Archiwum kategorii: Siły zbrojne Rosji

Nowy program modernizacji technicznej sił zbrojnych Rosji – znaczne spowolnienie zakupów?

Stanowiący ramową podstawę realizowanych kontraktów dotyczących uzbrojenia i sprzętu wojskowego dla rosyjskiej armii, Państwowy Program Zbrojeniowy na okres 2011-2020, PPZ-2020 (ros. Государственная Программа Вооружения на период 2011–2020), został zatwierdzony w grudniu 2010 r. W pierwszym etapie realizacji zasadniczym celem programu było osiągnięcie w 2015 r. 30% wskaźnika modernizacji SZ FR oraz utrzymanie rocznego tempa w tym zakresie na poziomie 9-11% w następnych latach. Pełna realizacja PPZ 2011-2020 miała oznaczać wzrost wskaźnika nowoczesności SZ FR z 6-10% w 2010 r., poprzez 50% w 2016 r. do 70% w 2020 r.

Kolejny ramowy państwowy program zbrojeniowy miał – zgodnie z ustaleniami resortu obrony Rosji – obowiązywać w latach 2017-2025. W związku z faktem, że PPZ-2020, obowiązujący od 2011 r. został zatwierdzony przed końcem 2010 r., kolejny PPZ-2025 powinien być uchwalony przed końcem 2016 r. Jednakże źródła rosyjskie wskazują, że jeszcze w latach 2014-2015, w czasie opracowywania pierwszej wersji PPZ-2025, znacznie gorsze prognozy ekonomiczne dla Rosji, zmniejszenie stabilności wpływów budżetowych oraz sankcje spowodowały odłożenie uchwalenia nowego programu zakupów uzbrojenia i sprzętu dla armii. Ma ob być zatwierdzony w pierwszej połowie 2017 r.

Według nieoficjalnych informacji, nowy PPZ-2025 ma być znacznie okrojony pod względem finansowym – Ministerstwo Obrony FR zmniejszyło planowane wydatki związane z modernizacją sił zbrojnych z 55 bln rubli do 30 bln rubli, natomiast rosyjski resort finansów preliminował wstępnie na ten cel jedynie 12 bln rubli. Warto dodać, że rządowy plan PPZ-2020 przeznaczał na modernizację armii 19,1 bln rubli.

Wykonanie PPZ-2020 nie jest również silną stroną rosyjskiego resortu obrony – do 2017 r., czyli w ciągu sześciu lat zaplanowanego na dekadę planu wydano nie więcej niż 40% tej kwoty, tj.  7,7 bln rubli.

Według wiceministra obrony Jurija Borysowa, odpowiedzialnego za przemysł obronny, w zakresie zakupów uzbrojenia nacisk w najbliższych latach będzie połozony na zamówienia sprzętu już sprawdzonego – Borysow podał jako przykłady tranposrtery BTR-82, samoloty bojowe Su-30SM, okręty podwodne projektu 636 i modernizację już uzywanych typów sprzętu bojowego. Ma to pozwolić na uzyskanie 70-procentowego wskaźnika nowoczesności sprzętu w siłach zbrojnych (uzbrojenie nowe lub zmodernizowane). Sprzęt zupełnie nowej generacji, taki jak czołgi T-14 na platformie Armata lub myśliwce T-50, pojawić się ma na uzbrojeniu w więkzszej ilości po 2020 r.

Copyright © Redakcja Militarium

Modernizacja sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej w latach 2011-2016 – Wojska Lądowe i Wojska Powietrznodesantowe

Modernizacja sił lądowych rosyjskiej armii w ostatnich latach przebiega na podstawie PPZ 2020, czyli Państwowego Programu Zbrojeniowego na okres 2011-2020 (Государственная Программа Вооружения на период 2011–2020), który wskazuje ramy modernizacji oraz – w niektórych przypadkach – ilości planowanego do pozyskania uzbrojenia oraz wskaźniki postępu procesu modernizacji. PPZ-2020 ma jednak charakter jedynie kierunkowy, rzeczywiste dostawy uzbrojenia i sprzętu wojskowego następowały w latach 2011-2016 na podstawie obejmujących dany rok państwowych zamówień obronnych GOZ (Государственный Oборонный Заказ), np. GOZ 2015, GOZ 2016. Na bazie informacji o PPZ i realizacji poszczególnych GOZ można pokusić się o zestawienie zamówień oraz dostaw uzbrojenia i sprzętu wojskowego dla rosyjskich sił zbrojnych w latach 2011-2016, w czasie obowiązywania ramowego PPZ-2020.

