Archiwum kategorii: Chińskie siły zbrojne

Chińskie czołgi podstawowe – ewolucja (V)

Do lat dziewięćdziesiątych ub. wieku w Chinach opracowano kilka prototypów czołgów podstawowych, których konstrukcja jest pewną próbą zerwania z układem pojazdów poprzedniej generacji, czyli Typ 85/90, przy zachowaniu niektórych kluczowych elementów tych wozów, takich jak armata, zmechanizowany układ zasilania w amunicję rozdzielnego ładowania, czy podzespoły układu jezdnego.

Na początku lat dziewięćdziesiątych ub. wieku rozpoczęto projektowanie kolejnego typu pojazdu, który miał być odpowiednikiem zagranicznych czołgów trzeciej generacji. Zadanie powierzono Instytutowi Badawczemu nr 201 i zakładom nr 617. W konstrukcji wykorzystano elementy układu jezdnego, geometrię kadłuba, armatę i układ ładowania z czołgu T-72M, nowa miała być wieża, bazująca na modelu opracowanym dla Typ 96, a także układ napędowy.

Typ 98

Nowy czołg, oznaczony miał być modelem bardziej zaawansowanym niż czołg Typ 96, wywodzący się jeszcze z Typ 85-IIM (Typ 90-II). Pojazd po raz pierwszy pokazano publicznie w 1999 r., a dwa lata później rozpoczęto seryjną produkcję pod oznaczeniem Typ 98 (ZTZ-98).

Type 98

Typ 98.

Przeprojektowano (wydłużono i podwyższono) kadłub, który jednak w swoich zasadniczych nawiązuje do rozwiązań pierwowzoru, czyli T-72M. Kadłub czołgu Typ 98 jest spawany jednorodnych z płyt pancernych o grubości od 30 mm (tył-góra) do 70-100 mm (boki-przód-dół). Jedynie przednia górna płyta pancerza ma konstrukcję wielowarstwową. Wieża spawana ze stali pancernej z wewnętrznymi komorami pancerza specjalnego jest odmianą wieży z czołgu Typ 96. Według niektórych źródeł pancerz specjalny w komorach stanowią pakiety NERA oraz wewnętrzna płyta ze stali wysokiej twardości. Układ jezdny czołgu i boki kadłuba chronione są odchylanymi do góry fartuchami stalowymi.

Układ bieżny składa się z sześciu par podwójnych kół nośnych zawieszonych niezależnie na wahaczach i wałkach skrętnych, dwóch kół napinających z przodu i dwóch kół napędzających z tyłu. Pierwsza, druga i szósta para kół ma amortyzatory hydrauliczne dwustronnego działania. Gąsienice staliwne o szerokości 580 mm, podtrzymywane w górnym biegu przez cztery rolki.

Napęd Typ 98 stanowi ośmiocylindrowy silnik wysokoprężny MTU WD396 o mocy 882 kW (1200 KM), stanowiący rozwinięcie odmiany MTU 396. Układ przeniesienia napędu typu mechanicznego składa się z przekładni pośredniej oraz dwóch planetarnych skrzyń biegów przenoszących moc na dwie planetarne przekładnie boczne i koła napędowe.

Uzbrojenie zasadnicze Typ 98 stanowi armata gładkolufowa ZPT-98 kal. 125 mm o długości lufy 48 kalibrów, z przedmuchiwaczem i osłoną termiczną lufy ze stopów aluminium. Kąty ruchu działa w pionie wynoszą od -6 do +14 stopni, napędy działa w pionie i wieży elektohydrauliczne. Stabilizator uzbrojenia jest kopią rosyjskiego urządzenia 2E28M Sireń. Z działem sprzężono karabin maszynowy Typ 86  kal. 7,62 mm. Na wieży czołgu znajduje się wielkokalibrowy karabin maszynowy Typ 85 kal. 12,7 mm. Zapas amunicji obejmuje 42 naboje do armaty (z tego 22 w automacie załadowania, a 19 – w kadłubie), 300 nabojów do wielkokalibrowego karabinu maszynowego i 2000 nabojów do karabinu maszynowego. Po bokach wieży zamontowano dwa bloki po 6 wyrzutni granatów dymnych i odłamkowych Typ 84.

Type 98_5

Typ 98 z gąsienicami z nakładkami gumowymi.

System kierowania ogniem obejmuje przyrząd obserwacyjny dowódcy, celownik działonowego, czujniki i przelicznik balistyczny. Panoramiczny przyrząd obserwacyjno-celowniczy dowódcy ze wzmacniaczem obrazu i dalmierzem laserowym. Powiększenie kanału dziennego wynosi 7,5 razy przy polu widzenia 7,5 stopnia. Dodatkowo dowódca dysponuje sześcioma peryskopami optycznymi. Celownik działonowego integruje celownik dzienny, celownik termowizyjny i dalmierz laserowy o zasięgu 5000 m. Celownik dysponuje czterokrotnym powiększeniem przy polu widzenia 20 stopni i dziesięciokrotnym przy polu widzenia 6 stopni. Łączność zapewnia radiostacja Typ 889W i telefon wewnętrzny VIC-8.

Masa czołgu wynosi 48 ton, wymiary: długość kadłuba 6900 mm, szerokość 3372 mm, wysokość do stropu wieży 2805 mm, prześwit 470 mm. Prędkość maksymalna sięga 65 km/h, a zasięg 400 km, z dodatkowymi zbiornikami – 550 km. Pojazd mógł pokonywać przeszkody wodne o głębokości do 1,4 m, a po przygotowaniu do 5 m, ścianki pionowe o wysokości 0,85 m, rowy o szerokości 2,7 m i podjazdy o nachyleniu 30 stopni.

Typ 99

W zmodernizowanym czołgu, oznaczonym Typ 99, ujawnionym w 2001 r., na wieży zastosowano panele modułowego pancerza ukształtowane w kształt klina. Według najbardziej wiarygodnych informacji moduły zawierają elementy pancerza NERA. Na przedniej płycie kadłuba umieszczono natomiast kostki pancerza reaktywnego FY-II.

Type 98G

Typ 99.

W układzie napędowym zastosowano silnik o mocy 1102 kW (1500 KM), prawdopodobnie bezlicencyjną kopię niemieckiego MTU MB871 Ka.50,  zblokowany w power-pack z układem przeniesienia napędu ESM500.

Według niektórych danych zmniejszono do 41 sztuk nabojów zapas amunicji do armaty ZPT-98 kal. 125 mm.

Type 99

Typ 99.

Na czołgach Typ 99 zamontowano system ochrony aktywnej JD-3, z czujnikami ostrzegawczymi LRW i generatorami LDSW, zakłócający działania układów naprowadzania przeciwpancernych pocisków kierowanych i oślepiający przyrządy obserwacyjne wozów bojowych przeciwnika. Na części wozów można zauważyć także system laserowy JT-1 służący do oślepiania przyrządów celowniczych przeciwnika.

