Wszystkie wpisy, których autorem jest Militarium

Chińskie czołgi podstawowe – ewolucja (I)

Pierwszym czołgiem seryjnie produkowanym w Chinach był Typ 59, czyli sowiecki T-54A. Produkcję pojazdu, na bazie zakupionej w 1957 r. i przekazanej z ZSRR dokumentacji oraz przy znaczącym udziale specjalistów radzieckich, rozpoczęto w 1961 r.

Pojazdy były produkowane w zakładach Nr 617 w Baotou oraz zakładach Nr 447 w Szanghaju. Pierwsze wozy jednostki armii ChRL otrzymały w większych ilościach w 1963 r. Łącznie w latach 1961-1987 wyprodukowano, według szacunków zachodnich, nawet do 10000 czołgów Typ 59, noszących oznaczenie fabryczne WZ-120, z czego armia ChRL przejęła około 6000 egzemplarzy.

Typ 59 oraz jego modyfikacje były szeroko eksportowany do krajów takich jak Albania, Bangladesz, Irak, Iran, Kongo, KRLD, Kambodża, Pakistan, Wietnam, Zimbabwe, Tanzania i Sudan.

Typ 59 – pierwsze odmiany

Załoga wszystkich seryjnych wersji czołgu jest czteroosobowa. Kierowca zajmuje miejsce po lewej stronie frontu kadłuba. W wieży i przedziale podwieżowym zajmują miejsca pozostali trzej członkowie załogi. Dowódca siedzi po prawej stronie od zespołu armaty, celowniczy po lewej, a ładowniczy – za celowniczym.

Pojazdy Typ 59 (WZ-120) są tożsame z rosyjskimi T-54A, czyli pojazdami z armatą gwintowaną D-10T kal. 100 mm, ale nie miały początkowo reflektorów podczerwieni serii Łuna.

Type 59

Bazowa wersja czołgu Typ 59.

Kadłub czołgu Typ 59 jest spawany jednorodnych z płyt pancernych o grubości 20 mm (tył-dół, dno), 30 mm (strop), 46 mm (przód-dół, tył-góra), 79 mm (boki-góra), 20 mm (boki-dół), 97-100 mm (przód-góra, przód-dół). Wieża odlewana jako monolit ze stali pancernej o grubości 203 mm (przód), 150 mm (boki), 65 mm (tył) i 20 mm (strop).

Napęd stanowi dwunastocylindrowy silnik wysokoprężny 12150L, kopia rosyjskiego W-54 z T-54A, o mocy 382 kW (520 KM) przy 2000 obr./min. Zapas paliwa wynosi 932 litry w zbiornikach wewnętrznych i zewnętrznych umieszczonych na prawej półce nadgąsienicowej. Układ przeniesienia napędu składa się z przekładni pośredniej, wielotarczowego sprzęgła głównego, skrzyni biegów o pięciu przełożeniach do jazdy w przód i jednym do tyłu, dwóch mechanizmów skrętu i dwóch przekładni bocznych. Układ bieżny obejmuje pięć par podwójnych kół nośnych zawieszonych niezależnie na wahaczach i wałkach skrętnych, parę kół napinających z przodu i parę kół napędzających z tyłu. Gąsienice staliwne o szerokości 580 mm.

Type 59 Mod

Zmodyfikowany czołg Typ 59 z dalmierzem laserowym nad jarzmem armaty.

Działo czołgu nosi oznaczenie Typ 59, sprzężony z nim karabin maszynowy SGMT kal. 7,62 mm – Typ 59T, a wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzKM kal. 12,7 mm – Typ 54. Armata ma kąty ruchu w pionie od -4 do +17 stopni i hydrauliczny układ stabilizacji działa w pionie, odpowiednik rosyjskiego STP-1 Gorizont. Teleskopowy przyrząd celowniczy działonowego jest również kopią celownika TSz-2A-22, poza tym celowniczy ma peryskopowy przyrząd obserwacyjny MK-4. Dowódca dysponuje przyrządem obserwacyjnym odpowiednikiem TPN-1, a kierowca dziennym przyrządem obserwacyjnym MK-1K lub nocnym – kopią radzieckiego TWN-1. Zapas amunicji obejmuje 34 naboje do armaty, 200 nabojów do wielkokalibrowego karabinu maszynowego i 3500 nabojów do sprzężonego karabinu maszynowego.

Łączność zewnętrzną zapewnia radiostacja UKF – odpowiednik urządzenia R-113, a wewnętrzną telefon pokładowy – kopia R-120.

Type 59-I

Czołg Typ 59-I.

