Archiwum kategorii: Marynarka Wojenna

Obrona przeciwlotnicza w Siłach Zbrojnych RP – stan na 2003 r. i prognozy rozwoju

Schematy i rysunki z 2003 r. dotyczące obrony przeciwlotniczej w Siłach Zbrojnych RP – stanu w 2003 r. oraz prognoz jej rozwoju w następnych latach, tj. do 2025 r.

OPL Polski 2003_1

 OPL Polski 2003_2

OPL Polski 2003_3

OPL Polski 2003_4

 OPL Polski 2003_5Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Tadeusz Jauer/Fot. Militarium

Encyklopedia uzbrojenia i sprzętu współczesnego Wojska Polskiego: samochód ciężarowo-terenowy Jelcz P.442.32

Jelcz P442.32 to samochód ciężarowo-terenowy średniej ładowności wysokiej mobilności opracowany przez Jelcz-Komponenty Sp. z o.o. i produkowany od 2014 r.

Jelcz P442.32_1

Jelcz P442.32 wersja skrzyniowa z opończą.

Pojazd w układzie dwuosiowym, z napędem na obie osie 4×4. Podwozie stanowi skręcano-spawana rama nośna. Mosty napędowe z kołami połączono z ramą za pomocą zależnego zawieszenia. Resory paraboliczne, amortyzatory hydrauliczne obustronnego działania.

Jelcz P442_2

Jelcz P442.32 wersja skrzyniowa z opończą.

Układ napędowy z sześciocylindrowym silnikiem wysokoprężnym MTU 6R106TD21 z turbodoładowaniem o mocy 240 kW (326 KM), maksymalny moment obrotowy 1300 Nm przy 2000 obr./min. Skrzynia biegów ZF o dziewięciu przełożeniach do przodu i jednym wstecznym, skrzynia rozdzielczo-redukcyjną ZF z międzyosiowym mechanizmem różnicowym. Napęd przenoszony jest na koła przez mosty napędowe Axeltech z blokadą mechanizmów różnicowych. Układ centralnego pompowania kół. Koła z oponami o rozmiarze 14.00 R20, z wkładkami typu Beadlock. System hamulcowy pneumatyczny, nadciśnieniowy, dwuobwodowy z układami przeciwblokującym ABS i przeciwpoślizgowym ASR.

Kabina pojazdu wagonowa, dwuosobowa, czteroosobowa lub sześcioosobowa, odchylana hydraulicznie do przodu, nieopancerzona lub opancerzona.

Jelcz P442.32_3

Jelcz P442.32 wersja z kabiną sześcioosobową i zabudową specjalistyczną.

Jelcz P442.32 dla SZ RP jest dostarczany w następujących wersjach: pod zabudowy specjalistyczne, z platformą pod kontenery 15-stopowe lub z uniwersalną skrzynią ładunkową o długości 4900 mm i szerokość 2460 mm, przeznaczoną do transportu ładunków, żołnierzy albo kontenerów 10- lub 15-stopowych.

Jelcz P442.32_4

Jelcz P442.32 z kontenerem systemu dowodzenia zestawu przeciwlotniczego.

Wyposażenie standardowe: komputer diagnostyczny silnika i układów, oświetlenie drogowe lampami LED, wyciągarka hydrauliczna z odbiorem liny z przodu i z tyłu pojazdu, uchylny wysięgnik z kołem zapasowym, hol sztywny, zaczepy to transportu lotniczego i morskiego.

Wyposażenie opcjonalne: automatyczna skrzynia biegów, wkładki Run flat, kabina opancerzona (poziom ochrony 1 według STANAG 4569/A).

Jelcz P442.32_5

Jelcz P442.32 z kontenerem systemu łączności.

Wymiary pojazdu: długość 7980 mm, szerokość 2550 mm, wysokość 3490 mm, prześwit 400 mm. Masy pojazdu: własna 9600 kg, dopuszczalna całkowita 15600 kg. Ładowność pojazdu: ładowność maksymalna 6000 kg, ładowność w terenie 4000 kg. Prędkość maksymalna: z ograniczeniem 85 km/h, bez ograniczeń 110 km/h. Zasięg 500 km.