Pojazdy bojowe

Systemy rakietowe i artyleryjskie

Zestawy przeciwlotnicze

Copyright © Redakcja Militarium

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – MiG-29K/R i MIG-29KUB/R

Pokładowy samoloty myśliwski MiG-29K/R (9.41R) i pokładowy samolot szkolno-bojowy MiG-29KUB/R (9.47R) zostały opracowane w biurze konstrukcyjnym zakładów MiG. Pierwszy lot MiG-29K odbył się 23 czerwca 1988 r., a MiG-29KUB – 20 stycznia 2007 r. Oba warianty są produkowane w zakładach MAPO im. P.W. Dementiewa w Moskwie. Łącznie dostarczono odbiorcy 20 szt. MiG-29K i 4 szt. MiG-29KUB w latach 2014-2015.

Rejestr samolotów MiG-29K/KUB w WMF (Marynarka Wojenna) Rosji rejestr_mig-29k-kub

© Copyright Redakcja Militarium

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – An-140

Samolot pasażerski An-140 został opracowany w biurze konstrukcyjnym im. O. K. Antonowa w Kijowie. Pierwszy lot 17 września 1997 r. Produkowany w zakładach ANTK Antonow na Ukrainie oraz w zakładach Awiakor w Rosji. Rosyjskie ministerstwo obrony zamówiło łącznie 14 szt. An-140: 10 sztuk dla WKS (Siły Powietrzno-Kosmiczne) i 4 maszyny dla WMF (Marynarka Wojenna).

Rejestr samolotów An-140 w WKS i WMF rejestr_an-140

© Copyright Redakcja Militarium

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – Su-33

Pokładowy samolot myśliwski Su-33 (T-10K) został opracowany w biurze konstrukcyjnym Suchoja. Pierwszy lot 17 sierpnia 1987 r. Produkowany w zakładach KnAAPO w Komsomolsku nad Amurem. Łącznie dostarczono odbiorcy 26 szt. Su-33 w latach 1993-1997, większość w ostatnim okresie zmodernizowano poprzez zastosowanie nowych elementów awioniki.

Rejestr samolotów Su-33 w WMF (Marynarka Wojenna) Rosji rejestr_su-33

© Copyright Redakcja Militarium

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – An-148

Samolot pasażerski An-148 został opracowany w biurze konstrukcyjnym im. O. K. Antonowa w Kijowie. Pierwszy lot 17 grudnia 2004 r. Produkowany w zakładach ANTK Antonow na Ukrainie oraz w zakładach WASO w Rosji. Rosyjskie ministerstwo obrony zamówiło 15 grudnia 2013 r. łącznie 15 szt. An-148-100 z terminem dostawy w latach 2013-2016.

Rejestr samolotów An-148 w WKS (Siły Powietrzno-Kosmiczne) Rosji rejestr_an-148

© Copyright Redakcja Militarium

Możliwości rosyjskiej grupy bojowej sił lądowych według poglądów US Army

Wojna w Osetii Południowej w 2008 roku, której uczestniczyły siły lądowe Federacji Rosyjskiej oraz działania wojsk rosyjskich od 2014 roku na Ukrainie (formalnie nie uczestniczących w działaniach, ale faktycznie wspierających separatystów w Donbasie) skutkują  m.in. analizami rzeczywistego potencjału rosyjskich pododdziałów lądowych. Również w US Army wielokrotnie podejmowano w ciągu ostatnich kilku lat tę tematykę. Wysuwane są opinie o konieczności odejścia od nacisku na operacje o niskiej intensywności (przeciwpartyzanckie) i przygotowanie wojsk do konwencjonalnych działań zbrojnych o wysokiej intensywności.