Masa czołgu wynosi 35,8 tony, wymiary: długość kadłuba 6040 mm, szerokość 3270 mm, wysokość do stropu wieży 2400 mm, prześwit 425 mm. Prędkość maksymalna sięga 48 km/h, a zasięg 360-440 km. Pojazd może pokonywać przeszkody wodne o głębokości do 1,4 m, a po przygotowaniu do 5 m, rowy o szerokości 2,7 m i ścianki o wysokości 0,8 m.

Kolejna wersja, Typ 59-I (WZ-120A), ma kilka udoskonaleń w stosunku do bazowego wariantu, m.in. zmodyfikowaną armatę Typ 59, oznaczoną Typ 69 i prosty układ kierowania ogniem z analogowym przelicznikiem balistycznym z danymi do strzelania wprowadzanymi ręcznie. Działonowy otrzymał celownik nocny analogiczny do rosyjskiego TPN-1. Wprowadzono system przeciwpożarowy silnika. Jednostkę ognia powiększono do 44 nabojów i wzbogacono o pociski podkalibrowe AP100-2 kal. 100 mm. Pojazdy tej wersji były produkowane w seriach różniących się kompletacją, na przykład różnymi wariantami układu kierowania ogniem, m.in. stosowano dalmierze laserowe Typ 82 i Typ 83-II umieszczone nad armatą. Do standardu Typ 59-I zostały, według danych rosyjskich, zmodernizowane do końca lat osiemdziesiątych wszystkie pozostające w służbie wozy Typ 59.

Type 59-II

Czołg Typ 59-II.

W  1982 r. zaprezentowano nowy wariant czołgu. W pojeździe Typ 59-II (WZ-120B) wzmocniono silnik 12150L, który osiągnął moc maksymalną 426 kW (580 KM). Zamontowano gwintowaną armatę Typ 81 kal. 105 mm, kopię brytyjskiego działa L7A3 (była to armata M68 pozyskana z Izraela). Działo miało takie same kąty ruchu w elewacji jak armata Typ 59, układ stabilizacji w obu płaszczyznach i prosty układ kierowania ogniem z dalmierzem laserowym pochodzące z Typ 59-I. Amunicja obejmowała pełną gamę nabojów pochodzenia izraelskiego, według niektórych danych w Chinach opracowano pocisk podkalibrowy kal. 105 mm z rdzeniem ze zubożonego uranu (?). Zapas amunicji pozostał taki sam jak w poprzedniku. Działonowy otrzymał nowy pasywny przyrząd obserwacyjny DC 1024/00, a dowódca analogiczny DC 1026/00, a kierowca – DC  1028/00. Wprowadzono również nową radiostację pokładową serii A-220. Masa pojazdu wzrosła do 36,5 tony.

Wczesna wersja czołgu Typ 59-IIA.

W odmianie Typ 59-IIA zastosowano burtowe ekrany przeciwkumulacyjne, osłonę termiczną lufy armaty Typ 81-I kal. 105 mm ze stopów aluminium i pasywne przyrządy obserwacyjno-celownicze załogi.

Type 59-IIA1

Późna wersja Typ 59-IIA z dalmierzem laserowym i innym typem celownika działonowego.

Pojazd wyposażono także w znane z poprzedniej odmiany dwa bloki po cztery wyrzutnie granatów dymnych, odpalanych ręcznie przez dowódcę pojazdu lub działonowego.

Na podwoziu czołgu Typ 59 opracowano wóz zabezpieczenia technicznego Typ 73. Pojazd ma nadbudowę z przedziałem roboczym, w jego przedniej części znajdują się miejsca dowódcy i kierowcy z indywidualnymi włazami. Typ 73 uzbrojony jest w wielkokalibrowy karabin maszynowy Typ 59T kal. 12,7 mm i wyposażony w żuraw, lemiesz, wciągarkę oraz narzędzia do prac obsługowych i remontowych pojazdów gąsienicowych.

Głęboka modernizacja Typ 59

Od końca lat osiemdziesiątych znana jest wersja głęboko zmodernizowana, oznaczana Typ 59-IID (WZ-120C), w której na przodzie kadłuba i wieży zamontowano kostki pancerza reaktywnego FY-1 (13 modułów na kadłubie, 28 na wieży), a boki kadłuba chronione są stalowymi ekranami przeciwkumulacyjnymi. Wzmocniono zawieszenie i wprowadzono zmodyfikowane gąsienice o tej samej szerokości. Czołg otrzymał nową aparaturę dymotwórczą oraz układ ochrony przed bronią masowego rażenia oraz nową wersję radiostacji A-220A.

 Silnik w wersji 12150L-7 (oznaczenie eksportowe VR 36) osiąga moc 426 kW (580 KM) przy większym zużyciu paliwa, co spowodowało zmniejszenie zasięgu, chociaż w oficjalnych materiałach jest podawane nadal 440 km, a z dodatkowymi zbiornikami – 600 km.