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Militarium

Obrona powietrzna Polski a osłona obiektów infrastruktury krytycznej

Do obiektów o znaczeniu strategicznym lub operacyjnym najczęściej atakowanych przez lotnictwo i pociski rakietowe w czasie konfliktów w ostatnich latach należały: elementy infrastruktury kierowania państwem, w tym siłami zbrojnymi, bazy lotnicze i cywilna infrastruktura lotnicza, systemy łączności i teleinformatyczne, staje przekaźnikowe itp., stanowiska rakiet i miejsca składowania broni masowego rażenia, naziemne elementy systemu obrony powietrznej, infrastruktura logistyczna (magazyny, składy i bazy zaopatrzenia), węzły komunikacyjne (drogowe i kolejowe) oraz stacje przeładunkowe, bazy morskie i obiekty przemysłowe i energetyczne (elektrownie, rafinerie, zakłady chemiczne itp.). Dopiero w dalszej kolejności obiektami uderzeń powietrznych były stanowiska dowodzenia wojsk oraz same pododdziały sił zbrojnych, w tym jednostki pancerne i zmechanizowane, jednostki rakietowe i artylerii. Są one najczęściej silniej bronione niż wskazane wyżej obiekty stacjonarne, a uderzenia na nie mają takiego skutku na dalsze działania obrońcy, jak ataki na infrastrukturę krytyczną, wojskową i cywilną.

W związku z tym można w sposób ogólny zidentyfikować i scharakteryzować potencjalne cele uderzeń lotniczo-rakietowych na terenie Polski, które będą miały zasadniczy wpływ na funkcjonowanie systemu obronnego kraju. Zalicza się je, według zasadniczego podziału, do infrastruktury wojskowej (operacyjne zasoby techniczne i materialne wydzielone z majątku narodowego i użytkowane przez Siły Zbrojne RP w celu realizacji funkcji obronnych) lub infrastruktury gospodarczo-ochronnej (podstawowe urządzenia i instytucje cywilne, wydzielane do zabezpieczenia realizacji obrony państwa). Istnieje jednak grupa infrastruktury cywilnej nie zaliczanej do wyżej wskazanych grup, która także może być przedmiotem ataków lotniczo-rakietowych.

W pierwszej kolejności do potencjalnych celów należy zaliczyć wojskowe i cywilne bazy lotnicze oraz bazy i porty morskie, które stanowią niejednorodne obiekty grupowe składające się z różnych pod względem właściwości i wielkości obiektów elementarnych. Ich cechą charakterystyczną jest to, że nie można wydzielić spośród nich jednego obiektu, który ma decydujący wpływ na funkcjonowanie lub działanie całego obiektu. Ponadto zarówno bazy lotnicze, jak i morskie są bardzo trudne do zamaskowania, ponieważ ich położenie, rozmieszczenie newralgicznych elementów i ich budowa są znane przeciwnikowi już w czasie pokoju. Wymiary takich obiektów wynoszą – jeśli chodzi o bazy lotnicze i morskie – od 400 na 600 m do 3000 na 5000 m, a w przypadku baz logistycznych jest to z reguły obszar o wymiarach 200 na 800 m.

Doświadczenia z wojen i konfliktów sugerują w przypadku baz lotniczych, że niszczone będą przede wszystkim drogi startowe oraz kołowania, a w odniesieniu do baz morskich – zbiorniki paliwa, nabrzeża, jednostki pływające, instalacje przeładunkowe i inne. Zniszczenie wskazanych elementów baz lotniczych może spowodować zablokowanie samolotów na ziemi, przez co pozostaną łatwym celem kolejnych uderzeń. W przypadku baz morskich uderzenie miałoby na celu unieszkodliwienie infrastruktury oraz pozbawienie możliwości manewrowania okrętów w bazie.

Obiekty OP_1

Obiekty infrastruktury wojskowej i cywilnej.

W 2015 r. w Polsce funkcjonuje 18 wojskowych baz lotniczych (z tego 6 na lotniskach współużytkowanych przez instytucje cywilne) i lotnisk wojskowych oraz 13 międzynarodowych lotnisk cywilnych, które posiadają niezbędną infrastrukturę, pozwalającą na operowanie – w warunkach wyjątkowych – samolotów bojowych. Wszystkie te obiekty są zaliczane do obiektów wysokiej wartości i stanowią potencjalne cele ataków lotniczo-rakietowych. Jeśli chodzi o bazy morskie obecnie Marynarka Wojenna RP posiada dwie – w Gdyni i Świnoujściu. W konsekwencji za najbardziej opłacalne cele uderzeń powietrznych można przyjąć przynajmniej 5 baz lotniczych, w których znajduje się infrastruktura obsługi samolotów bojowych, tj. Łask, Krzesiny, Malbork, Mińsk Mazowiecki, Świdwin oraz 11 baz obsługujących samoloty transportowe, śmigłowce oraz bezzałogowe statki powietrzne, czyli Balice, Darłowo, Gdynia, Inowrocław, Leźnica Wlk., Mirosławiec, Okęcie, Powidz, Pruszcz, Siemirowice, Tomaszów Mazowiecki-Glinnik, a także obie bazy marynarki – w Gdyni i Świnoujściu.

