego, klimatyzatora, czy ogrzewacza. Załoga BWP-2000 składała się z trzech osób: dowódcy i działonowego z miejscami w wieży oraz kierowcy siedzącego w kadłubie. Kierowca posiadał właz stropowy zamykany uchylaną pokrywą i drzwi w lewej burcie kadłuba. Wejście i wyjście do przedziału desantowego odbywało się przez rampę tylną otwieraną hydraulicznie w dół. Przedział desantowy umożliwiał przewożenie ośmiu w pełni wyposażonych piechurów, siedziska desantu rozmieszczono wzdłuż burt. W obu burtach przedziału desantowego wykrojono po dwa otwory strzelnicze, zamykane uchylanymi klapkami.

BWP 2000 1

BWP-2000 z makietą wieży z armatą 60 mm i wyrzutniami pocisków przeciwpancernych.

Zespół napędowy, zamontowany w przedniej części kadłuba, składał się z umieszczonego wzdłużnie silnika ze skrzynią przekładniową i zespołu przeniesienia napędu na koła przednie. Zastosowano dwunastocylindrowy silnik wysokoprężny S-12K o mocy 522 kW (710 KM), z eżektorowym  układem chłodzenia zabudowany po prawej stronie silnika nad błotnikiem z chłodnicami wodnymi i olejowymi. W dolnej części kadłuba na dnie przedziału bojowego znajdowały się zbiorniki paliwa, których górna powierzchnia tworzyła równą podłogę na całej szerokości przedziału. Silnik posiadał prądnicę-rozrusznik SG-10-1S. W przedziale napędowo-transmisyjnym znajdował się także układ rozruchu powietrznego silnika. W układzie przeniesienia napędu zastosowano skrzynię pośrednią z wałem napędowym przed silnikiem, dwie planetarne skrzynie biegów z przekładniami bocznymi z czołgu T-72, zabudowane po lewej i prawej stronie przedniej części kadłuba i dwie przekładnie końcowe. Pojazd nie pływał – możliwość pokonywania przeszkód wodnych planowano zrealizować w postaci dodatkowych pływaków wypornościowych montowanych do kadłuba.

BWP 2000 3

BWP-2000 – widok z przodu. Dostęp do zespołów zabudowanych w przedziale silnikowo-transmisyjnym był możliwy po otwarciu pokrywy nad silnikiem i przekładnią pośrednią.

Przedział bojowy przeznaczony był do zabudowy wieży z armatą kalibru 25-60 mm, zabudowa wieży z działem większego kalibru również była proponowana. Na podwoziu BWP-2000 zamontowano wieżę OTO Melara Hitfist T60/70A z armatą OTO kalibru 60 mm o długości lufy 70 kalibrów. Działo miało układ stabilizacji elektromechanicznej i zautomatyzowany system załadowania umożliwiający osiągnięcie szybkostrzelności 1 strzał na 2 sekundy. Jednostka ognia natychmiastowego użycia obejmowała 32 naboje odłamkowo-burzące lub podkalibrowe z odrzucanym sabotem. Dodatkowym uzbrojeniem był karabin maszynowy kalibru 7,62 mm z zapasem 2000 nabojów. Po bokach wieży możliwy był montaż dwóch wyrzutni przeciwpancernych pocisków kierowanych TOW. Kąty podniesienia uzbrojenia wynosiły dla armaty -6 stopni do + 40 stopni, a dla pocisków rakietowych od -7,5 stopnia do +30 stopni. Prędkość obrotu wieży w azymucie wynosiła 45 stopni/s, a w elewacji 30 stopni/s. Na wieży zamontowane były również dwa bloki po cztery wyrzutnie granatów dymnych. Masa wieży z opancerzeniem dodatkowym sięgała 4 ton.