Type 59 - ZTZ-59D1

Czołg Typ 59-IID odpowiada sowieckiemu T-55AMD.

System kierowania ogniem, odmiana układu Typ 77 (ISFCS-212), opracowanego przez brytyjską firmę Marconi, obejmuje stabilizowany dzienno-nocny celownik działonowego z dalmierzem laserowym i  elektroniczny przelicznik balistyczny. Załoga ma dzienno-nocne pasywne przyrządy obserwacyjno-celownicze. Według niektórych danych w miejscu noktowizyjnego celownika działonowego ze wzmacniaczem obrazu planowano zamontować celownik z kamerą termowizyjną.

Pojazdy eksperymentalne

Czołg Typ 59 stał się również bazą dla pojazdów eksperymentalnych i prototypowych. Pierwszym z nich był Typ 59-I ze wzmocnionym pancerzem kadłuba i wieży oraz nowymi przyrządami celowniczymi, w tym celownikiem działonowego.

Typ 59-I ze wzmocnionym pancerzem.

Na Typ 59 w Chinach zamontowano gładkolufową armatę MG253 kal. 120 mm bazującą na niemieckim modelu Rheinmetall Rh 120-L44, dokumentacja działa została przekazana z Izraela, prawdopodobnie z dwuosiowym stabilizatorem elektromechanicznym.

Czołg Typ 59Gai

Działo zamontowano w wieży czołgu Typ 59-II, a pojazd oznaczono Typ 59Gai  lub Typ 59-120 (WZ-120K). Zapas amunicji zmniejszył się do 28 nabojów. Masa czołgu pozostała na poziomie 36,5 tony.

Po opanowaniu produkcji armaty gładkolufowej Typ 98 (ZPT-98) kal. 125 mm stanowiącej kopię radzieckiego działa czołgowego 2A46, zamontowano ją eksperymentalnie w wieży czołgu Typ 59.  Pojazd otrzymał także panele dodatkowego pancerza kadłuba i wieży.

Eksperymentalna odmiana czołgu Typ 59 z armatą kal. 125 mm.

Zmodernizowany pojazd, oznaczony Typ 59-125, a w wersji eksportowej VT-3, występuje w kilku podwersjach. Pierwsza odmiana miała armatę umieszczoną w standardowej wieży ze wzmocnionym pancerzem i moduły opancerzenia dodatkowego na przedniej części kadłuba.

Type 59-125Jedna z odmian czołgu Typ 59-125.

W kolejnej wersji Typ 59-125 (VT-3), na podwoziu Typ 59 zamontowano wieżę znacznie nowszego pojazdu Typ 96 z armatą Typ 98 kal. 125 mm.

Czołg VT-3 z wieżą Typ 96.

Z kolei pojazd z wieżą czołgu Typ 99 z armatą Typ 98 kal. 125 mm jest oznaczany jako Typ 59T (Typ 59-125).

Type 59T VT-3W najnowszej wersji VT-3 zastosowano wieżę czołgu Typ 99.

Copyright © Redakcja Militarium

Posterunki radiolokacyjne w Polsce w 2015 r.

W skład jedynej w Siłach Powietrznych RP 3. Brygady Radiotechnicznej wchodzą cztery bataliony radiotechniczne z kompaniami radiotechnicznymi (krt) oraz posterunkami radiolokacyjnymi dalekiego zasięgu (prdz).

Ugrupowanie WRt składa się z dwóch zasadniczych komponentów – stacjonarnego i manewrowego. Komponent stacjonarny stanowi 17 krt wystawiających posterunki radiolokacyjne (pr) i sześć prdz z radarami sieci szkieletowej NATO Backbone, a komponent mobilny – 17 wysuniętych posterunków radiolokacyjnych (WRLP) wystawianych przez kompanie radiotechniczne.

Radary wojskowe w Polsce 2015

Lokalizacje posterunków radiolokacyjnych (PR/ASOC) i posterunków radiolokacyjnych dalekiego zasięgu (BACKBONE) Sił Powietrznych RP.

Polskie wojska radiotechniczne SP mają na wyposażeniu stacje radiolokacyjne kilku typów: RAT-31DL (prdz), NUR-12M (prdz), NUR-12ME (pr), NUR-15/M (pr, WLRP), NUR-31/M/MK (pr, WLRP) i NUR-41 (pr, WLRP).

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Militarium

Fińskie siły zbrojne – analiza wybranych aspektów funkcjonowania. Część I

Siły zbrojne Finlandii, Puolustusvoimat, przechodzą obecnie proces głębokiej restrukturyzacji. W wyniku poszukiwania oszczędności budżetowych w ostatnich latach i zmiany warunków funkcjonowania armii w ostatnich latach, rozpoczęto poważną reformę fińskiej armii.