Masa czołgu wynosi 50 ton, wymiary: długość kadłuba 6920 mm, szerokość 3372 mm, wysokość do stropu wieży 2200 mm, prześwit 470 mm. Prędkość maksymalna wynosi 65 km/h, a zasięg 450 km, z dodatkowymi zbiornikami – 650 km. Pojazd mógł pokonywać przeszkody wodne o głębokości do 1,4 m, a po przygotowaniu do 5 m.

W zmodyfikowanej wersji Typ 99G (Typ 99A) wprowadzono zmiany w systemie kierowania ogniem. Na przedniej płycie kadłuba zamontowano panele nowego pancerza reaktywnego FY-IV. Na modułach pancerza specjalnego wieży również umieszczono panele pancerza reaktywnego FY-IV, a na bokach wieży – moduły FY-III. Masa pojazdu wzrosła do 52 ton.

Type 99A1

Typ 99A1.

W kolejnym zidentyfikowanym wariancie Typ 99A1 zastosowano nową konfigurację pancerza reaktywnego na przodzie kadłuba. Wozy Typ 99A1 mają także system ochrony aktywnej JD-3.

Typ 99A2

W 2011 r. ujawniono istnienie czołgu Typ 99A2. Pojazd postawał od 2003 r. Mimo zbieżności nazwy z poprzednim modelem, w nowym typie zastosowano zasadnicze zmiany, które pozwalają uznać Typ 99A2 za nową konstrukcję, a nie kolejny wariant rozwojowy Typ 99.

Type 99A2_1

Typ 99A2.

Typ 99A2 ma prawdopodobnie nową wieżę z panelami opancerzenia specjalnego oraz reaktywnego, pokrywającymi również jej strop. Także kadłub został istotnie zmieniony, przednia płyta została pokryta panelami pancerza reaktywnego FY-IV.

Uzbrojenie Typ 99A2 stanowi nowa armata gładkolufowa kal. 125 mm, będąca istotnie zmodyfikowanym działem 2A46M. Z armaty można prowadzić ogień przeciwpancernymi pociskami kierowanymi. System stabilizacji jest prawdopodobnie elektrohydrauliczny. Automat załadowania wzorowany na rosyjskich rozwiązaniach AZ. Łączny zapas amunicji wynosi 42 naboje do armaty.

W systemie kierowania ogniem znajduje się nowy dzienno-nocny celownik działonowego z termowizorem i dalmierzem laserowym, panoramiczny przyrząd obserwacyjno-celowniczy dowódcy z termowizorem i dalmierzem laserowym. Pojazd ma zamontowany czujnik ugięcia lufy. W systemie kierowania ogniem wprowadzono monitory na stanowiskach dowódcy i działonowego – na obu może być prezentowany obraz z termowizora celownika działonowego.

Zamontowano nowe radiostacje i układ łączności wewnętrznej oraz system dowodzenia, a także system nawigacji.

Copyright © Redakcja Militarium

„Elektroniczne” wersje specjalistyczne chińskiego samolotu transportowego Y-8

Samolot transportowy Y-8 jest produkowany w Chinach w zakładach Shaanxi, na podstawie licencji na samolot An-12 uzyskanej z ZSRR w 1967 r. Prototyp maszyny wykonał pierwszy lot w 1974 r., a dostawy rozpoczęto w 1981 r.

Pierwsze wersje specjalistyczne z wyposażeniem elektronicznym powstały na bazie płatowca Y-8C z silnikami WJ-6 z czterołopatowymi śmigłami.

Y-8X

Y-8X.

Najwcześniejszą wojskową wersją „elektroniczną” samolotu był morski patrolowy Y-8X (Y-8MPA), X – od Xun, opracowany przez zakłady Shaanxi, który został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1984 r. Jest to maszyna patrolowa, która nie ma tylnych drzwi transportowych, w tym miejscu w kadłubie znajduje się wyposażenie specjalistyczne. Urządzenia rozpoznawcze obejmują radiolokator obserwacji powierzchni morza AN/APS-504(V)3, kamerę dzienną, system wykrywania okrętów podwodnych w podczerwieni, boje hydrolokacyjne wraz odbiornikiem sygnałów z boi hydrolokacyjnych, wzbogacone wyposażenie łączności i nawigacyjne. Y-8X ma system samoobrony złożony z odbiornika sygnałów radiolokacyjnych i wyrzutni pułapek radiolokacyjnych. Według najbardziej wiarygodnych danych zbudowano cztery Y-8X, które są nadal używane przez siły powietrzne Chin, a dwa z nich zostały zmodernizowane (zamontowano m.in. kamerę dzienno-nocną i nowe wyposażenie rozpoznania elektronicznego oraz łączności), a jeden przebudowano do wersji Y-8J.

Y-8J_2

Y-8J.

Y-8J to z kolei morska wersja patrolowa z funkcją wczesnego ostrzegania. Samolot ma zmontowany pod dziobową częścią kadłuba radiolokator Skymaster (Argus 2000) oraz dodatkowe urządzenia łączności i dowodzenia, w tym do kierowania samolotami myśliwskimi i okrętami. Około sześciu (osiem?) radarów Skymaster zostało w 1996 roku zakupionych przez Chiny na rynku cywilnym. Tylna część kadłuba nie ma rampy a cała kabina robocza jest ciśnieniowa. Y-8J wykonał pierwszy lot w 1998 r., a w 2000 r. został po raz pierwszy zidentyfikowany. Co najmniej cztery samoloty transportowe Y-8C zostały przebudowane do tej wersji.

W jednym egzemplarzu zbudowano natomiast maszynę w wersji Y-8CA, czyli samolotu testowego dla nowych systemów elektronicznych i wyposażenia.

Y-8GX-1

Najnowszą rodziną samolotów „elektronicznych” Y-8 jest seria GX, od Gao Xin, rozwijana od końca lat dziewięćdziesiątych. W ramach serii Y-8GX zbudowano co najmniej osiem odmian specjalistycznych. Pierwszą wersją jest Y-8GX-1 (Y-8CB) przeznaczona do prowadzenia zakłócania elektronicznego, wyposażona w układy znane pod oznaczeniami Typ 300 i Typ 308. Maszyna wykonała pierwszy lot w 2000 r. Samolot bazuje na odmianie Y-8CA – anteny systemów elektronicznych zamontowano w tylnej części kadłuba, miejscu tylnej rampy desantowej, miedzy gondolami podwozia głównego oraz pod przednią częścią kadłuba. Na tylnej części kadłuba przed usterzeniem znajduje się owiewka z systemem łączności satelitarnej.

Y-8GX-2

Y-8GX-2.

Morska wersja rozpoznania elektronicznego Y-8GX-2 (Y-8JB) odbyła pierwszy lot w 2003 r. Samolot ma dedykowane układy rozpoznania elektronicznego, w tym serii Typ 800, z antenami umieszczonymi pod całą długością kadłuba. Przed usterzeniem pionowym umieszczono – podobnie jak w Y-8GX-1 – układ komunikacji satelitarnej.