Masa bojowa 29 ton
Masa własna 25 ton
Długość 6950 (7300) mm
Szerokość 3250 mm
Wysokość 2900 (3020) mm
Prześwit 450 mm
Prędkość maksymalna po drodze 70 km/h
Prędkość maksymalna w terenie 30-35 km/h
Zasięg 500 km
Wzniesienia 30 stopni
Przechył boczny 20 stopni
Rowy 2800 mm
 Ścianki pionowe 800 mm
Brody 1000 mm

System kierowania ogniem składał się z dzienno-nocnego, panoramicznego, stabilizowanego przyrządu obserwacyjno-celowniczego dowódcy oraz dzienno-nocnego celownika działonowego wyposażonego w tor dzienny i nocny z kamerą termowizyjną oraz dalmierz laserowy. Przyrządy obserwacyjne kierowcy obejmowały peryskop dzienny TNPO-168W lub dzienno-nocny PNK-72 Radomka.

BWP-2000 4

BWP-2000 z wieża OTO Melara T60/70A w czasie prób poligonowych.

Instalacja elektryczna jednoprzewodowa prądu stałego o napięciu 27 V, sześć akumulatorów ołowiowo-kwasowych SE 180 SPK o napięciu 12 V. BWP-2000 posiadał także instalację przeciwpożarową i przeciwwybuchową Deugra, układ filtrowentylacyjny WNSC-200 z dmuchawą do wytwarzania nadciśnienia, system ochrony przed bronią masowego rażenia GO-27 lub ASS-1 Tafios oraz system łączności zewnętrznej, np. radiostację UKF RRC-9500. Ochronę bierną miały zapewniać urządzenie ostrzegawcze o opromieniowaniu SSC-1 Obra oraz dwa bloki 902G po cztery wyrzutnie granatów dymnych kalibru 81 mm.

Pojazd miał mieć, w docelowej wersji, możliwość pływania. Rozpatrywano w tym zakresie koncepcję dodatkowych przyczepianych pływaków, zwiększających wyporność kadłuba. Napęd w wodzie zapewniać miały gąsienice i tunele hydrodynamiczne nad nimi.

Opracowanie BWP-2000, po opracowaniu projektu i zbudowaniu prototypu, zakończono po etapie badań kwalifikacyjnych, w tym badań wieży, tj. w 1998 r. W końcu 2014 r. pojazd znajdował się w stanie częściowo zdemontowanym w OBRUM.

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych

Polskie projekty pojazdów specjalistycznych na bazie podwozia ciągnika MT-S

Zaprojektowane pod koniec lat osiemdziesiątych przez Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych (OBRUM) specjalne podwozie gąsienicowe SPG-1 (inaczej Szybkobieżny Pojazd Gąsienicowy), było odmianą rozwojową podwozia specjalnego, opracowanego kilka lat wcześniej, wspólnie ze specjalistami z NRD, na bazie przygotowywanego do produkcji licencyjnej w Polsce ciągnika artyleryjskiego MT-S (Obiekt 306). SPG-1 miało posłużyć do budowy zmechanizowanego układacza min, jednak z różnych przyczyn pojazd bazowy nie został wdrożony do produkcji, wykonano jedynie serię próbną ciągników. Podwozie SPG-1 posłużyło jednak do zabudowy aparatury polskiej stacji radiolokacyjnej NUR-21.