Zgodnie z zatwierdzonym w 2012 roku planem zmniejszono liczbę żołnierzy i pracowników cywilnych z 14400 do 12300 oraz zredukowano liczebność rozwiniętych SZ z 350000 do 230000 żołnierzy.

Zmiany dotknęły w dużym stopniu struktury jednostek operacyjnych. Rozformowano sześć dużych oddziałów, kolejne cztery zostały włączone do pozostałych. Dokonano komasacji jednostek logistyki oraz szkolnictwa wojskowego. Zmiany organizacyjne dotknęły także wojska regionalne (terytorialne) – pozostawiono jedynie 12 regionalnych biur wojskowych w największych miejscowościach Finlandii. Łączenie pododdziałów pozwoliło na redukcje jednostek administracyjnych z 51 (w 2011 roku) do 26 (w 2015 roku).

SZ Finalndii 1

Fińskie siły zbrojnie opierają się na trzech filarach: wojskach operacyjnych, na co dzień zajmujących się szkoleniem poborowych, wojskach regionalnych, które są niczym innym jak obroną terytorialną, stanowiącą zasadniczy potencjał obronny kraju oraz sił lokalnych – niewielkich pododdziałów złożonych z rezerwistów-ochotników, przewidziane do wzmacniania ochrony wytypowanych obiektów i instytucji, także w czasie pokoju. Liczby z gwiazdką nie są wartościami stałymi – przedstawiają założenia na 2015 rok. Przykładowo, planiści zakładają, że w 2022 roku, ze względów demograficznych „dostępnych” poborowych będzie tylko 22 tysiące, podczas gdy w 2010 roku było to 27 tysięcy.

SZ Finlandii zachowują charakter armii częściowo z poboru. Obecnie poborowi odbywają służbę w trzech wymiarach czasowych. Pierwszy wymiar, wynoszący 167 dni, przeznaczony jest dla szeregowych na stanowiskach nie wymagających długotrwałego szkolenia, drugi, 255-dniowy, na potrzeby szkolenia służb medycznych i trzeci, 347-dniowy, dla oficerów, podoficerów, oraz żołnierzy na stanowiskach wymagających specjalistycznego przeszkolenia. Co ciekawe około 42% poborowych odbywa najdłuższą – 347-dniową służbę, a najkrótszą – 44% wcielanych.

SZ Finalndii 2

Struktura SZ Finlandii po reformie. Dowódcy sił zbrojnych podlega szef obrony ze sztabem, któremu z kolei podlegają także jednostki i instytucje wspierające: centrum zarządzania, usług, wydział wywiadu, instytut badawczy oraz wpięta w jedną większą strukturę logistyka. Na zielono wyszczególnione są jednostki wojsk lądowych, kolorem ciemnoniebieskim jednostki marynarki wojennej, jasnoniebieskie to siły powietrzne.

Maavoimat

Maavoimat, czyli wojska lądowe, są największym i najważniejszym komponentem fińskich sil zbrojnych. To w ich strukturach szkoli się najwięcej poborowych – około 20000 – i to one podejmą największy wysiłek w toku rozwinięcia mobilizacyjnego. Po reformach część operacyjna składa się z ośmiu jednostek szczebla „brygady” o odmiennych specjalnościach.

Jääkäriprikaati – brygada jegrów. Jednostka piechoty wyspecjalizowanej w działaniach w rejonie okołobiegunowym. Stacjonuje w Rovaniemi. Ma aktywny jeden batalion piechoty składający się z kompanii dowodzenia, kompanii rozpoznawczej, dwóch lekkich kompanii piechoty, kompanii moździerzy kal. 120 mm i kompanii zabezpieczenia. Oprócz tego brygadzie podlega dywizjon przeciwlotniczy – dawny pułk przeciwlotniczy – wyposażony w baterie zestawów przeciwlotniczych ItO 90M, czyli Crotale NG oraz armaty ItK 95, czyli zestawy ZU-23-2 kal. 23 mm i co ciekawe mający w swej strukturze dodatkową kompanię piechoty.

Kaartin jääkärirykmentti – gwardyjski pułk jegrów. Jednostka stacjonująca w Helsinkach, przewidziana do obrony prowincji Uusimaa – najludniejszego obszaru kraju. Wyspecjalizowania w działaniach w terenie zurbanizowanym, oprócz tego pułk pełni funkcje reprezentacyjne. Składa się z  dwóch batalionów: UudJP z aktywną jedną kompanią piechoty i kompanią wsparcia oraz KAARTP składającego się z kompanii piechoty, kompanii żandarmerii oraz kompanii transportowej. Oprócz tego w strukturze jednostki funkcjonuje szkoła sportowa, w które służbę odbywają sportowcy.