Y-8GX-3

Y-8GX-3.

Y-8GX-3 (Y-8T) to latające stanowisko dowodzenia, łączności i rozpoznania (C3I). Samolot bazuje na zmodyfikowanej wersji cywilnej Y-8F-400 z ciśnieniową kabiną ładunkową. Na końcu kadłuba zamontowano radiolokator obserwacji tylnej półsfery.

Y-8GX-4

Y-8GX-4.

Wersja Y-8GX-4 (Y-8G) została wyprodukowana w największej ilości spośród wszystkich odmian „elektronicznych”. Podobnie jak Y-8T odmiana bazuje na starszej wersji płatowca Y-8F-400. Przeznaczeniem maszyny jest rozpoznanie i zakłócanie elektroniczne. Po obu stronach przedniej części kadłuba zamontowano anteny systemu zakłócającego o dużej powierzchni. Dodatkowe anteny systemów elektronicznych umieszczono na szczycie statecznika pionowego, pod kadłubem i na jego końcu wraz z radarem obserwacji tylnej półsfery.

KJ-200_Y-8GX-5

Y-8GX-5 (KJ-200).

W końcu lat dziewięćdziesiątych rozpoczęto prace nad kolejną „elektroniczną” odmianą specjalistyczną. Pierwszy prototyp samolotu wczesnego ostrzegania Y-8G-5 (Y-8W), oznaczony również KJ-200 wystartował w 2001 r. bazował na płatowcu Y-8F-200. Druga maszyna wykorzystywała wersję Y-8F-600 z silnikami Pratt & Whitney PW150B i sześciołopatowymi śmigłami JL-4, zachodnią awioniką z wyświetlaczami ciekłokrystalicznymi i nowymi  systemami pokładowymi. Kadłub samolotu ma przebudowaną część nosową i tylną – bez rampy ładunkowej. Na końcach stateczników poziomych zamontowano pionowe powierzchnie stabilizujące. Na grzbiecie kadłuba zamontowano prostopadłościenną antenę radiolokatora o charakterystycznym kształcie podobnym do szwedzkiego Eireye, dodatkowe anteny systemów rozpoznania elektronicznego i łączności znajdują się w różnych miejscach płatowca.

Y-8GX-6

Y-8GX-6.

Odmiana Y-8GX-6 (Y-8Q lub Y-8FQ) jest przeznaczona do rozpoznania obszarów morskich i zwalczania okrętów podwodnych. Bazuje na płatowcu Y-8F-600 ze wzmocnionymi silnikami WJ-6C z sześciołopatowymi śmigłami JL-4. Na końcach stateczników poziomych zamontowano pionowe powierzchnie stabilizujące. Maszyna ma radar obserwacji obszarów morskich pod nosem kadłuba, detektor anomalii magnetycznych w owiewce za usterzeniem, podkadłubową głowicę optoelektroniczną między goleniami podwozia przedniego i głównego oraz zestaw urządzeń rozpoznawczych i łączności. Wyposażenie i uzbrojenie obejmuje wyrzutnik boi hydrolokacyjnych, bomby głębinowe i torpedy Yu-7 oraz – prawdopodobnie – pociski przeciwokrętowe YJ-83K.

Y-8_Electronic_Versions_1

Y-8GX-7

Y-8GX-7.

W 2007 r. weszła do służby wersja wsparcia psychologicznego Y-8G-7 (Y-8XZ), bazująca na starszym płatowcu Y-8F-400 z wyeliminowaną rampą tylną. Samolot ma silne nadajniki radiowe i telewizyjne pracujące w różnych pasmach wojskowych i cywilnych, służące do zakłócania środków komunikacji oraz emitowania materiałów propagandowych. W 2013 r. pojawiły się informacje o produkcji kolejnych maszyn tej odmiany na bazie płatowca Y-8F-600.

Y-8GX-8

Y-8GX-8.

W 2010 r. pierwszy lot wykonał natomiast samolot w wersji Y-8GX-8 (Y-8EW), klasyfikowany jako następca maszyn Y-8GX-1 i Y-8GX-2. Y-8GX-8 bazuje na płatowcu Y-8F-600 z sześciołopatowymi śmigłami JL-4. Maszyna ma cztery anteny nowego systemu rozpoznania elektronicznego po obu bokach przedniej i tylnej części kadłuba. Dodatkowe anteny znajdują się na końcach skrzydeł, czubku statecznika pionowego i pod kadłubem.

Copyright © Redakcja Militarium

Chińskie czołgi podstawowe – ewolucja (IV)

Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych rozpoczęto w chińskich placówkach badawczych opracowanie pojazdu dla własnych sił zbrojnych. Do budowy nowego pojazdu wykorzystano bazę w postaci prototypowego czołgu Typ 85-IIM (Typ 90-II), w ulepszonej wersji używanego w Pakistanie.

Przyspieszenie prac nastąpiło po wojnie w Zatoce Perskiej w 1991 r., która wykazała niskie możliwości bojowe starszych typów czołgów proweniencji radzieckiej. Podjęto decyzje o opracowaniu dwóch typów pojazdów: mniej zaawansowanego, bazującego na Typ 90-II oraz nowocześniejszego, który miał być odpowiednikiem zagranicznych trzeciej generacji. Oba typy miały być produkowane równolegle. Prace nad nowym czołgiem pierwszego typu ukończono w 1995 r.

Czołg Typ 96

Nowy pojazd otrzymał początkowo oznaczenie Typ 88C (ZTZ-88C), oznaczenie sugerowało – nieprawidłowo – że czołg jest rozwojową wersją nieujawnionych pojazdów Typ 88A i Typ 88B. W rzeczywistości wóz bazuje na wersji Typ 85-IIM (Typ 90-II), od której różni się zmodyfikowanym systemem kierowania ogniem oraz układem przeniesienia napędu. W  1997 r. wykonano dopracowaną odmianę czołgu, która ostatecznie otrzymała oznaczenie Typ 96. Pojazd był produkowany w dużych seriach i według deklaracji dowództwa sił zbrojnych będzie podstawowym czołgiem chińskiej armii w nadchodzących latach.

Type 85-IIM

Czołg Typ 85-IIM – protoplasta Typ 96.

Typ 96 ma kadłub o konstrukcji spawanej z płyt pancernych o grubości do 100 mm (przód-dół), 20-80 mm (boki) i 20-45 mm (tył). Przednia górny pancerz kadłuba składa się z płyty stalowej o grubości około 100 mm i dodatkowej osłony o grubości 350 mm z dwóch warstw stali i polimerowego lub szkłotekstolitowego wypełniacza pomiędzy nimi. Wieża czołgu Typ 96 jest konstrukcją spawaną z płyt pancernych. Wieża składa się z cytadeli oraz dwóch komór pancerza specjalnego. Cytadela jest wykonana z płyt walcowanych łączonych spawaniem i w rejonie położonym zaraz za modułami pancerza specjalnego ma grubość 150 mm. Komory czołowe pancerza specjalnego – prawa i lewa – mają grubość około 550 mm. Według niektórych źródeł pancerz specjalny w komorach stanowią pakiety NERA oraz wewnętrzna płyta ze stali wysokiej twardości. Układ jezdny czołgu i boki kadłuba chronione są odchylanymi do góry fartuchami stalowymi.