Amerykanie zauważają wzrost możliwości bojowych rosyjskich sił lądowych, który odbywa się jednak w inny sposób niż w czasach Układu Warszawskiego (przez zwiększenie ilości coraz nowocześniejszego sprzętu bojowego). Rosyjski resort obrony kładzie nacisk na planowaną i realizowaną modernizację czołgów T-72 i T-80 oraz kołowych transporterów opancerzonych rodziny BTR-80, a także na wprowadzenie nowych typów pojazdów bojowych, w tym czołgów T-14, bojowych wozów piechoty T-15 (obu na uniwersalnej platformie Armata),  gąsienicowych wozów na platformie Kurganiec-25 oraz pojazdów kołowych na platformie Bumierang. Niepokojący jest także bardzo silny przyrost liczebny bezzałogowych systemów latających klas mikro i mini w pododdziałach lądowych.  Działania w Donbasie pokazały wszechstronność tych aparatów oraz coraz doskonalsze ich użycie przez Rosjan. BSL stały się integralnym elementem procesu obserwacji, rozpoznania celów, targetingu oraz kierowania ogniem artylerii.

W związku z tym obserwuje się stopniowe zmiany w organizacji rosyjskich oddziałów lądowych, które mają w swoim składzie pododdziały czołgów, pododdziały zmechanizowane oraz wsparcia, przede wszystkim artylerii. Według US Army zasadniczym elementem ugrupowania bojowego oddziału wojsk lądowych FR będzie „brygadowa grupa taktyczna” BTG (Brigade Tactical Group), stanowiąca odpowiednik wzmocnionego połączonego batalionu pancerno-zmechanizowanego. Miałby się on składać z kompanii czołgów, trzech kompanii piechoty zmechanizowanej (zmotoryzowanej), do dwóch kompanii (baterii) przeciwpancernych, dwóch-trzech baterii artylerii, dwóch baterii przeciwlotniczych. Wsparcie zapewniałyby pododdziały rozpoznania, walki elektronicznej, inżynieryjne oraz logistyczne.

rosyjska-grupa-bojowa_1

Przewidywana struktura rosyjskiej grupy bojowej.

Zauważalna jest również zmiana taktyki działania pododdziałów rosyjskich – podstawowymi zasadami walki zbrojnej na poziomie taktycznym są dla Rosjan aktywność i zaskoczenie. Pokazały to działania sił rosyjskich w Gruzji i w Donbasie, w których zastosowano dynamiczne, wielokierunkowe ataki na kluczowe pozycje przeciwnika. Jednocześnie nacisk położono na ogniskowo-przestrzenny charakter działań (brak zachowania linii frontu, brak prób uzyskania przewagi w jednym miejscu). Dynamika działań miała służyć znajdowaniu słabych punktów i luk w ugrupowaniu obrońcy. Aktywność w działaniach wojsk rosyjskich miała doprowadzić do wymuszonych manewrów przeciwnika, który przemieszczał się z  przygotowanych pozycji na doraźne i był niszczony ogniem artylerii oraz wyrzutni rakietowych kierowanym przy pomocy bezzałogowców.

Nowa taktyka jest zmodyfikowana w stosunku do wcześniejszych działań rosyjskich, wypływających z doświadczeń wojsk radzieckich. Wcześniej siły amerykańskie w działaniach konwencjonalnych o wysokiej intensywności oczekiwały metodycznego natarcia dużych sowieckich zgrupowań bojowych, atakujących w ugrupowaniu eszelonowym. Ponadto, co bardzo istotne, zauważono, że w konfliktach ostatnich lat, po osiągnięciu ograniczonych celów, pododdziały rosyjskie natychmiast przechodziły do przejściowej obrony, pozwalającej zachować osiągnięte cele, a dla obrońcy trudnej do przełamania. Przejściowe, krótko trwające działania obronne mają – przy wsparciu propagandowym – przygotować kolejne szybkie uderzenia w wybranych rejonach i na określonych kierunkach. Według publicystów siły NATO nie są obecnie przygotowane do przeciwstawienia się tak walczącym wojskom lądowym Federacji Rosyjskiej.