Utin Jääkärirykmentti – pułk jegrów Utti. Jednostka specjalna, podlegająca bezpośrednio dowództwu sił specjalnych SZ Finalndii. Zasadniczą częścią pułku jest batalion sił specjalnych – jednostka składająca się z kompanii spadochroniarzy wyspecjalizowanej w dalekim rozpoznaniu oraz kompanii specjalnej, w której służą wyłącznie żołnierze zawodowi. Oprócz tego pułk dysponuje m.in. dywizjonem śmigłowców NH90 oraz kompanią wsparcia zabezpieczającą bieżące potrzeby funkcjonowania jednostki. Pułk jegrów stacjonuje w Utti, znanej bazie lotniczej i ośrodku szkolenia jednostek specjalnych – nie tylko wojskowych.

Maasotakoulu – Akademia Wojsk Lądowych. Uczelnia wyższa, kształcąca kadrę oficerską na potrzeby wojsk lądowych, prowadząca kursy zarówno dla poborowych, jak i oficerów rezerwy we wszystkich sześciu podstawowych specjalnościach – piechoty (w Finlandii broń pancerna wchodzi w skład piechoty), artylerii, wojsk inżynieryjnych, obrony przeciwlotniczej, łączności i logistyki.

W ramach reformy „Brygada 2005”, w ramach wojsk operacyjnych trzy jednostki uzyskały status brygad szybkiego reagowania. Brygady te mają ujednolicone struktury, jednak podobnie jak w przypadku pozostałych jednostek, różnice sprzętowe determinują ich odmienny charakter.

Karjalan prikaati – Brygada Karelia. Stacjonuje w Kouvola i jest najciężej uzbrojoną brygadą piechoty, faktycznie jednostką zmechanizowaną. Składa się z trzech batalionów zmechanizowanych o jednolitej strukturze, z czego, w czasie pokoju, aktywny jest tylko jeden batalion – KymJP. Batalion ma dwie kompanie zmechanizowane po 14 bwp CV9030FIN, kompanię czołgów z 14 Leopardami 2A4 oraz kompanię moździerzy wyposażoną w cztery samobieżne moździerze AMOS kal. 120 mm. Brygada posiada także pułk artylerii z holowanymi haubicami 155 K98 kal. 155 mm, 122 H63 kal. 122 mm i artyleryjskimi wyrzutniami rakietowymi 122 RAKH 89M1 kal. 122 mm oraz dywizjon przeciwlotniczy z trzema bateriami ogniowymi, wyposażonymi w zestawy rakietowe: samobieżne ASRAD-R oraz przenośne RBS-70 (oznaczenie lokalne odpowiednio ItO 05 i ItO 05M). W skład Brygady Karelia wchodzi również batalion saperów z dwoma kompaniami saperów i kompanią rozminowania, batalion rozpoznania i batalion zabezpieczenia.

XA-185_1

Partia XA-185 – najliczniejszy kołowy transporter opancerzony fińskich sił lądowych.

Kainuun prikaatiin – Brygada Kainuu. Jedna z najliczniejszych jednostek (szkoli około 3800 poborowych rocznie), stacjonuje w Kajaani, w centralnej części kraju. Ma aktywny tylko jeden z trzech batalionów piechoty, składajacy się z trzech kompanii piechoty i kompanii rozpoznawczej. Oprócz piechoty poruszajacej się na przegubowych wszędołazach rodziny Sisu NA-110 i Hagglunds Bv 206, brygada ma też pułk artylerii z bateriami haubic 155 K68 i 122 H63 oraz baterią moździerzy kal. 120 mm, batalion saperów z jedną aktywną kompanią saperów mającą do dyspozycji m.in. zestaw pontonowy P-15, batalion rozpoznania i batalion zabezpieczenia.

Porin prikaati – Brygada Pori. Jest to jednostka przygotowana do brania udziału w zagranicznych operacjach międzynarodowych. Z tego względu jest największym użytkownikiem kołowych transporterów opancerzonych, w tym najnowszych XA-360 (AMV 8×8), oraz ma najbardziej zmienną strukturę. Stacjonuje w garnizonach Niinisalo i Säkylä. Na co dzień aktywne ma dwa bataliony: SatJP – batalion piechoty zmotoryzowanej z dwoma kompaniami piechoty na transporterach opancerzonych i kompanią wsparcia oraz PohmJP, który oprócz kompanii piechoty, ma także kompanię rozpoznawczą na quadach, motocyklach i skuterach śnieżnych oraz pododdział bezzałogowców rozpoznawczych z zestawami Orbiter 2B. Brygada posiada także mieszany batalion rozpoznawczo-saperski, mający w swoim składzie kompanię rozpoznawczą i kompanię saperów, batalion zabezpieczenia oraz pułk artylerii (dawna Brygada Artylerii) z dwoma bateriami haubic 155 K98 i 122 H63, baterią 122 RAKH 89M1 i baterią moździerzy AMOS. Charakter jednostki jest podkreślany przez występujące w jej strukturach centrum zarządzania kryzysowego – instytucję, która w zamierzeniu ma być ośrodkiem prowadzącym szkolenia m.in. z zakresu dowodzenia jednostkami wojskowymi w strukturach międzynarodowych.