Do napędu zastosowano silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem serii 12150L7-BW o mocy 537 kW (730 KM). Zapas paliwa wynosi 1400 litrów w zbiornikach wewnętrznych i zewnętrznych umieszczonych w półkach nadgąsienicowych. Układ przeniesienia napędu typu mechanicznego składa się z przekładni pośredniej oraz dwóch planetarnych skrzyń biegów przenoszących moc na dwie planetarne przekładnie boczne i koła napędowe.

Type 96_2

Typ 96 wczesnych wersji.

Układ bieżny składa się z sześciu par podwójnych kół nośnych zawieszonych niezależnie na wahaczach i wałkach skrętnych, dwóch kół napinających z przodu i dwóch kół napędzających z tyłu. Górna gałąź gąsienicy podtrzymywana jest przez trzy rolki biegu powrotnego. Pierwsza, druga, piąta i szósta para kół nośnych mają amortyzatory hydrauliczne dwustronnego działania. Gąsienice staliwne o szerokości 580 mm.

Głównym uzbrojeniem czołgu Typ 96 jest armata gładkolufowa Typ 98 (ZPT-98) kal. 125 mm z przedmuchiwaczem i bez osłony termicznej lufy ze stopów aluminium. Stabilizator armaty to kopia rosyjskiego układu 2E28M. Kąty ruchu działa w pionie wynoszą od -6 do +14 stopni. Armata sprzężona z karabinem maszynowym Typ 86  kal. 7,62 mm. Na wieży czołgu znajduje się wielkokalibrowy karabin maszynowy Typ 85 kal. 12,7 mm. Zapas amunicji obejmuje 39 nabojów do armaty, 500 nabojów do wielkokalibrowego karabinu maszynowego i 2250 nabojów do karabinu maszynowego.

System kierowania ogniem to wersja rozwojowa układu Typ 37 (ISFCS-212) ze zmodyfikowanym przelicznikiem balistycznym i nowym zespołem czujników. Działonowy ma stabilizowany dzienno-nocny celownik z dalmierzem i podświetlaczem laserowym oraz termowizorem. Dowódca dysponuje przyrządem obserwacyjnym zabudowanym w kopułce obserwacyjnej z pasywnym kanałem noktowizyjnym o zasięgu do 800 m, który jest kopią rosyjskich TKN-3 i TKN-4.

Pojazd ma termiczną aparaturę dymotwórczą oraz 12 wyrzutni granatów dymnych w dwóch blokach na wieży, a także system ochrony przed bronią masowego rażenia oraz samoczynny układ przeciwpożarowy.

Masa czołgu wynosi 42,5 tony, wymiary: długość kadłuba 6325 mm, szerokość 3372 mm, wysokość do stropu wieży 2300 mm, prześwit 480 mm. Prędkość maksymalna sięga 65 km/h, a zasięg 500 km. Pojazd może pokonywać przeszkody wodne o głębokości do 1,4 m, a po przygotowaniu do 5 m.

Typ 96G (Typ 96A)

W 2006 r. ujawniono istnienie zmodernizowanej wersji Typ 96G. Czołg ma wzmocnione opancerzenie kadłuba – na płycie górnej przedniej zamontowano moduły pancerza reaktywnego FY-II (16 sztuk). Burty wieży chronione są na całej długości przez 12 kostek FY-II.

Type 96_3Czołg Typ 96G (Typ 96A).

Do napędu zastosowano silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem Perkins CV-12-1200 CTA o mocy 735 kW (1000 KM) z układem przeniesienia mocy ESM500.

Masa pojazdu wzrosła do 44 ton.  Prędkość maksymalna sięga 65 km/h, a zasięg 500 km. Pojazd może pokonywać przeszkody wodne o głębokości do 1,4 m, a po przygotowaniu do 5 m.

Przyrząd celowniczy działonowego czołgu Typ 96A jest nowego typu z pasywnym nocnym kanałem obserwacyjnym oraz nowym dalmierzem laserowym. Wielkokalibrowy karabin maszynowy może być obsługiwany przez dowódcę „spod pancerza”.

W 2014 r. zaprezentowano kolejną odmianę Typ 96G (Typ 96A) z po raz kolejny zmodyfikowanym układem pancerza specjalnego wieży.

Copyright © Redakcja Militarium

Chińskie czołgi podstawowe – ewolucja (II)

Opracowywanie udoskonalonej odmiany czołgu Typ 59 rozpoczęto w 1963 r. Pierwotnie nowy pojazd, o oznaczeniu fabrycznym WZ-121, miał stanowić powiększony Typ 59 i już 1965 r. był gotowy pierwszy prototyp wozu. W prace nad nowym pojazdem zaangażowano Instytut Badawczy nr 60 oraz fabrykę nr 617.

Jednakże program zanotował opóźnienie związane z kwestiami dopracowania podzespołów pojazdu. Podczas walk nad Ussuri w 1969 r. w ręce Chińczyków wpadł radziecki czołg T-62. Dzięki temu inżynierowie chińscy przebadali rozwiązania techniczne pojazdu. Produkcja czołgu, oznaczonego Typ 69, była prowadzona w co najmniej dwóch zakładach i równolegle z modelem Typ 59.

Typ 69

Pierwsza wersja miała kadłub, układ napędowy i jezdny przejęte z Typ 59. Zasadniczą różnicą była nowa wieża, zbliżona do wieży T-62 z gładkolufową armatą kal. 100 mm standaryzowaną jako Typ 69 zbudowaną na bazie chińskiego działa Typ 59 i rozwiązań przejętych z sowieckiej armaty U-5TS kal. 115 mm. Pojazd od początku miał dwupłaszczyznowy stabilizator armaty, skopiowany z układu ? czołgu T-62.

Type 69

Czołg Typ 69 z armatą gładkolufową kal. 100 mm.

Kadłub czołgu Typ 69 jest spawany jednorodnych z płyt pancernych o grubości 20 mm (tył-dół, dno), 35 mm (strop), 46 mm (przód-dół, tył-góra), 79 mm (boki-góra), 20 mm (boki-dół), 97-100 mm (przód-góra, przód-dół). Wieża stanowi monolityczny odlew ze stali pancernej wzorowany na konstrukcji T-62. Grubość ścian wieży wynosi około 240 mm dla frontu oraz około 150 mm dla boków, 65 mm dla tyłu oraz 40 mm dla stropu.