Amerykanie wskazują, że znaczna odległość dzieląca od obszaru operacji dyslokowane w Stanach Zjednoczonych i Zachodniej Europie siły US Army stawia amerykańskie pododdziały w niekorzystnej sytuacji.  W razie rozpoczęcia ograniczonego konfliktu amerykańskie bataliony manewrowe będą pospiesznie rozmieszczane w regionie, co oznacza, że na pewno przybędą z opóźnieniem w stosunku do przeciwnika. W związku z tym, będą miały trudności w uzyskaniu i utrzymaniu inicjatywy, ze względu na czas przybycia i przemieszczenia do rejonu działań. Spowoduje to niemożność zachowania kontroli nad czasem, przestrzenią i informacją (o siłach przeciwnika i jego zamiarach), które bezpośrednio przekładają się na elementarne czynniki walki zbrojnej: ruch, informację i rażenie.

rosyjska-grupa-bojowa_3

Możliwości ogniowe rosyjskiej grupy bojowej w zakresie ognia bezpośredniego.

W ocenie Amerykanów bataliony manewrowe US Army (ciężkie, średnie i lekkie) w najbliższej przyszłości nie będą miały przewagi informacyjnej, a co za tym idzie będą wykrywały przeciwnika w tym samym czasie, co ich rosyjskie odpowiedniki. Zniwelowana będzie także przewaga w zasięgu ognia poszczególnych wozów bojowych. Zwraca się uwagę, że mniejszy zasięg ostrzału środków US Army, szczególnie w zakresie artylerii bezpośredniego wsparcia (moździerze i haubice polowe), nie pozwoli na uzyskanie przewagi ogniowej.

Ponadto przewidywana struktura organizacyjna i zorganizowane systemu dowodzenia sił rosyjskich zatrudnionych stanowi wyzwanie dla sił US Army i NATO. Rosyjska BTG może mieć większą siłę ognia niż mieszane bataliony zachodnie. Przewaga w ilości czołgów, jaką ma „ciężki” batalion amerykański (29 wozów w stosunku do 12) nad rosyjską BTG jest niwelowana przez większą ilość środków artyleryjskich u Rosjan. Poza tym większość systemów rosyjskiej artylerii lufowej jest przystosowana do prowadzenia ognia bezpośredniego („na wprost”) organizowanego przede wszystkim w celu zwalczania pojazdów pancernych przeciwnika.

rosyjska-grupa-bojowa_2Możliwości ogniowe rosyjskiej grupy bojowej.

Przewagę siłom rosyjskim, a szczególnie ich dowódcom, ma dawać również odpowiednie doświadczenie bojowe w konflikcie o charakterze „prawie” pełnoskalowym. W tym czasie US Army, walcząc głównie z przeciwnikami nie dysponującymi pojazdami opancerzonymi i artylerią, prowadząc operacje w oparciu o stałe bazy wsparcia i logistyczne, nie zdobywała nowych doświadczeń odnoszących się do konfliktów pełnoskalowych.

W ocenie Amerykanów rosyjskie BTG są silne, elastyczne, dysponują dużą siłą ognia oraz – co bardzo istotne – przystosowane są do zachowania zdolności bojowej nawet po poniesieniu znacznych strat. Ocenia się, że struktura BTG pozbawiona jest „środka ciężkości”, co powoduje, że osłabienie poszczególnych elementów nie jest krytyczne dla wartości całego systemu. Podobnie system dowodzenia. Nawet zniszczenie kompanii czołgów nie pozbawia możliwości działania grupy, która nadal dysponuje trzema kompaniami piechoty na bojowych wozach piechoty i silnym odwodem przeciwpancernym. I odwrotnie: eliminacja pododdziałów strzelców nie pozbawi rosyjskiej BTG ani siły ognia, ani możliwości manewrowych. Amerykanie doceniają również mobilność pododdziałów rosyjskich. Według tych poglądów amerykański batalion manewrowy z ABCT (Armored Brigade Combat Team) nie jest obecnie zdolny do zniszczenia rosyjskiej grupy bojowej wspieranej przez silną artylerię polową i rakietową.