Panssariprikaati – Brygada Pancerna. Sztab jednostki znajduję się w Parolannummi, gdzie od 1923 roku stacjonują i szkolą się fińskie wojska pancerne. Obecnie brygada na swoje potrzeby wykorzystuje kilka obiektów – najstarszy i najbardziej związany z broną pancerną Hätilä (powierzchnia 2011,44 ha), nadmorski obiekt Lohtaja (1200 ha), na którym przeciwlotnicy wykonują strzelania, obiekt Räyskälä (70 ha), obiekt Hälvälä (682 ha) i poligon Padasjoki (170 ha).

W skład Brygady Pancernej wchodzą: batalion pancerny Häme (HÄMPSP), pułk artylerii (JTR), pułk przeciwlotniczy Helsinki (HELITR), batalion zabezpieczenia Parola (PARHP) i centrum szkolenia walki elektronicznej (ELSOK).

Batalion pancerny Häme w obecnej formie funkcjonuje od w 2003 roku, gdy połączono bataliony Häme i Jaeger. HÄMPSP składa się z kompanii czołgów PSVK, kompanii piechoty zmechanizowanej PSJK, kompanii saperów PSPIONK i kompanii żandarmerii SPOLK.

Pułk artylerii składa się z PSHPTR – baterii samobieżnych armatohaubic, wyposażonej w 122 PsHaup 74, czyli haubice 2S1 Goździk, KRHK – baterii moździerzy szkolącej obsługi moździerzy kal. 81 i kal. 120 mm i PSVIESTIK – kompanii rozpoznania artyleryjskiego szkolącej specjalistów z dziedziny rozpoznawania oraz kierowania ogniem, a także obsługi systemów dowodzenia.

NASAMS 2 FIN_1

Pojazd MSP 500 z systemem optoelektronicznym – element systemu przeciwlotniczego NASAMS 2.

W ramach reform pod skrzydła brygady trafił także pułk przeciwlotniczy Helsinki (HELITR) Pułk ma w strukturze: PSITPTRI – baterię działek przeciwlotniczych, szkolącą obsługi armat ItK 88 (holowane Oerlikon GDF kal. 35 mm) i ItK 95 kal. 23 mm, 2 OITPRI – baterię rakiet przeciwlotniczych, szkolącą obsługi zestawów ItO 12 (systemy NASAMS 2 FIN), JOKEPTRI – pododdział obsługi systemów dowodzenia, m.in. zautomatyzowanego systemu dowodzenia pododdziału OPL JOKE06 i radiolokatorów oraz szkoły podoficerskiej.

Batalion zabezpieczenia Parola ma w swoich strukturach: AutoK – kompanię samochodową, która szkoli kierowców i HK/PSPR – pododdział zajmujący się szkoleniem specjalistów z zakresu obsługi sprzętu i uzbrojenia. Poborowi w ciągu 16 tygodni przechodzą specjalistyczny kurs mechanika (obsługi sprzętu pancernego), bądź krótszy: rusznikarza, ratownika medycznego, a nawet kucharza. Ponadto w strukturach batalionu znajduje się centralny magazyn oraz centrum transportu – zabezpieczający potrzeby całych sił zbrojnych – oraz centrum obsługowe w Riihimäki. Pododdziałem wchodzącym także w skład batalionu jest orkiestra wojskowa. Zespół składa się wyłącznie z poborowych, którzy zadeklarowali chęć połączenia służby wojskowe, z muzyczna pasją.

Centrum szkolenia walki elektronicznej to powstały po likwidacji w 2014 roku pułku łączności (Viestirykmentti), stacjonujący w Parola i częściowo w dawnej siedzibie pułku – Riihimäki – ośrodek zajmujący się szerokim spektrum zagadnień wojny elektronicznej i cyberwojny.

Oprócz wyżej wymienionych jednostek pod pieczą brygady znajdują się trzy biura regionalne – Hämeen, Pirkanmaan i Keski-suomen.

Jak widać brygada pancerna jest nie tyle związkiem taktycznym co wszechstronnym ośrodkiem szkoleniowym. W jednej strukturze szkolą się żołnierze niemalże we wszystkich specjalnościach jakie występują w wojskach lądowych. To samo można powiedzieć o pozostałych jednostkach – ich stopień rozwinięcia, struktury i wewnętrzne rozwiązania organizacyjne są bezpośrednim odzwierciedleniem nadrzędnego zadania – szkolenia rezerw osobowych. Wartym podkreślenia jest fakt, iż w celu redukcji kosztów, podczas szkolenia szeroko stosowane są różnego rodzaju symulatory i trenażery, takie jak m.in. systemy KASI, BT46M TASI, BT46T+G, Steel Beasts Pro, czy VBS 2.