Napęd stanowi dwunastocylindrowy silnik wysokoprężny 12150L-7B o mocy 426 kW (580 KM) przy 2000 obr./min. Zapas paliwa wynosił 952 litry w zbiornikach wewnętrznych i zewnętrznych umieszczonych na prawej półce nadgąsienicowej. Układ przeniesienia napędu składa się z przekładni pośredniej, wielotarczowego sprzęgła głównego, skrzyni biegów o 5 przełożeniach do jazdy w przód i jednym do tyłu, dwóch mechanizmów skrętu i dwóch przekładni bocznych. Układ bieżny składał się z dziesięciu podwójnych kół nośnych zawieszonych niezależnie na wahaczach i wałkach skrętnych, dwóch kół napinających z przodu i dwóch kół napędzających z tyłu. Gąsienice staliwne o szerokości 580 mm.

Uzbrojeniem czołgu jest armata gładkolufowa Typ 69 kal. 100 mm, sprzężona z karabinem maszynowym Typ 59T  kal. 7,62 mm i wielkokalibrowy karabin maszynowy Typ 54 kal. 12,7 mm na wieży. Zapas amunicji obejmuje 44 naboje do armaty, 500 nabojów do wielkokalibrowego karabinu maszynowego i  3400 nabojów karabinów maszynowych. Zastosowano hydrauliczny układ stabilizacji działa. Prędkości kątowe naprowadzania armaty w poziomie wynoszą od 0,07 do 15 stopni/s, w pionie – od 0,04 do 4,5 stopnia/s. Amunicja do armaty została skopiowana i przekalibrowana z radzieckiej amunicji kal. 115 mm zdobytej w 1969 r.

Type 69-II

Czołg Typ 69-II z armatą gwintowaną kal. 100 mm.

Przyrządy obserwacyjno-celownicze są kopiami rozwiązań sowieckich i obejmowały peryskopowy dzienno-nocny celownik działonowego, peryskopowy dzienno-nocny przyrząd obserwacyjny dowódcy, dalmierz laserowy Typ 82 z ręcznym wprowadzeniem odległości do przelicznika balistycznego. Przyrządy mają aktywne kanały nocne z podświetlaniem dwoma reflektorami podczerwieni. Pozostawiono jako awaryjny teleskopowy celownik działonowego Typ 70 (TSz-2A-22). Czołg ma termiczną aparaturę dymotwórczą i system przeciwpożarowy. Wprowadzono nową radiostację Typ 889 i czołgowy telefon wewnętrzny Typ 883. Odmiana Typ 69-I miała zmodyfikowane dzienno-nocne przyrządy celownicze i układ ochrony przed bronią masowego rażenia.

Masa czołgu wynosi 36,7 tony, wymiary: długość kadłuba 6243 mm, szerokość 3270 mm, wysokość 2807 mm, prześwit 425 mm. Prędkość maksymalna sięga 50 km/h, a zasięg 440 km. Pojazd może pokonywać przeszkody wodne o głębokości do 1,4 m, a po przygotowaniu do 5 m, rowy o szerokości 2,7 m i ścianki o wysokości 0,8 m.

Type 69-II

Iracki czołg Typ 69-II zdobyty przez Brytyjczyków w czasie wojny w Zatoce Perskiej w 1991 r.

Eksploatacja czołgów z armatą gładkolufową kal. 100 mm wykazała jednak, że celność armaty jest niższa niż bruzdowanego działa Typ 59 kal. 100 mm. W związku z tym szybko zrezygnowano z jej montowania i kolejna odmiana czołgu, Typ 69-II (WZ-121A), ujawniona w 1983 r., miała już bruzdowaną armatę kal. 100 mm z czołgu Typ 59-II z dwupłaszczyznowym systemem stabilizacji. Wprowadzono również nowe typy amunicji, opracowane przy współpracy z firmami izraelskimi. Uzbrojenie dodatkowe pozostało bez zmian, na części czołgów wkm Typ 59T kal. 12,7 mm jest osłonięty płytą pancerną. Czołg Typ 69-II ma system kierowania ogniem Typ 37 (ISFCS-212), opracowany przy współpracy z brytyjską firmą Marconi, z dzienno-nocnym stabilizowanym celownikiem działonowego Typ 70 (TGS-1A), połączonym zamontowanym nad jarzmem armaty dalmierzem laserowym Typ 83 (TLR1A),  elektromechanicznym przelicznikiem balistycznym i czujnikami, m.in. temperatury, prędkości wiatru, prędkości naprowadzania armaty. Celownik działonowego ma siedmiokrotne powiększenie w dzień i w nocy, pole widzenia 6 stopni i zasięg widzenia w nocy do 800 m. Wprowadzono nowy przyrząd obserwacyjny dowódcy Typ 69, który ma pięciokrotne powiększenie w dzień i sześciokrotne w nocy, pole widzenia od 8 do 12 stopni i zasięg widzenia w nocy do 350 m. Oba przyrządy do prawidłowego działania w nocy wymagają podświetlania dwoma odrębnymi reflektorami podczerwieni.

Type 69-IIA

Pakistański czołg Typ 69-II.

Masa czołgu Typ 69-II wzrosła do 37 ton, wymiary: długość kadłuba 6243 mm, szerokość 3270 mm, wysokość całkowita 2807 mm, prześwit 425 mm. Wersja dowódcza czołgu z dwoma radiostacjami – jedną Typ 882 i jedną Typ 889 – otrzymała oznaczenie Typ 69-IIC (WZ-121C).

Odrębna wersje czołgu to Typ 69-IIG dla Bangladeszu z silnikiem o mocy 625 kW (850 KM) i pancerzem reaktywnym FY-I oraz Typ 69-IIA dla Pakistanu. Odmiana dowódcza przeznaczona dla odbiorców zagranicznych, wyposażona w dwie radiostacje Typ 889 otrzymała oznaczenie Typ 69-IIB (WZ-121B). W Iraku, przy pomocy chińskich specjalistów, na czołgu Typ 69-II zamontowano chińską armatę kal. 125 mm.

Eksportowy Typ 69, czyli Jaguar MBT

Z kolei czołg Jaguar powstał na bazie Typ 69 we współpracy przemysłu chińskiego i firm amerykańskich m.in. Detroit Diesel, Allison Transmission oraz Cadillac Gage Textron i Marconi. Dwie pierwsze firmy dostarczyły silnik Detroit Diesel V8-92TA o mocy 552 kW (750 KM) i układ przeniesienia napędu ze skrzynią XTG-411. Zapas paliwa wynosił 1000 litrów. Wzmocniono opancerzenie przedniej części kadłuba i zamontowano nową wieżę Cadillac Gage Textron z amerykańską armatą M68 kal. 105 mm o bruzdowanym przewodzie lufy i z osłoną termiczną, dodatkowo pojazd posiadał sprzężony z działem karabin maszynowy M240C kal. 7,62 mm oraz wkm M2HB kal. 12,7 mm na wieży. Armata miała elektryczny system stabilizacji. Na wieży zamontowano również dwa bloki po cztery wyrzutnie M256 grantów dymnych L8A1. Dowódca miał nowe dzienno-nocne przyrządy obserwacyjne, działonowy – celownik dzienno-nocny z kamerą termowizyjną, kamerą telewizyjną i dalmierzem laserowym. System kierowania ogniem firmy Marconi miał komputerowy przelicznik balistyczny. Masa czołgu wynosiła 42 tony, wymiary: długość kadłuba 6150 mm, szerokość 3270 mm, wysokość do stropu wieży 2630 mm, prześwit 425 mm. Prędkość maksymalna po drodze wynosiła 55 km/h, a zasięg do 500 km.