Z tego względu bataliony US Army i sojuszników muszą być przygotowane do walki w nowych warunkach i z „nowym” przeciwnikiem. Istotne jest zachowanie gotowości i możliwości bojowych do prowadzenia operacji obronnych, a następnie przejścia do działań ofensywnych. Rosyjskie operacje w Gruzji i na Ukrainie pokazują zbyt długi czas reakcji i odpowiedzi NATO oraz społeczności międzynarodowej na zagrożenia w Europie.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. US Army/Fot. US Army

Rosyjskie makiety uzbrojenia i sprzętu wojskowego

Makiety uzbrojenia i sprzętu wojskowego dla sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej produkuje Przedsiębiorstwo Naukowo-Produkcyjne (NPP) Rusbał z siedzibą w Moskwie. Wytwarzane są makiety pojazdów, samolotów, wyrzutni rakietowych i systemów przeciwlotniczych (w położeniu marszowym i bojowym) oraz makiety zamaskowanego sprzętu wojskowego.

Makiety są wyposażone w odbijacze kątowe imitujące echo radiolokacyjne rzeczywistego sprzętu rozmieszczonego na ziemi oraz emitery radiowe oraz cieplne imitujące sygnaturę radiową i termiczną sprzętu zasilane generatorami spalinowymi. Każda makieta może być rozstawiona w czasie do 60 min. przez zespół czterech ludzi. Żywotność makiety wynosi 5 lat lub 50 cykli składania/rozkładania. Graniczne temperatury użytkowania to od -20 stopni C do +50 stopni C.

Makieta_T-72_1 Makieta_T-72_2 Makieta_9K79_Toczka Makieta_MiG-31 Makieta_Su-27 Makieta_S-300_2 Makieta_S-300_4 Makieta_S-300_5Makieta_S-300_6

 Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Rusbał

Rosyjski samochód opancerzony GAZ-2330 Tigr – wersje podstawowe i specjalistyczne

Samochód opancerzony GAZ-2330 Tigr powstał na przełomie XX i XXI wieku w zakładach GAZ (Gorkowskij Awtomobilnyj Zawod) w Niżnym Nowgorodzie, ale nie na zamówienie rosyjskich służb mundurowych lub wojska, lecz kontrahenta zagranicznego, tj. Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Spółka Bin Jabr Group z Abu Dabi zleciła bowiem, w 1999 r., zakładom GAZ opracowanie pojazdu terenowego nowej generacji. Powstać miał lekko opancerzony samochód AB17 Nimr, który byłby oferowany na rynkach bliskowschodnich. W przedsięwzięciu uczestniczył rosyjski podmiot, firma z ZEA oraz jordańskie przedsiębiorstwo KADDB (King Abdullah Design and Development Bureau). Projekt pojazdu ukończono i zaprezentowano publicznie w 2000 r.

Konsorcjum nie przetrwało jednak długo, z uwagi na spory tle finansowym i prawnym. Bin Jabr Group Ltd. i KADDB, po przejęciu części dokumentacji technicznej, ukończyły projekt AB17 Nimr, równolegle zakłady GAZ sfinalizowały budowę prototypów rosyjskiej wersji samochodu, nazwanej GAZ-2975/2330 Tigr. Pierwsze opancerzone Tigry trafiły do próbnej eksploatacji w pododdziałach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej w 2004 r., a oznaczenie typu zmieniono na GAZ-2330 (dodatkowe dwie cyfry oznaczają poszczególne wersje pojazdu).

Do chwili obecnej powstało prawie trzydzieści odmian specjalistycznych Tigra, zarówno dla sił zbrojnych FR, jak i dla rosyjskiego MSW.

GAZ Tigr_wersje1

Większość odmian została zakupiona przez wojsko lub struktury siłowe i jest (była) produkowana seryjnie. Tigry występują w dwóch zasadniczych wariantach: SPM-1 (GAZ-233034) oraz SPM-2 (GAZ-233036), z importowanymi silnikami Cummins B205. Pierwsza wersja posiada poziom ochrony odpowiadający 1 według STANAG 4569A, druga – odpowiadający wartości 2.

W 2010 r. powstał zmodyfikowany pojazd SPM-2M Tigr-M z rosyjską jednostką napędową JaMZ-5347-10 i o tym samym stopniu ochrony, co SPM-2, a w 2011 r. ciężej opancerzony Tigr-6A, konkurujący w Rosji z włoskim Iveco LMV65, czyli samochodem Ryś.

GAZ Tigr_wersje2

Poza widocznymi na rysunku odmianami powstały również: nieopancerzony GAZ-233001 Tigr i „kabriolet” osobowy GAZ-233014 Tigr SP-46.

Tigry są uzbrojone zwykle w karabiny maszynowe 6P7 PKM lub 6P41 Pieczenieg kal. 7,62 mm, wielkokalibrowe karabiny maszynowe 6P49 Kord kal. 12,7 mm lub granatniki samoczynne AGS-30 kal. 30 mm.

Copyright © Redakcja Militarium

Problemy eksploatacji śmigłowców bojowych Ka-52 w lotnictwie Rosji

W lipcu 2015 r., należąca do rosyjskiego koncernu Wiertolety Rosji spółka OAO Arseniewska Kompania Lotnicza Progress im. N.I. Sazykina, przestawiła dane dotyczące eksploatacji śmigłowców bojowych Ka-52, najnowocześniejszych tego typu wiropłatów w siłach zbrojnych Rosji.

Protoplasta dwumiejscowego Ka-52, opracowany w latach osiemdziesiątych jednomiejscowy Ka-50, okazał się maszyną nie spełniającą wymogów wojska i w 1994 r. podjęto prace nad jego „następcą”, a 10 przejętych Ka-50 przeznaczono do szkolenia. Prototyp śmigłowca Ka-52 Aligator wykonał pierwszy w lipcu 1998 r. Dopiero w 2009 r. podpisano pierwszy kontrakt z resortem obrony, dotyczący produkcji 36 maszyn i pierwsze śmigłowce, w ramach eksploatacji próbnej, armia rosyjska otrzymała w 2011 r. Śmigłowce te trafiły do 344. Centrum Konwersji i Szkolenia Bojowego w Torżku, a następnie do 393. Bazy Lotniczej Lotnictwa Armijnego w Korienowsku i 575. Bazy Lotniczej Lotnictwa Armijnego w Czernigowce. Drugi kontrakt, podpisany w 2011 r., opiewa na 143 śmigłowce do 2020 r. Do początku 2015 r. wyprodukowano łącznie 79 Ka-52, z których dwa zostały utracone. Eksploatacja próbna śmigłowców trwała od września 2011 r. do kwietnia 2015 r.

Ka-52_01

Po zakończeniu obecnie trwających dostaw śmigłowców Ka-52, lotnictwo rosyjskiej armii będzie miało w 2020 r. na stanie 177 maszyn tego typu.

Według dostępnych danych, na początku stycznia 2015 r. 20 maszyn miała 575. Baza Lotnicza Lotnictwa Armijnego, po 16 egzemplarzy miały 393. Baza Lotnicza Lotnictwa Armijnego i 15. Brygada Lotnictwa Armijnego na lotnisku Ostrow, 12 sztuk – 573. Baza Lotnicza Lotnictwa Armijnego w Chabarowsku, która otrzymała pierwsze Ka-52 pod koniec 2014 r., a osiem – centrum w Torżku. Eksploatacja próbna śmigłowców trwała od września 2011 r. do kwietnia 2015 r.

Jest to zgodne ze sprawozdaniem OAO Progress, według którego we wrześniu 2014 r. na stanie sił powietrznych FR znajdowało się 58 śmigłowców Ka-52, w tym: 22 maszyny w 575. Bazie Lotniczej Lotnictwa Armijnego, 16 maszyn w 393. Bazie Lotniczej Lotnictwa Armijnego, 12 śmigłowców w 15. Brygadzie Lotnictwa Armijnego i osiem maszyn w 344. Centrum Centrum Konwersji i Szkolenia Bojowego. Z tego, 46 śmigłowców zaliczono do grupy tzw. na gwarancji (16 w 393. Bazie, 14 w 575. Bazie, 12 w 573. Bazie, 4 – w 344. Centrum), natomiast pozostałe 12 – do grupy tzw. bez gwarancji (8 w 575. Bazie i 4 – w 344. Centrum).