Koncepcja batalionowych grup bojowych

Przy okazji reformy SZ Finalndii, zaprezentowano też publicznie koncepcje rozwinięcia brygady. Zgodnie z planem, w toku mobilizacji jednostka miałaby swoimi siłami wystawić cztery batalionowe grupy bojowe – dwie zmechanizowane i dwie zmotoryzowane o składzie zaprezentowanym na rysunku.

Grupa bojowa zmechanizowana - armia Finlandii

Według założeń zmechanizowana grupa bojowa ma m.in. 29 czołgów Leopard 2, 48 bojowych wozów piechoty BMP-2M, 10 wozów rozpoznania artyleryjskiego BMP-1TJ/TJJ, 77 transporterów MT-LBV, 17 transporterów MT-LBU, 6 wozów zabezpieczenia technicznego, 3 czołgi przeciwlotnicze ItPsv 90 Marksman, 9 armat przeciwlotniczych 23 ItK 95, 4 mosty szturmowe, 2 czołgi torujące, 18 armatohaubic 122 PsHaup 74, 9 moździerzy kal. 120 mm, 4 moździerze kal. 81 mm, 4 wyrzutnie PstOhj 2000, czyli wyrzutnie ppk Spike LR oraz 350 pojazdów kołowych – samochodów terenowych, motocykli i ciężarówek.

Grupa bojowa zmotoryzowana - armia Finlandii

Zmotoryzowana grupa bojowa ma na wyposażeniu m.in. 80 transporterów MT-LBV, 18 MT-LBU, 9 pojazdów rozpoznania artyleryjskiego BMP-1TJ/TJJ, 7 wozów zabezpieczenia technicznego, 2 wozy ewakuacji medycznej, 38, 9 armat przeciwlotniczych 23 ItK 95, 4 mosty szturmowe, 2 czołgi torujące, 18 haubic 122 PsHaup 74, 9 moździerzy kal. 120 mm, 6 moździerzy kal. 81 mm, 4 granatniki NLAW, 4 wyrzutnie wyrzutnie PstOhj 2000 i 380 pojazdów kołowych – samochodów terenowych, motocykli i ciężarówek.

Oczywiście ujawnione schematy mogą prezentować wyłącznie jeden z kilku rozważanych wariantów rozwinięcia. Niemniej są dość unikalną okazją do zapoznania się jakże odmiennym podejściem do tematu struktur czasu „P” i „W” oraz gotowości bojowej. Przy okazji jest to ciekawy przykład możliwości mobilizacyjnych jednostki, która w czasie pokoju liczy mniej niż 1000 żołnierzy.

Sprzęt

Ograniczenia finansowe sprawiają, że Finowie nie maja oporów przed szerokim wykorzystaniem sprzętu starszej generacji. Tak jak leciwe BTR-50, które są używane jako nośniki polowego systemy łączności  Yvi-1 (Yhtymän viestijärjestelmä-1).

BTR-50 Yvi-1

BTR-50 Yvi-1 to przykład kreatywnego podejścia do sprzętu starej generacji.

Podobny przypadek to czołgi T-55. Mimo, że w pododdziałach czołgów zostały zastąpione przez wozy T-72M1, a te przez czołgi Leopard 2, to nadal są aktywnie eksploatowane w pododdziałach inżynieryjnych, które wykorzystują wozy inżynieryjne bazujące na T-54/T-55.

T-55 - Finlandia

T-55M wykorzystywane są przede wszystkim jako czołgi torujące, tak jak pokazany na zdjęciu wóz z trałem naciskowym KMT-5M.

W 2015 roku do Finlandii trafiło pierwsze 20 Leopardów 2A6 odkupionych od Holandii. Wozy te zastąpią kupione ponad dekadę temu eks-niemieckie wozy wersji A4. Bardzo prawdopodobne jest, że część wycofanych wozów zostanie przebudowana na pojazdy inżynieryjne. Finlandia już wcześniej przebudowała 20 Leopardów 2A4, z tego 10 na mosty szturmowe Leopard L i 10 na czołgi saperskie Leopard R.

Marksman 35 mm

Być może Leopardy 2A4 wyprą z jednostek szeroko stosowane wozy na bazie T-55. Na zdjęciu ItPsv 90 w nowej – na pierwszym planie – i starej odsłonie.