Pozostałe obiekty infrastruktury wojskowej, istotne z punktu widzenia obronności to stacjonarne stanowiska dowodzenia, posterunki radiolokacyjne dalekiego zasięgu, bazy i magazyny środków bojowych, bazy i magazyny logistyczne, urządzenia i systemy łączności, ośrodki szkolenia poligonowe, ośrodki koszarowe.

Kolejną grupą potencjalnych celów uderzeń lotniczo-rakietowych są obiekty przemysłowe i energetyczne. W przypadku tych obiektów występuje bardzo różnorodna wrażliwość na ataki z powietrza, determinowana konstrukcją budynków i budowli. Należy uznać, że wszystkie budowle przemysłowe są murowane, żelbetonowe lub stalowe o średniej wytrzymałości. Do grupy takich obiektów należy zaliczyć: zakłady energetyczne, zapory wodne, zakłady produkcji chemicznej, zbiorniki paliw, porty morskie.

Przykładowo, w odniesieniu do elektrowni najbardziej wrażliwymi na zniszczenie elementami, będącymi jednocześnie urządzeniami krytycznymi, są kotłownie, bloki z turbinami, maszynownie i urządzenia rozdzielcze.

Zakłady energetyczne obejmują elektrownie i elektrociepłownie. W sumie działa obecnie w Polsce 51 większych konwencjonalnych elektrowni i elektrociepłowni i 10 większych elektrowni wodnych, które mogą być postrzegane przez potencjalnego przeciwnika jako wartościowe cele do zniszczenia, ponieważ mają bardzo ważne znaczenie dla funkcjonowania kraju lub poszczególnych jego regionów, w tym głównie przemysłu. Szczególnie dużą wagę strategiczną mają elektrownie zlokalizowane w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym oraz wzdłuż Wisły i Odry. Równie wartościowym celem ataków środków napadu powietrznego mogą być zapory wodne, w tym powiązane z obiektami energetycznymi. Obecnie funkcjonuje 11 większych zapór wodnych. W Polsce występują zapory wodne kamienno-betonowe, betonowe i ziemne, ich wysokość waha się od 37 m (Klimkówka) do 82 m (Solina).

Inną grupę potencjalnych celów ataków lotniczo-rakietowych stanowić mogą obiekty szczególne, takie jak zakłady produkcji chemicznej, w tym rafinerie, fabryki kwasu azotowego i siarkowego, terminale i zbiorniki paliw, zasoby rezerw państwowych, porty morskie, stanowiska kierowania cywilnego, systemy i urządzenia łączności.

Ważnym elementem infrastruktury krytycznej państwa są także obiekty komunikacyjne, np. mosty i wiadukty, drogowe i kolejowe węzły komunikacyjne. Dwa pierwsze stanowią z reguły pojedyncze budowle, które będą wykorzystywane zarówno dla potrzeb wojskowych, jak i cywilnych. Drogowe i kolejowe węzły komunikacyjne są zespołami budowli (np. w 2015 r. istnieją w Polsce 26 węzły autostradowe i 44 duże węzły kolejowe) rozmieszczonymi na znacznej powierzchni. W mniejszym stopniu do obiektów należy zaliczyć same drogi kołowe i kolejowe, ponieważ zniszczenie określonego odcinka jezdni lub torów nie będzie stanowić znacznego utrudnienia w okresie konfliktu, z uwagi na możliwość organizacji objazdów – szczególnie w przypadku infrastruktury drogowej.

W konsekwencji, w zasięgu uderzeń lotniczo-rakietowych przeciwnika, który obejmuje terytorium całej Polski, znajduje się stosunkowo duża liczba obiektów, które mogą stanowić potencjalne cele uderzeń lotniczo-rakietowych przeciwnika. Ich ilość należy oszacować na więcej niż 200 obiektów – biorąc jedynie pod uwagę obiekty wojskowe i najważniejsze przemysłowe.

Obiekty OP_4

Obiekty infrastruktury wojskowej i cywilnej.

Ponadto należy zwrócić uwagę na obiekty, które mogą stanowić potencjalne cele ataków terrorystycznych z powietrza. W oparciu o analizę dotychczasowych aktów terrorystycznych realizowanych przy użyciu porwanych samolotów rejsowych, można stwierdzić, że zagrożonymi obiektami były ważne obiekty administracji publicznej, państwowej lub militarnej. W ostatnich latach pojawiają się jednak analizy, zgodnie z którymi zbiór obiektów powinien ulec znacznemu rozszerzeniu. Przewiduje się, że dogodnymi miejscami do ataków byłyby duże obiekty sportowe w czasie masowych imprez sportowych w wymiarze międzynarodowym, takich jak igrzyska olimpijskie, mistrzostwa lub imprez masowych, np. koncertów, pokazów i innych.