Ka-52 eksploatacja_01

Sprawność śmigłowców Ka-52 „na gwarancji” w jednostkach rosyjskiego lotnictwa – stan na 20 sierpnia 2014 r.

Spośród maszyn należących do tej pierwszej grupy, tj. w pełni zabezpieczonych pod względem obsługi fabrycznej i dostaw części zamiennych, gotowość lotna (sprawność) Ka-52 wynosiła na 20 sierpnia 2014 r. 75% stanu, czyli 12 maszyn w jednostce w Korienowsku (niesprawne cztery, tj. 25% stanu), 93%, tj. 13 maszyn w jednostce w Czernigowce (niesprawny jeden, tj. 7% stanu), 58%, tj. 7 maszyn w jednostce w Ostrowie (niesprawne 5, tj. 42% stanu) i 75%, czyli trzy „na gwarancji” w centrum w Torżku (niesprawny jeden, tj. 25% stanu).

W latach 2012-2013 i w pierwszym półroczu 2014 r. łączny nalot śmigłowców tego typu wynosił 3934 godziny, co daje 24,1 godziny rocznie na jedną maszynę. Jest to wielkość duża, biorąc pod uwagę, że śmigłowce Ka-52 są maszynami dopiero wchodzącymi do uzbrojenia. Według sprawozdania OAO Progress na bazie dokumentacji eksploatacyjnej, użytkowanie śmigłowców wyglądało następująco.

Ka-52 eksploatacja_06

Zgodnie z podawanymi informacji, średni, oczekiwany, czas między awariami i uszkodzeniami w czasie eksploatacji w locie i na ziemi wynosi 8 godzin, natomiast średni czas między uszkodzeniami w czasie lotu, powodującymi niewykonanie zadania – 85 godzin. Według sprawozdania w latach 2012-2014 średni czas między awariami i uszkodzeniami wynosił 7,12 godziny, tj. był krótszy niż w instrukcji, natomiast średni czas między uszkodzeniami w czasie lotu, powodującymi niewykonanie zadania wynosił 241,4 godziny, czyli był znacznie dłuższy niż przewidziano.

Ka-52 eksploatacja_04

Przyczyny reklamacji systemów, podzespołów i części śmigłowców Ka-52 w pierwszym półroczu 2014 r.

W zakresie awarii poszczególnych systemów, podzespołów i części maszyn Ka-52, w latach 2012 – pierwsze półrocze 2014 r. odnotowano łącznie 966 reklamacji, w tym 479 skierowano do producentów i podwykonawców elementów śmigłowca, a 487 do podmiotów „eksploatacyjnych”. W 2012 r. było to łącznie 306 reklamacji, w 2013 r. 398 wniosków, a w pierwszym półroczu 2014 r. – 262 reklamacje. Wzrost pozorny, ponieważ ilość śmigłowców zwiększyła się w ciągu tych dwóch lat prawie trzykrotnie.

Przyczynami awarii modułów elektronicznych były w 35% kwestie produkcyjne, w 10% konstrukcyjne, w pozostałych przypadkach eksploatacyjne, a w 4% awarie nie zostały potwierdzone. Przykładowo, w systemie Ekran-30-52, produkcji OAO Izmieritiel ze Smoleńska, aż 70% defektów dotyczyło jednego z modułów elektronicznych, a głowica optoelektroniczna GOES-451, dostarczana przez OAO PO UOMZ z Jekaterinbugra,  miała 40% defektów produkcyjnych. W liczbach bezwzględnych wyniosło to 20 awarii Ekran-30-52 i 41 awarii GOES-451. Łącznie w okresie 2012-2014 odnotowano 180 awarii systemów elektronicznych, co dawało w 2012 r. 3,3 awarie na śmigłowiec, w 2014 r. ilość ta spadła do 1,3 awarii na maszynę.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Wiertoljety Rosji