Zmodernizowany pojazd, oznaczony SPG-1M, wykorzystywał podzespoły zmodyfikowanego MT-S, ale także licencyjnego czołgu T-72M i w odmianie z sześcioma parami kół jezdnych został ukończony w 1989 r. Bazę podwozia stanowiły elementy czołgu T-72, zabudowane w specjalnym kadłubie przystosowanym do zabudowy określonego systemu, wieży lub wyposażenia, takie jak: silnik z układami smarowania i powietrznym, zespoły przeniesienia napędu (transmisje z przekładniami bocznymi), zawieszenie (wahacze, wałki skrętne, amortyzatory hydrauliczne), układ jezdny (koła nośne, koła napinające, koła napędowe, gąsienice), układy sterowania (biegami, hamulcami i transmisjami), wyposażenie elektryczne i optyczne, zespoły filtrowentylacji i wykrywania skażeń chemicznych, układ przecipożarowy. W zależności od wymaganej długości przestrzeni ładunkowej lub masy wyposażenia podwozie miało odpowiednio modyfikowane wałki skrętne i amortyzatory z czołgu T-72. Od podstaw opracowano i zabudowano natomiast układ wydechowy, eżektorowy układ chłodzenia, układ paliwowy ze zbiornikami, przekładnię pośrednią z wałem napędowym, wolantowy układ sterowania, układ napędowy nadajnika drogi oraz system nawigacji. Kształt górnej części kadłuba podwozia zmieniał się w zależności od przeznaczenia i konstrukcji pojazdu, niezależnie tego nie ulegały zmianie główne układy i zespoły podwozia (silnik napędowy z układem podgrzewania i smarowania, układ przeniesienia mocy). Przestrzenie w kadłubie nad błotnikami przeznaczone były do zabudowy zbiorników paliwa i wyposażenia specjalnego (np. agregatu prądotwórczego, klimatyzatora, ogrzewacza czy wyposażenia hydraulicznego).

SPG-1M

Protoplasta SPG-1M i pochodnych – podwozie SPG-1 jako nośnik stacji radiolokacyjnej NUR-21. W latach 1984-1990 dostarczono polskiemu wojsku 33 sztuki stacji NUR-21.

Kadłub spawany z blach pancernych zapewniających ochronę przed pociskami kalibru 7,62 mm z odległości 200 m oraz odłamkami artyleryjskimi, a z przodu przed pociskami kalibru 12,7 mm z odległości 1000 m. Załoga pojazdu liczyła jedną lub dwie osoby (dowódca, kierowca) i posiadała boczne drzwi w lewej górnej burcie kadłuba oraz włazy górne. Otwór tylny do przedziału transportowego miał być zamykany specjalną pokrywą, drzwiami otwieranymi na prawą stronę podwozia lub rampą podnoszoną hydraulicznie.

Podwozie SPG-1M znalazło zastosowanie w samobieżnym układaczu min (SUM) Kalina i prototypowym bojowym wozie piechoty BWP-2000. W latach 1997-2000 opracowano również – na bazie SPG-1M – uniwersalne podwozie gąsienicowe z siedmioma parami kół nośnych, które jako nośnik wieży AS-90P, czyli licencyjnej AS-52, miało być elementem samobieżnej 155-mm armatohaubicy Krab.

Przewidywano także, w przypadku zgłoszenia zapotrzebowania przez polskie Ministerstwo Obrony Narodowej lub kontrahenta zagranicznego, że gąsienicowe podwozie specjalne w wersji sześciokołowej i siedmiokołowej będzie mogło być zastosowane w pojazdach specjalnych, np. pod zabudowę systemu radarowego, pod zabudowę zestawów rakietowych – przeciwlotniczych i przeciwpancernych, a także pojazdów inżynieryjnych i wozów zabezpieczenia technicznego. W związku z tym, w OBRUM powstało, w latach 1996-1999, kilka projektów podwozi gąsienicowych, bazujących na wspólnych podzespołach, dla których opracowano oferty techniczne i przedłożono zainteresowanym partnerom krajowym i zagranicznym.

Pierwszym ze wspomnianych uniwersalnych pojazdów gąsienicowych było specjalne podwozie BLR-III pod zabudowę systemu radarowego dla odbiorcy zagranicznego.

BWP-2000 BLR-1

Podwozie BLR-III w widoku z boku i z góry.

Koncepcja pojazdu była pochodną współpracy z Indiami – w 1988 r. wyeksportowano tam jeden radar NUR-21, a w 1997 r. – stację NUR-21MI, czyli radar NUR-22 na nośniku gąsienicowym. W związku z tym opracowane podwozie w wersji sześciokołowej przeznaczone było do zabudowy aparatury elektronicznej i zespołu antenowego stacji radiolokacyjnej według konkretnych wymagań. Pojazd posiadał dodatkowo system klimatyzacji i agregat prądotwórczy o mocy 30 kW. Silnik miał mechanizm odbioru mocy do napędu systemów elektrycznych lub zespołu hydraulicznego z pompami. Przestrzeń transportowa wyłożona miała być wykładzinami antyradiacyjnymi. Załoga pojazdu bazowego składała się z dowódcy i kierowcy.