Ponadto obiektami ataków terroryzmu powietrznego mogą być także opisywane wcześniej obiekty budynki i budowle infrastruktury militarnej, energetycznej i przemysłowej, m.in. zapory wodne, węzły komunikacyjne, porty morskie i lotnicze, rafinerie, elektrownie, zakłady chemiczne, składy materiałów wybuchowych. Niebezpieczeństwo polega również na tym, że atak na taki obiekt mógłby spowodować masowe straty wśród ludności cywilnej. Potencjalnie również każdy z portów lotniczych w Polsce lub każda z baz aeroklubów mogą stać się miejscem porwania lub użycia statku powietrznego (samolotu, szybowca, bezzałogowca) i wykorzystania go do ataku na jeden z wymiennych wyżej obiektów.

W związku z tym, potencjalnymi celami ataku terrorystycznego z powietrza mogą być obiekty, których zaatakowanie może być trudne lub niemożliwe przy użyciu innych środków (innych rodzajów broni) ze względu na ich lokalizację, konstrukcję, materiał budowlany lub rozmiary; obiekty, które są miejscem spotkań podmiotów reprezentujących państwa lub organizacje międzynarodowe (High Visibility Events); obiekty chronione, do których przedostanie się drogą lądową lub morską jest utrudnione lub niemożliwe ze względu istniejący system ochrony; obiekty nie bronione przez siły lądowe lub obrony powietrznej; obiekty, które położone są w znacznej odległości od „zwykłych” rejonów działania ugrupowań terrorystycznych (również poza granicami kraju, w którym znajdują się terroryści); obiekty o dużej powierzchni, w szczególności te, w których gromadzi się wielu ludzi, np. stadiony, hale sportowe; obiekty, których zniszczenie możliwe jest przy precyzyjnym wyeliminowaniu jednego z ich elementów, w pobliże którego nie można przedostać się drogą lądową lub morską, np. stacje przesyłowe energii elektrycznej; a także obiekty, których zaatakowanie umożliwi uzyskanie spektakularnego efektu medialnego.

Lista potencjalnych celów o dużym znaczeniu dla obronności RP oraz tych które mogą stanowić potencjalny cel ataków terrorystycznych wynosi co najmniej kilkaset obiektów – przy założeniu różnego ich „znaczenia” dla systemu bezpieczeństwa państwa. Powyższe wymienione rodzaje celów nie wyczerpują listy wszystkich potencjalnych celów ataków powietrznych, czy terrorystycznych, niemniej jednak wskazują na możliwe – nie tylko w czasie wojny – zagrożenia uderzeniami z powietrza. Zbiór obiektów infrastruktury państwa powinien również stanowić wyjściową bazę do określenia rzeczywistych potrzeb obronnych, głównie w kontekście planowania ilości środków obrony powietrznej.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Militarium

Plan modernizacji Marynarki Wojennej RP do 2022 r.

Program modernizacji Marynarki Wojennej RP jest jednym z elementów Planu Modernizacji Technicznej Sił Zbrojnych RP na lata 2013-2022. Program rozwoju floty obejmuje budowę lub pozyskanie kilku zupełnie nowych typów okrętów. Został on uwzględniony, jako program operacyjny pod nazwą „Zwalczanie zagrożeń na morzu” i wymieniony wśród 14 zadań w uchwale nr 164 Rady Ministrów z dnia 17 września 2013 r. w sprawie ustanowienia programu wieloletniego „Priorytetowe zadania modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP w ramach programów operacyjnych”. Stan zaawansowania programu został przedstawiony według danych na maj 2014 r.

Z formalnego punktu widzenia program modernizacji technicznej Marynarki Wojennej rozpoczął się po podpisaniu w 2013 r. m.in. kontraktów na dokończenie okrętu patrolowego (eks-korwety) Ślązak i na budowę prototypu niszczyciela min typu Kormoran II.

Plan rozwoju Marynarki Wojennej obejmuje 22 zadania różnej skali i trudności – od projektu pozyskania zaawansowanych okrętów podwodnych, po zakup relatywnie mało skomplikowanych kutrów transportowo-holowniczych. Modernizacja polskiej floty jest drugim priorytetem operacyjnym, jeżeli chodzi o wysokość zaplanowanych środków finansowych – w latach 2013-2022 na program „Zwalczanie zagrożeń na morzu”, mają zostać wydane – zgodnie z obowiązującą Uchwałą Rady Ministrów nr 164 – środki w wysokości 13,756 miliarda PLN. Większą kwotę przeznaczono jedynie na jeden z programów modernizacyjnych Sił Zbrojnych, tj. „System obrony powietrznej” – 26,411 miliarda PLN. Programy modernizacyjne Marynarki Wojennej w latach 2013-2025 w podziale na obszary zdolności operacyjnych przedstawia tabela.

Najdroższym i najtrudniejszym projektem w programie „Zwalczanie zagrożeń na morzu” jest podprogram Orka, zakładający obecnie dostarczenie trzech okrętów podwodnych o wyporności do 2000 ton – pierwszego do 2020 r., drugiego do 2022 r. i trzeciego do 2025 r. Jednostki podwodne mają mieć napęd spalinowo-elektryczny z dodatkowymi ogniwami systemu Air Independent Propulsion (AIP) i powinny być uzbrojone w torpedy, miny oraz wyposażone w zaawansowane systemy wykrywania dowodzenia i kierowania walką. Kwestiami spornymi i do dziś nie rozstrzygniętymi są możliwość budowy i remontów eksploatacyjnych jednostek w polskich stoczniach oraz uzbrojenie ich w pociski manewrujące. Według najnowszych danych postępowanie przetargowe na okręty Orka ma się rozpocząć w jeszcze w 2014 r., natomiast sygnowanie umowy planowane jest na drugą połowę 2015 r.

Projekt Miecznik to korwety wielozadaniowe (nazywane okrętami obrony wybrzeża) o wyporności do 2000 ton, wyposażone w system rakietowy obrony powietrznej średniego zasięgu, rakiety przeciwokrętowe, torpedy zop i systemy artyleryjskie oraz zaawansowany system dowodzenia integrujący sensory i urządzenia kierowania walką. W 2014 r. zakończono w MON fazę analityczno-koncepcyjną i przeprowadzono uzgodnienia, w br. ma rozpocząć się postępowanie w zakresie wyłonienia dostawcy okrętów.

Okręt patrolowy w wersji podstawowej Ślązak to budowana od 2001 r. na licencji niemieckiej korweta typu Gawron, która po wieloletnich perturbacjach koncepcyjnych i finansowych zostanie ukończona jako okręt patrolowy o wyporności do 2100 ton. Okręt będzie miał zaawansowany system obserwacji, dowodzenia i kierowania, co daje asumpt do spostrzeżenia, że Ślązak pozostanie niedozbrojoną korwetą. Okręt ma zostać wcielony do służby w 2016 r.

Z kolei podprogram Czapla to okręt patrolowy o wyporności 1800 ton z funkcją zwalczania min – co wiąże się z m.in. wyposażeniem w bezzałogowe pojazdy podwodne. W związku z tym, że jednostki tego projektu mają być podobne konstrukcyjnie do okrętów obrony wybrzeża Miecznik zdecydowano, że postępowanie dotyczące obu typów okrętów będzie realizowane wspólnie – zarówno okręty obrony wybrzeża, jak i patrolowe zostaną zbudowane na bazie tego samego projektu (Mieczniki będą miały przedłużony kadłub) i podobnego wyposażenia, w tym okrętowego systemu obserwacji i systemu walki. Oba typy okrętów będą miały lądowisko dla śmigłowca pokładowego. Początkowo planowano, że programy miałyby się zakończyć w 2025 r., ale według obecnie obowiązujących planów Mieczniki i Czaple powinny wchodzić do służby w tempie jedna jednostka rocznie w latach 2017-2022.

Niszczyciel min Kormoran II

Wizja niszczyciela min Kormoran II projektu 258.

W systemie rażenia sił przeciwnika funkcjonuje także Pierwszy Nadbrzeżny Dywizjon Rakietowy uzbrojony w pociski przeciwokrętowe NSM z możliwością zwalczania celów brzegowych, który osiągnął wstępną gotowość w 2013 r., po dostarczeniu wszystkich zamówionych pocisków NSM (50 sztuk), natomiast w br. planowane jest podpisanie umowy otwierającej drogę do pozyskania uzbrojenia i sprzętu dla drugiego dywizjonu – będąca całkowicie poza dotychczasowymi planami inwestycja, pojawiła się po przeprowadzeniu przeglądu Programu Modernizacji Technicznej SZ RP na lata 2013-2022 i ma ona zgodnie z założeniami resortu obrony narodowej zwiększyć możliwości narodowego odstraszania militarnego.

Jeśli chodzi o najważniejsze programy w zakresie obszaru operacyjnego „Przetrwanie i ochrona wojsk”, to w 2013 r. podpisano natomiast umowę z polskim konsorcjum na budowę pierwszego niszczyciela min Kormoran II – prototypowy okręt ma zasilić flotę do 2016 r., a pozostałe w 2019 r. i w 2022 r. Jednostki mają mieć wyporność pełną do 850 ton i kadłub ze stali amagnetycznej. Zasadniczym wyposażeniem zadaniowym będą pojazdy podwodne do poszukiwania i niszczenia min wszystkich typów.

W 2013 r. rozpoczęto również program Ostryga, czyli zdanie zadanie pod nazwą „Zdolność do zapewnienia ochrony siłom morskim w portach, na redach i na kotwicowiskach”. W 2014 r. mają zakończyć się procedury wewnętrzne w resorcie obrony narodowej i kontrakt z potencjalnym wykonawcą ma zostać podpisany jeszcze w br. W ramach programu Ostryga założono nabycie kilkunastu bezzałogowych platform nawodnych, służących przede wszystkim do ochrony polskich sił morskich w portach, na redach i kotwicowiskach. Jednym z nośników tych platform mają być okręty patrolowe typu Czapla. Natomiast podprogram Kijanka to bezzałogowe systemy zwalczania min dla okrętów.

Nazwa Klasa Ilość jednostek/sztuk Okres
Delfin Okręt rozpoznawczy 2 2022-2024
Bielik Okrętowy system optoelektroniczny 2022
Hydrograf Okręt hydrograficzny 1 2022
MIG Morski system informacji geoprzestrzennej 2022
SRN Mobilny system radionawigacyjny średniego zasięgu 2022
Płomyk Samolot patrolowy 2-3 2019
Orka Okręt podwodny 3 2020-2025
Miecznik Okręt obrony wybrzeża 3 2017-2019
Ślązak Okręt patrolowy 1 2016
Czapla Okręt patrolowy z możliwością zwalczania min 3 2020-2022
NDR Nadbrzeżny dywizjon rakietowy 2 2010-2016
Śmigłowiec ZOP 6 2016-2017
Kormoran II Niszczyciel min 3 2016-2022
Kijanka Bezzałogowy system zwalczania min 10 2022
Ostryga System ochrony sił morskich 2022
Ratownik Okręt ratowniczy 3 2020-2022
Śmigłowiec CSAR 6 2016-2017
Marlin Okręt wsparcia działań połączonych 1 2022
Bałtyk Okręt wsparcia logistycznego 1 2021
Magneto Okręt demagnetyzacyjny 1 2018
Ekotank Barka ekologiczna 1 2017
Supply Zbiornikowiec paliwowy 1 2018
Transhol Kuter transportowy 6 2016-2019
Holownik Holownik 6 2016-2025

Projekt Ratownik oznacza budowę trzech pełnomorskich okrętów ratowniczych wyposażonych w systemy ratowania rozbitków z zatopionych okrętów podwodnych.

Obszar operacyjny „Rozpoznanie” to przede wszystkim dwa okręty rozpoznawcze kryptonim Delfin, które powinny być w służbie w latach 2022-2024. Poza tym, jednym z zasadniczych środków rozpoznania nad akwenem morskim mają być bezzałogowce klasy taktycznej o nazwie Gryf (22 zestawy) i większej – MALE (Medium Altitude Long Endurance) nazwane Zefir (cztery zestawy). Będą one pozyskiwane w ramach innego programu operacyjnego planu modernizacji 2013-2022. Część systemów i ich obsług będzie przygotowanych do współpracy z Marynarką Wojenną.

Kolejne trzy projekty w ramach operacyjnych zdolności rozpoznania to zadania opracowania urządzeń i systemów, które będą montowane na okrętach i instalacjach brzegowych w latach 2015-2022. Należą do nich Bielik, czyli optoelektroniczny system obserwacji okrętowej, powstający w pierwszej kolejności dla jednostek rozpoznawczych, MIG, czyli morski system informacji geoprzestrzennej i SRN – mobilny system radionawigacyjny średniego zasięgu.

Największą jednostką polskiej floty ma być okręt wsparcia działań połączonych kryptonim Marlin, o wyporności 15 000 ton, z możliwością przewożenia barek desantowych i śmigłowców. Okręt przewidziany jest do transportu kontyngentu wojsk lądowych lub sił specjalnych w rejon konfliktu lub misji stabilizacyjnej. Jednostka ma także zabezpieczyć kwestie dowodzenia, zapewnić tym siłom wsparcie logistyczne i zabezpieczenie medyczne (szpital z salami operacyjnymi do przeprowadzania zabiegów chirurgicznych). Okręty ma być wykorzystywany również do niesienia pomocy ofiarom klęsk żywiołowych czy ewakuacji cywilów z zagrożonych rejonów. MON zakłada, że okręty typu Marlin w całości zostanie zbudowany w krajowej stoczni, a podnieść banderę miałby w 2022 r.

Okrętami zabezpieczenia działań ma być jednostka demagnetyzacyjna o wyporności około 500 ton zbudowana w ramach projektu Magneto oraz okręt hydrograficzny pozyskany w części projektu o nazwie Hydrograf.

Okręt patrolowy Ślązak

Wizja okrętu patrolowego Ślązak.

Podobnie jak w wypadku okrętów obrony wybrzeża i patrolowców, początkowo okręty ratownicze Ratownik, jednostkę demagnetyzacyjną Magneto i hydrograficzną Hydrograf chciano zbudować na bazie kadłuba tego samego typu, jednak ostatecznie nie będą zunifikowane ze względu na znaczne różnice w wyporności pomiędzy poszczególnymi typami jednostek. Nie przewidziano montowania uzbrojenia na pokładach tych okrętów, ale będą one mogły przenosić moduły misyjne.

Mniejszym od Marlina, ale i tak dużym okrętem ma być jednostka logistyczna Bałtyk, która ma zastąpić jedyny w znajdujący się obecnie w linii w miarę nowoczesny zbiornikowiec MW RP typu ZP-1200. Nowy okręt będzie większy, jego wyporność ma sięgnąć 5000 ton. Bałtyk będzie przeznaczony do zaopatrywania zespołów okrętów w morzu i transportu między innymi paliwa, żywności, amunicji oraz części zamiennych oraz przystosowany do operowania śmigłowca.

Transhol to przyszłe niewielkie jednostki pomocnicze, służące do transportu materiałów, zaopatrzenia i wykonywania prac holowniczych na redach oraz w portach. Planowany jest zakup sześciu jednostek o wyporności do 80 ton – uniwersalnych lub w dwóch specjalistycznych wersjach: motorówki cumowniczej i kutra transportowego. Faza analityczno-koncepcyjna odnośnie tych okrętów ma być zakończona w 2014 r., a procedura pozyskania, w tym podpisanie umowy na budowę jednostek, planowane jest w 2015 r.

W ramach prodprogramu pod kryptonimem Holownik, MON planuje budowę sześciu holowników, z których pierwsze trzy mają zostać dostarczone w latach 2016-2018, a trzy następne w latach 2022-2025. W 2014 r. trwa faza analityczno-koncepcyjna i w 2015 r. powinna zostać podpisana umowa z dostawcą jednostek. Marynarka Wojenna określiła wyporność pełną tych do 350 ton i nieograniczoną dzielność morską. Wymagana będzie również możliwość prowadzenia działań na morzach niearktycznych w ciężkich warunkach lodowych.

Supply to z kolei zbiornikowiec paliwowy, który ma zastąpić jednostkę Z-8, drugi klasyczny zbiornikowiec polskiej floty. Natomiast Ekotank to barka ekologiczna, służąca do pobierania z okrętów i utylizacji śmieci, nieczystości, zużytego oleju itp. Obie jednostki powinny wejść do służby do 2022 r.

Do tego w ramach odrębnego programu operacyjnego „Śmigłowce wsparcia bojowego i zabezpieczenia”, zakładającego pozyskanie 70 nowych wiropłatów, Marynarka Wojenna otrzyma sześć śmigłowców ratowniczych CSAR, przystosowanych do operowania na obszarze oddziaływanie ogniowego przeciwnika oraz sześć maszyn do zwalczania okrętów podwodnych. Program śmigłowcowy rozpocząć się ma podpisaniem w 2015 r. umowy ze zwycięzcą przetargu, a maszyny dla polskich sił morskich powinny zostać dostarczone do 2017 r. Dla Marynarki Wojennej planowane jest również pozyskanie dwóch nowych samolotów patrolowych, inwestycja ta będzie jednak finansowana spoza funduszy, jakie zaplanowano na 14 programów operacyjnych planu modernizacyjnego do 2022 r. Maszyny patrolowe powinny wejść do linii do 2019 r.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Remontowa Shipbuilding; Stocznia Marynarki Wojennej

Uzbrojenie, wyposażenie i struktury Wojska Polskiego – brzegowa obrona przeciwlotnicza Marynarki Wojennej RP

Do realizacji zadań obrony powietrznej, w tym przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, poza okrętowymi środkami ogniowymi, służącymi do zwalczania środków napadu powietrznego, polska Marynarka Wojenna posiada również brzegowe specjalistyczne pododdziały wojsk obrony przeciwlotniczej. Służą one do obrony stanowisk dowodzenia, baz, punktów bazowania stałego i punktów bazowania manewrowego sił floty, baz lotniczych i innych obiektów w strefie odpowiedzialności, przed różnorodnymi środkami lotniczymi i rakietowymi przeciwnika, w tym samolotami, śmigłowcami, pociskami rakietowymi i bezzałogowymi statkami powietrznymi.

Łącznie Marynarka Wojenna RP posiadała na dzień 1 stycznia 2015 r. następujące jednostki przeciwlotnicze: 8. Dywizjon Przeciwlotniczy, 9. Dywizjon Przeciwlotniczy, bateria przeciwlotnicza Nadbrzeżnego Dywizjonu Rakietowego, bateria przeciwlotnicza 43. Bazy Lotnictwa Morskiego im. kmdr por. Edwarda Stanisława Szystowskiego i bateria przeciwlotnicza 44. Kaszubsko-Darłowskiej Bazy Lotnictwa Morskiego.

ZUR-23-2 1

Bateria przeciwlotnicza Nadbrzeżnego Dywizjonu Rakietowego posiada między innymi zestawy artyleryjskie ZU-23. Na zdjęciu udoskonalony zestaw ZUR-23-2KG.

Podstawowymi jednostkami taktyczno-operacyjnymi sił obrony powietrznej, zdolnymi do samodzielnego działania są oba dywizjony przeciwlotnicze. Dywizjon przeciwlotniczy jest przeznaczony do osłony stanowisk dowodzenia, baz, punktów bazowania, pododdziałów brzegowych oraz innych obiektów Marynarki Wojennej. Dywizjon jest zdolny do samodzielnego zwalczania celów pojedynczych lub grupowych, na małych i średnich wysokościach, w dowolnych warunkach atmosferycznych, niezależnie od pory doby.

Dywizjon składa się z dowództwa i sztabu, plutonu dowodzenia (obsługa stacji radiolokacyjnej, obsługa wozu dowodzenia), trzech baterii przeciwlotniczych z trzema plutonami przeciwlotniczymi każda (obsługa wozu dowodzenia, cztery działony) i drużyną strzelców przeciwlotników, kompanii zabezpieczenia, kompanii logistycznej i grupy ewakuacji medycznej.

Nadbrzeżny Dywizjon Rakietowy (NDR) posiada obecnie baterię przeciwlotniczą, która jest przeznaczona do osłony stanowiska dowodzenia i baterii startowych NDR. Bateria jest zdolna do samodzielnego zwalczania celów pojedynczych lub grupowych, na małych wysokościach, w dowolnych warunkach atmosferycznych, niezależnie od pory doby. Bateria funkcjonuje w składzie: dowództwo baterii, obsługa wozu dowodzenia, dwa plutony przeciwlotnicze (obsługa wozu dowodzenia, cztery działony, drużyna strzelców przeciwlotników), drużyna techniczno-gospodarcza.

S-60MB Blenda

Podstawowymi środkami ogniowymi jednostek przeciwlotniczych MW RP są jednak zmodernizowane armaty S-60MB Blenda, przystosowane do współpracy z systemem kierowania ogniem Blenda.

Brygada Lotnictwa Marynarki Wojennej posiada dwie baterie przeciwlotnicze w składzie 43. i 44. Baz Lotnictwa Morskiego, które są przeznaczone do osłony tych baz. Bateria jest zdolna do samodzielnego zwalczania celów pojedynczych lub grupowych, na małych i średnich wysokościach, w dowolnych warunkach atmosferycznych, niezależnie od pory doby. Obie baterie funkcjonują w takim samym składzie: dowództwo baterii, obsługa wozu dowodzenia, pluton przeciwlotniczy (obsługa wozu dowodzenia, cztery działony), drużyna strzelców przeciwlotników, drużyna techniczno-gospodarcza.

8. Daplot 9. Daplot Baplot NDR Baplot    43. BLM Baplot 44. BLM
Stacja radiolokacyjna 1 1  1
Wóz dowodzenia ZWD-10R-K-N 1 1
Wóz dowodzenia WD-95 3 3 1 1
Wóz dowodzenia Rega-1 3
Terminal Rega-3 4
Terminal Rega-4 3 3 6 1 1
PPZR Grom 18 18 12 6 6
Zestaw ZU-23 8
Armata S-60MB 12 12 4 4

*Etatowo.

Łącznie pododdziały przeciwlotnicze Marynarki Wojennej mają etatowo 32 armaty S-60MB, 8 szt. zestawów ZU-23-2 i 60 szt. PPZR Grom.

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Ministerstwo Obrony Narodowej