Czołg Jaguar.

W 1989 r. oficjalnie poinformowano, o opracowaniu czołgu i rozpoczęciu testów. Prace przerwano w 1990 r. po masakrze na placu Tienanmen i nałożeniu embarga przemysłowego na Chiny przez USA.

Pojazdy pomocnicze na bazie Typ 69

Na bazie podwozia czołgu Typ 69 powstało kilka pojazdów wsparcia i pomocniczych.

Pierwszym z nich jest prototypowy przeciwlotniczy zestaw artyleryjski Typ 80 (WZ-305) z dwoma armatami Typ 59 kal. 57 mm, będącymi kopiami radzieckich armat S-68, w opancerzonej wieży bez dachu. Konstrukcja wieży powielała rozwiązania znane z sowieckiego zestawu ZSU-57-2. Zapas amunicji wynosił 300 nabojów, szybkostrzelność 100-120 strz./min. Zasięg maksymalny 5500 m, pułap 3000 m, a kąty podniesienia uzbrojenia od -5 do +85 stopni. Zestaw miał zwalczać cele powietrzne poruszające się z prędkością do 150 m/s. Załoga Typ 80 liczyła sześć osób. Masa bojowa pojazdu wynosiła 31 ton.

Drugim pojazdem był przeciwlotniczy zestaw artyleryjski W-88 z dwoma armatami Typ 74 kal. 37 mm, będącymi kopiami radzieckich armat 61-K, w opancerzonej wieży. Zapas amunicji wynosił 500 nabojów, szybkostrzelność 160-170 strz./min. Zasięg maksymalny 4000 m, pułap 2500 m, a kąty podniesienia uzbrojenia od -7 do +87 stopni. Zestaw miał zwalczać cele powietrzne poruszające się z prędkością do 140 m/s. Załoga W-88 liczyła pięciu żołnierzy. Masa bojowa pojazdu wynosiła 34 tony. Zestaw nie był produkowany seryjnie.

Trzecim pojazdem jest most szturmowy Typ 84 (WZ-621) z przęsłem o konstrukcji zbliżonej do niemieckiego mostu Biber na podwoziu Leoparda 1. Typ 84 ma dwusekcyjne przęsło stalowe o długości 18 m i masie 8 ton, umożliwiające przekraczanie przeszkód o szerokości 16 m pojazdom o masie do 40 ton. Napęd mechanizmu rozkładania (składania) przęsła hydrauliczny, umożliwiający rozłożenie (złożenie) mostu w czasie 4-5 minut. Załoga dwuosobowa. Pojazd o masie 38 ton osiąga prędkość maksymalną 50 km/h i zasięg do 360 km. Uzbrojenie stanowi karabin maszynowy typ 59 kal. 7,62 mm.

Type 79

Czołg Typ 79.

Wóz zabezpieczenia technicznego Typ 653 (WZ-653A) lub Typ 84 ma spawaną nadbudówkę oraz sterowane hydraulicznie wyposażenie do prac inżynieryjnych i obsługowych, w tym lemiesz, dźwig, wyciągarkę oraz zestaw narzędzi. Boki kadłuba i układu jezdnego osłonięto stalowymi ekranami przeciwkumulacyjnymi. Załoga Typ 84 jest pięcioosobowa. Masa wozu wynosi 38 ton, wymiary: długość kadłuba: 6240 mm, wysokość 2340mm, szerokość 3270 mm, prześwit 425 mm. WZT osiąga prędkość maksymalną 50 km/h i ma zasięg do 440 km.

Na podwoziu czołgu Typ 69 opracowano także kolejny przeciwlotniczy zestaw artyleryjski Typ 88. Pojazd miał inną niż W-88 wieżę z dwoma armatami Typ 74 kal. 37 mm z zapasem amunicji wynoszącym 500 nabojów. Szybkostrzelność armat wynosiła 220-240 strz./min, zasięg maksymalny 4000 m, pułap 2500 m, a kąty podniesienia uzbrojenia od -10 do +87 stopni. Zestaw miał zwalczać cele powietrzne poruszające się z prędkością prędkość do 250 m/s. Na wieży zamontowano stację radiolokacyjną wykrywania celów o zasięgu do 15 km, do pomiaru odległości do celu służył dalmierz laserowy. Załoga W-88 liczyła pięciu żołnierzy. Masa bojowa pojazdu wynosiła 34 tony. Zestaw nie był produkowany seryjnie.

Typ 79, czyli Typ 69-III

W połowie lat rozpoczęto prace nad modernizacją Typ 69, która miała być swoistym „pomostem” do chińskiego czołgu nowej generacji. Otwarcie na Zachód umożliwiło pozyskanie technologii oraz komponentów m.in. z Izraela i Wielkiej Brytanii. Efektem prac był ujawniony w 1984 r. czołg Typ 79 (WZ-120D), początkowo oznaczany Typ 69-III, w którym zasadniczą zmianą było zamontowanie armaty Typ 83 kal. 105 mm o bruzdowanej lufie, czyli kopii brytyjskiego działa L7A3 z ulepszonym układem stabilizacji oraz systemu kierowania ogniem Typ 37A, opracowanego przy współpracy z brytyjską firmą Marconi, w którego skład wchodziły nowe komponenty: dalmierz laserowy, zespolony z celownikiem działonowego, przelicznik balistyczny i celownik działonowego z pasywnym kanałem nocnym. Dowódca miał analogiczny do działonowego nowy przyrząd obserwacyjno-celowniczy z pasywnym kanałem nocnym. Do działa Typ 83 opracowano również nową amunicję podkalibrową kal. 105 mm.

Type 79_2

Czołg Typ 79.

Konstrukcja kadłuba i wieży pozostała nie zmieniona (zmodyfikowano wieżyczkę dowódcy), zamontowano natomiast stalowe fartuchy chroniące boki kadłuba i układ jezdny. Wzmocniony silnik 12150-7BW osiągał 537 kW (730 KM) przy 2000 obr./min. Czołg Typ 79 otrzymał również nowe gąsienice z gumowymi nakładkami. Wprowadzono automatyczny system ochrony przed bronią masowego rażenia i układ gaśniczy przedziału silnika oraz załogi, na wieży zamontowano dwa bloki po cztery wyrzutnie granatów dymnych. Masa pojazdu zwiększyła się do 37,5 tony.