Podwozie BLR-III mogło być przeznaczone również pod zabudowę innych systemów, w tym zestawów walki elektronicznej i radiotechnicznych. Pojazd posiadał przedział roboczy o wymiarach 4000 x 2130 x 1640 mm i objętości 15 metrów sześciennych, a średnica otworu stopowego wynosiła 1320 mm. Podwozie miało być wyposażone w silnik wysokoprężny S-12-K o mocy 522 kW (710 KM), stanowiący rozwój diesla stosowanego w ciągniku MT-S.

BWP-2000 BLR-2

Widok ogólny podwozia BLR-III.

Z kolei podwozie zaprojektowane dla samobieżnej haubicy Krab, miało być również zastosowane jako nośnik rakietowego systemu przeciwlotniczego, samobieżnej wyrzutni pocisków przeciwpancernych, mostu czołgowego typu Leguan, wozu zabezpieczenia technicznego i ewakuacji, wozu remontu uzbrojenia i elektroniki. Pojazd w tej wersji bazował na podwoziu z siedmioma parami kół jezdnych wyposażonym w zmodyfikowany silnik S-12-U o mocy 618 kW (840 KM) z nową przekładnią pośrednią i układem bieżnym wyposażonym w zmodyfikowane gąsienice z nakładkami gumowymi. Załoga pojazdu bazowego składała się z dowódcy i kierowcy. W wersji „wysokiej” przedział roboczy miał wymiary 4150 x 2130 x 1615 mm i objętość 20 metrów sześciennych.

BWP-2000 Kroton 1

Podwozie dla systemu Kroton w widoku z boku i z góry.

Jednym z projektów, wykorzystującym podwozie dla samobieżnej haubicy Krab z siedmioma parami kół nośnych, był Inżynieryjny System Minowania Kroton. System był wyposażony w osiem platform z wyrzutniami min – na każdej platformie znajdowało się 20 wyrzutni kasetowych TMN. Każdy moduł TMN zawierał pięć min narzutowych MN121 lub MN123. Łącznie pojazd miał przewozić do 800 min wspomnianych typów.

BWP-2000 Kroton 2

Widok ogólny podwozia dla systemu Kroton.

Wyposażenie obu typów podwozi obejmowało m.in. reflektory z przysłonami, wyrzutnie pocisków dymnych, system przeciwpożarowy Deugra, przyrząd obserwacyjny dzienny TNPO-168W lub dzienno-nocny PNK-72 Radomka, układ filtrowentylacyjny UWS-200 z systemem wytwarzania nadciśnienia, system do wykrywania skażeń chemicznych ASS-1 Tafios lub GO-27, radiostację UKF RRC-9500 i pojemniki na osprzęt dodatkowy.

BLR-III Kroton
Masa podwozia 32 tony 22 tony
Nośność podwozia 8 ton 10 ton
Długość podwozia 7960 mm 8790 mm
Szerokość z błotnikami 3500 mm 3500 mm
Szerokość bez błotników 3370 mm 3300 mm
Wysokość 2367 mm 2740 mm
Prześwit 450 mm 450 mm
Prędkość maksymalna po drodze utwardzonej 60 km/h 70 km/h
Prędkość maksymalna po drodze gruntowej 35 km/h 35 km/h
Zasięg 500 km 600 km
Wzniesienia 30 stopni 30 stopni
Przechyły boczne 20 stopni 20 stopni
Rowy 2800 mm 2800 mm
Ścianki pionowe 700 mm 800 mm
Brody 1300 mm 1000 mm

Zarówno opracowanie podwozia BLR-III dla systemów specjalistycznych, jak i koncepcja nośnika dla systemu minowania narzutowego pozostały jedynie projektami ofertowymi OBRUM.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych