Rosyjski system pasywnego rozpoznania radioelektronicznego Orion-M

Jednym z najnowszych rosyjskich pasywnych systemów rozpoznania obszaru powietrznego jest ujawniony w 2011 r. kompleks radiotechniczny Orion-M. Został opracowany w przedsiębiorstwie naukowo-produkcyjnym (NPP) Spec-Radio w Biełogrodzie dla potrzeb systemów obrony powietrznej i jest następcą używanego obecnie zestawu 85W6-A/E Wega/Orion.

W nowym zestawie, który jest gruntownie przekonstruowanym systemem 85W6-A/E, zmodyfikowano system antenowy, wymieniono aparaturę obróbki danych oraz zamontowano modułowe stanowiska operatorów z nowymi konsolami komputerowymi. Zestaw składa się ze stanowiska dowodzenia (PU) oraz trzech stacji wykrywania i pelengacji i analizy  SOPA.

System antenowy stacji SOPA umieszczono na składanym dwuramiennym maszcie wynoszącym moduł roboczy na wysokość 12 m. Zmniejszenie ciężaru anten umożliwiło zastosowanie zmodyfikowanej konstrukcji masztu, wynoszącej moduł roboczy, w porównaniu do rozwiązania zamontowanego w systemie 85W6-A/E.

Moduł dowodzenia systemu i stacje rozpoznawcze umieszczono na podwoziu samochodu terenowego Urał-5323 w układzie 8×8 z silnikiem wysokoprężnym o mocy 220 kW (300 KM), możliwe jest zastosowanie innego nośnika o odpowiedniej nośności. Pojazd na pozycji jest stabilizowany w czasie pracy za pomocą czterech hydraulicznie wysuwanych podpór. Czas przejścia w położenie robocze z marszu wynosi 5-10 minut.

Zadaniem systemu Orion-M jest wykrywanie i określanie położenia obiektów powietrznych, emitujących promieniowanie elektromagnetyczne o określonej częstotliwości.

Orion-M

Pasywny system rozpoznania powietrznego Orion-M.

System może określać współrzędne kątowe i identyfikować cele na podstawie źródeł promieniowania, jakim są urządzenia pokładowe, określać typ nosiciela nadajnika, a następnie przekazywać opracowaną informację o obiektach powietrznych i ich trasie do punktu dowodzenia. Orion-M może również identyfikować źródła zakłóceń radioelektronicznych. Określanie współrzędnych następuje za pomocą metody monoimpulsowej, natomiast przetwarzanie odebranych sygnałów w oparciu o transformację Fouriera. Dane o celach, w tym charakterystyczne cechy promieniowania, są zapisywane w bazie danych emiterów o pojemności 1000 typów obiektów. Orion-M może również wykrywać i określać położenie naziemnych źródeł promieniowania radiowego oraz określać i zapisywać charakterystykę emisji. Oprogramowanie systemu pozwalać ma na opracowywanie i wysyłanie informacji o 50 celach – emiterach promieniowania. Deklarowane prawdopodobieństwo prawidłowej identyfikacji celu ma wynosić 0,85 do 0,95.

Orion-M pracuje w paśmie od 1,0 do 18 GHz, z możliwością rozszerzenia górnej granicy do 40 MHz, szerokość jednocześnie skanowanego pasma wynosi 500 MHz, natomiast czułość 1 MHz. Moduł roboczy, z trzema antenami parabolicznymi, jest wyposażony w mechanizm obrotowy, co pozwala na uzyskanie dookólnej możliwości przeszukiwania przestrzeni. W razie potrzeby szczegółowego rozpoznania określonego celu, system antenowy może być skierowany ręcznie w dany sektor, a po wykryciu obiektu następuje jego automatyczne śledzenie.

W elewacji kąt skanowania wynosi od 0 do +20 stopni w zależności od kąta pozycjonowania anteny. Najkrótszy czas obserwacji, podczas którego mierzone są wszystkie parametry sygnału, wynosi 2 sekundy, natomiast interwał czasowy wysyłania informacji do szczebla nadrzędnego – od 6 do 10 sekund. Orion-M wykrywa sygnały trwające minimalnie 0,1 ųs, z częstotliwością powtarzania 1 ųs.

System posiadać ma dokładność określenia położenia celu w azymucie wynoszącą 1-2 stopni w zakresie 0,2-2 GHz i 0,2 stopnia w zakresie 2-18 GHz, natomiast w elewacji – 1 stopień. Zasięg wykrycia celu lecącego na wysokości 10 km, charakterystycznej dla odrzutowych samolotów pasażerskich, ma wynosić około 400 km.

Obsługa systemu ma do dyspozycji komputerowe stanowiska robocze z płaskimi ekranami i klawiaturami. Dodatkowym elementem kompleksu jest agregat prądotwórczy i aparatura kalibracyjna na dwuosiowej przyczepie. Standardowy zestaw składa się punktu dowodzenia i trzech stacji Orion-M, rozmieszczanymi w odległości do 30 km od siebie, a dysponować ma dokładnością określenia odległości emitera około 5 km w odległości 150 km.

Obecnie nie ma wiarygodnych danych na temat ewentualnej produkcji systemu Orion-M dla sił zbrojnych Rosji lub dla odbiorców eksportowych.

Copyright © Redakcja Militarium