Pojazd Typ 69 odniósł duży sukces eksportowy i wszedł na wyposażenie armii Bangladeszu, Birmy, Iraku, Iranu, Pakistanu, Sri Lanki, Sudanu, Zimbabwe oraz Tajlandii.

Copyright © Redakcja Militarium

Chińskie czołgi podstawowe – ewolucja (I)

Pierwszym czołgiem seryjnie produkowanym w Chinach był Typ 59, czyli sowiecki T-54A. Produkcję pojazdu, na bazie zakupionej w 1957 r. i przekazanej z ZSRR dokumentacji oraz przy znaczącym udziale specjalistów radzieckich, rozpoczęto w 1961 r.

Pojazdy były produkowane w zakładach nr 617 w Baotou oraz zakładach nr 515 w Szanghaju. Pierwsze wozy jednostki armii ChRL otrzymały w większych ilościach w 1963 r. Łącznie w latach 1961-1987 wyprodukowano, według szacunków zachodnich, nawet do 10 tys. czołgów Typ 59, noszących oznaczenie fabryczne WZ-120, z czego armia ChRL przejęła około 6 tys. egzemplarzy.

Typ 59 oraz jego modyfikacje były szeroko eksportowany do krajów, takich jak Albania, Bangladesz, Irak, Iran, Kongo, KRLD, Kambodża, Pakistan, Wietnam, Zimbabwe, Tanzania i Sudan.

Typ 59 – pierwsze odmiany

Załoga wszystkich seryjnych wersji czołgu jest czteroosobowa. Kierowca zajmuje miejsce po lewej stronie frontu kadłuba. W wieży i przedziale podwieżowym zajmują miejsca pozostali trzej członkowie załogi. Dowódca siedzi po prawej stronie od zespołu armaty, celowniczy po lewej, a ładowniczy – za celowniczym.

Pojazdy Typ 59 (WZ-120) są tożsame z rosyjskimi T-54A, czyli pojazdami z armatą gwintowaną D-10T kal. 100 mm, ale nie miały początkowo reflektorów podczerwieni serii Łuna.

Type 59

Bazowa wersja czołgu Typ 59.

Kadłub czołgu Typ 59 jest spawany jednorodnych z płyt pancernych o grubości 20 mm (tył-dół, dno), 30 mm (strop), 46 mm (przód-dół, tył-góra), 79 mm (boki-góra), 20 mm (boki-dół), 97-100 mm (przód-góra, przód-dół). Wieża odlewana jako monolit ze stali pancernej o grubości 200 mm (przód), 150 mm (boki), 65 mm (tył) i 35 mm (strop).

Napęd stanowi dwunastocylindrowy silnik wysokoprężny 12150L, kopia rosyjskiego W-54 z T-54A, o mocy 382 kW (520 KM) przy 2000 obr./min. Zapas paliwa wynosi 932 litry w zbiornikach wewnętrznych i zewnętrznych umieszczonych na prawej półce nadgąsienicowej. Układ przeniesienia napędu składa się z przekładni pośredniej, wielotarczowego sprzęgła głównego, skrzyni biegów o pięciu przełożeniach do jazdy w przód i jednym do tyłu, dwóch mechanizmów skrętu i dwóch przekładni bocznych. Układ bieżny obejmuje pięć par podwójnych kół nośnych zawieszonych niezależnie na wahaczach i wałkach skrętnych, parę kół napinających z przodu i parę kół napędzających z tyłu. Gąsienice staliwne o szerokości 580 mm.

Type 59 Mod

Zmodyfikowany czołg Typ 59 z dalmierzem laserowym nad jarzmem armaty.

Działo czołgu nosi oznaczenie Typ 59, sprzężony z nim karabin maszynowy SGMT kal. 7,62 mm – Typ 59T, a wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzKM kal. 12,7 mm – Typ 54. Zapas amunicji obejmuje 34 naboje do armaty, 200 nabojów do wielkokalibrowego karabinu maszynowego i 3500 nabojów do sprzężonego karabinu maszynowego. Armata ma kąty ruchu w pionie od -4 do +17 stopni i hydrauliczny układ stabilizacji działa w pionie, odpowiednik rosyjskiego STP-1 Gorizont. Teleskopowy przyrząd celowniczy działonowego jest również kopią celownika TSz-2A-22, poza tym celowniczy ma peryskopowy przyrząd obserwacyjny MK-4. Dowódca dysponuje przyrządem obserwacyjnym odpowiednikiem TPN-1, a kierowca dziennym przyrządem obserwacyjnym MK-1K lub nocnym – kopią radzieckiego TWN-1. Łączność zewnętrzną zapewnia radiostacja UKF – odpowiednik urządzenia R-113, a wewnętrzną telefon pokładowy – kopia R-120.

Type 59-I

Czołg Typ 59-I.

Masa czołgu wynosi 35,8 tony, wymiary: długość kadłuba 6040 mm, szerokość 3270 mm, wysokość do stropu wieży 2590 mm, prześwit 425 mm. Prędkość maksymalna sięga 48 km/h, a zasięg 360-440 km. Pojazd może pokonywać przeszkody wodne o głębokości do 1,4 m, a po przygotowaniu do 5 m, rowy o szerokości 2,7 m i ścianki o wysokości 0,8 m.

Kolejna wersja, Typ 59-I (WZ-120A), ma kilka udoskonaleń w stosunku do bazowego wariantu, m.in. zmodyfikowaną armatę Typ 59, oznaczoną Typ 69 i prosty układ kierowania ogniem z analogowym przelicznikiem balistycznym z danymi do strzelania wprowadzanymi ręcznie. Działonowy otrzymał celownik nocny analogiczny do rosyjskiego TPN-1. Wprowadzono system przeciwpożarowy silnika i wyrzutnie granatów dymnych. Jednostkę ognia powiększono do 44 nabojów i wzbogacono o pociski podkalibrowe AP100-2 kal. 100 mm. Pojazdy tej wersji były produkowane w seriach różniących się kompletacją, na przykład różnymi wariantami układu kierowania ogniem, m.in. stosowano dalmierze laserowe Typ 82 i Typ 83-II umieszczone nad armatą. Do standardu Typ 59-I zostały, według danych rosyjskich, zmodernizowane do końca lat osiemdziesiątych wszystkie pozostające w służbie wozy Typ 59.

Type 59-II

Czołg Typ 59-II.

W  1982 r. zaprezentowano nowy wariant czołgu. W pojeździe Typ 59-II (WZ-120B) wzmocniono silnik 12150L, który osiągał moc maksymalną 426 kW (580 KM). Zamontowano gwintowaną armatę Typ 81 kal. 105 mm, kopię brytyjskiego działa L7A3 (pozyskanego z Izraela). Działo miało takie same kąty ruchu w elewacji jak armata Typ 59, układ stabilizacji w obu płaszczyznach i prosty układ kierowania ogniem z dalmierzem laserowym pochodzące z Typ 59-I. Amunicja obejmowała pełną gamę nabojów pochodzenia izraelskiego, według niektórych danych w Chinach opracowano pocisk podkalibrowy kal. 105 mm z rdzeniem ze zubożonego uranu (?). Zapas amunicji pozostał taki sam jak w poprzedniku. Działonowy otrzymał nowy pasywny przyrząd obserwacyjny DC 1024/00, a dowódca analogiczny DC 1026/00, a kierowca – DC  1028/00. Wprowadzono również nową radiostację pokładową serii A-220. Masa pojazdu wzrosła do 36,5 tony.

Type 59-IIA

Wczesna wersja czołgu Typ 59-IIA.

W odmianie Typ 59-IIA zastosowano burtowe ekrany przeciwkumulacyjne, osłonę termiczną lufy armaty Typ 81-I kal. 105 mm ze stopów aluminium i pasywne przyrządy obserwacyjno-celownicze załogi.

Type 59-IIA1

Późna wersja Typ 59-IIA z dalmierzem laserowym i innym typem celownika działonowego.

Pojazd wyposażono także w znane z poprzedniej odmiany dwa bloki po cztery wyrzutnie granatów dymnych, odpalanych ręcznie przez dowódcę pojazdu lub działonowego.

Na podwoziu czołgu Typ 59 opracowano wóz zabezpieczenia technicznego Typ 73. Pojazd ma nadbudowę z przedziałem roboczym, w jego przedniej części znajdują się miejsca dowódcy i kierowcy z indywidualnymi włazami. Typ 73 uzbrojony jest w wielkokalibrowy karabin maszynowy Typ 59T kal. 12,7 mm i wyposażony w żuraw, lemiesz, wciągarkę oraz narzędzia do prac obsługowych i remontowych pojazdów gąsienicowych.

Głęboka modernizacja Typ 59 i wersje eksportowe

Od końca lat osiemdziesiątych znana jest wersja głęboko zmodernizowana, oznaczana Typ 59-IID (WZ-120C), w której na przodzie kadłuba i wieży zamontowano kostki pancerza reaktywnego FY-1 (13 modułów na kadłubie, 28 na wieży), a boki kadłuba chronione są stalowymi ekranami przeciwkumulacyjnymi. Wzmocniono zawieszenie i wprowadzono zmodyfikowane gąsienice o tej samej szerokości. Czołg otrzymał nową aparaturę dymotwórczą oraz układ ochrony przed bronią masowego rażenia oraz nową wersję radiostacji A-220A.

 Silnik w wersji 12150L-7 (oznaczenie eksportowe VR 36) osiąga moc 426 kW (580 KM) przy większym zużyciu paliwa, co spowodowało zmniejszenie zasięgu, chociaż w oficjalnych materiałach jest podawane nadal 440 km, a z dodatkowymi zbiornikami – 600 km.

Type 59 - ZTZ-59D1

Czołg Typ 59-IID odpowiada sowieckiemu T-55AMD.

System kierowania ogniem, odmiana układu Typ 77 (ISFCS-212), opracowanego przez brytyjską firmę Marconi, obejmuje stabilizowany dzienno-nocny celownik działonowego z dalmierzem laserowym i  elektroniczny przelicznik balistyczny. Załoga ma dzienno-nocne pasywne przyrządy obserwacyjno-celownicze. Według niektórych danych w miejscu noktowizyjnego celownika działonowego ze wzmacniaczem obrazu planowano zamontować celownik z kamerą termowizyjną. W wariancie Typ 59-IID1 (WZ-120D) zastosowano armatę Typ 79 kal. 105 mm z osłoną termiczną i udoskonalony układ stabilizacji w obu płaszczyznach.

Type 59 - ZTZ-59D

Wersja Typ 59-IID (WZ120C1) ma armatę kal. 105 mm Typ 83A z nową osłoną lufy.

W odmianie Typ 59R, przeznaczonej również na eksport, oprócz wspominanych udoskonaleń, zmieniono układ kostek pancerza reaktywnego w ilości 18 sztuk, na wieży zamontowano 30 takich kostek. Przebudowano osłony gąsienic i zastosowano nowy typ fartuchów bocznych. Z tyłu wieży umieszczono kosz na narzędzia i inne przedmioty.

Type 59R - ZTZ-59D

Pierwszy dedykowany eksportowy wariant – Typ 59R.

Kolejnym eksportowym wariantem miały być czołg Typ 59P, w którym wzmocniono opancerzenie czołowe kadłuba i wieży (szczegółów brak).

Pojazdy eksperymentalne

Czołg Typ 59 stał się również bazą dla pojazdów eksperymentalnych i prototypowych. Pierwszym z nich był Typ 59-I ze wzmocnionym pancerzem kadłuba i wieży oraz nowymi przyrządami celowniczymi, w tym celownikiem działonowego.

Typ 59-I ze wzmocnionym pancerzem.

Według niektórych danych, na Typ 59 w Chinach zamontowano gładkolufową armatę kal. 120 mm bazującą na niemieckim modelu Rheinmetall Rh 120-L44, dokumentacja działa została przekazana z Izraela, prawdopodobnie z dwuosiowym stablizatorem elektromechanicznym.

Czołg Typ 59-120.

Działo zamontowano w wieży czołgu Typ 59-II, a pojazd oznaczono Typ 59G  lub Typ 59-120 (WZ-120K). Zapas amunicji zmniejszył się do 28 nabojów. Masa czołgu pozostała na poziomie 36,5 tony.

Kolejnym eksperymentalnym wariantem czołgu Typ 59 był pojazd ze wzmocnionym pancerzem kadłuba i wieży oraz armatą Typ 98 kal. 125 mm, zastosowaną po raz pierwszy w wozie Typ 96.

Eksperymentalna odmiana czołgu Typ 59 z armatą kal. 125 mm.

Po opanowaniu produkcji armaty gładkolufowej Typ 98 (ZPT-98) kal. 125 mm stanowiącej kopię radzieckiego działa czołgowego 2A46, zamontowano ją eksperymentalnie w wieży czołgu Typ 59. Zmodernizowany pojazd, oznaczony VT-3, występuje w kilku podwersjach różniących się w zasadniczy sposób.

Type 59-125

Jedna z odmian czołgu Typ 59-125.

Pierwsza odmiana miała armatę umieszczoną w standardowej wieży ze wzmocnionym pancerzem i moduły opancerzenia dodatkowego na przedniej części kadłuba. W kolejnej wersji Typ 59-125, na podwoziu Typ 59 zamontowano wieżę znacznie nowszego pojazdu Typ 96 z armatą Typ 98 kal. 125 mm.

Type 59 VT-3

Czołg VT-3 z wieżą Typ 96.

Z kolei pojazd z wieżą czołgu Typ 99 z armatą typ 98 kal. 125 mm jest oznaczany jako Typ 59T (Typ 59-125).

Type 59T VT-3

W najnowszej wersji VT-3 zastosowano wieżę czołgu Typ 99.

Copyright © Redakcja Militarium