Według zapowiedzi, 18 wycofanych w 2010 roku do rezerwy zestawów przeciwlotniczych ItPsv 90 Marksman ma zostać zmodernizowanych poprzez wymianę starych podwozi (eks-polskie T-55AM) na podwozia wycofanych czołgów Leopard 2A4.

Copyright © Redakcja Militarium/Fot. Ministerstwo Obrony Finlandii/Rys. Militarium

Ostatnie działania NATO w Europie według Rosji

Na “Moscow Conference of International Security”, która odbyła się w maju 2015 r., zaprezentowano informacje dotyczące możliwości Sojuszu Północnoatlantyckiego oraz ostatnie działania NATO w Europie, w tym związane z ograniczoną wojną rosyjsko-ukraińską, która według oficjalnego stanowiska rządu rosyjskiego jest jedynie konfliktem pomiędzy władzą w Kijowie a separatystami we wschodniej części Ukrainy.

Poniżej zaprezentowano kilka slajdów z prezentacji przedstawionej na wspomnianej “Moscow Conference of International Security”.

Poniższy slajd prezentuje stan i ilość uzbrojenia sił zbrojnych państw NATO oraz instalacje wojskowe Sojuszu w pobliżu granic Rosji, takie jak: lotniska, bazy morskie, składy zaopatrzenia i stanowiska dowodzenia.

NATO 2015_1

Poniższy slajd prezentuje możliwości defensywne NATO, tj. w zakresie obrony przeciwrakietowej (bazy w Polsce i Rumunii), oraz zdolności ofensywne, tj. zasięg uderzeń pociskami manewrującymi Tomahawk.

NATO 2015_2

Kolejny slajd prezentuje działania “bojowe” NATO przy granicach z Rosją, wskazywane są na przykład loty samolotów E-3 AWACS i RC-135 oraz bezzałogowców rozpoznania strategicznego Global Hawk, czy rozmieszczenie żołnierzy Sojuszu w państwach bałtyckich i Rumunii oraz Bułgarii.

NATO 2015_3

Inny slajd prezentuje ćwiczenia realizowane w latach 2014-2015 przez siły Sojuszu, w tym międzynarodowe, jak na przykład “Tracian Star”, “Sabre Strike”, “Baltops”, jak i w dużej mierze narodowe, jak prezentowane na grafice ćwiczenia SZ RP “Anakonda-2014”.

NATO 2015_4

Copyright © Redakcja Militarium

Wojna NATO-Układ Warszawski – polskie dokumenty wywiadowcze (V)

Schematy i rysunki Sztabu Generalnego WP z lat osiemdziesiątych ub. wieku dotyczące różnych aspektów funkcjonowania sił NATO w czasie ewentualnego konfliktu.

Część piąta zawiera schematy obejmujące strukturę dowodzenia oraz organizację jednostek sił rozpoznawczych i walki elektronicznej sił lądowych Sojuszu Północnoatlantyckiego, a także schematy systemów łączności TRITAC, MSE, SIGNCARS – według informacji znanych polskiemu SG WP.

System rozpoznania i WRE KA USA - wojna NATO-Układ WarszawskiGrupa rozpoznania i WRE KA USA - wojna NATO-Układ Warszawski

Batalion rozpoznania i WRE DZ-DPanc USA - wojna NATO-Układ Warszawski

Batalion rozpoznania i WRE KA RFN - wojna NATO-Układ Warszawski

Kompania rozpoznania i WRE DZ RFN - wojna NATO-Układ Warszawski

Pułk rozpoznania i WRE KA UK - wojna NATO-Układ Warszawski

Środki rozpoznania NATO - wojna NATO-Układ Warszawski

System łączności TRITAC KA USA - wojna NATO-Układ Warszawski

System MSE - TRITAC KA USA - wojna NATO-Układ Warszawski

System MSE KA USA - wojna NATO-Układ Warszawski

Wojna NATO-Układ Warszawski – polskie dokumenty wywiadowcze (IV)

Schematy i rysunki Sztabu Generalnego WP z lat osiemdziesiątych ub. wieku dotyczące różnych aspektów funkcjonowania sił NATO w czasie ewentualnego konfliktu.

Część czwarta zawiera schematy obejmujące strukturę dowodzenia, organizację oraz zasady działania jednostek sił specjalnych Sojuszu Północnoatlantyckiego – według informacji znanych polskiemu SG WP.

Wojska specjalnego przeznaczenia USA - wojna NATO-Układ Warszawski

Wojska specjalnego przeznaczenia sił lądowych USA - wojna NATO-Układ Warszawski

Grupa wojsk specjalnego przeznaczenia sił lądowych USA - wojna NATO-Układ Warszawski

Kompania dowodzenia wojsk specjalnego przeznaczenia - wojna NATO-Układ Warszawski

Kompania obsługi wojsk specjalnego przeznaczenia - wojna NATO-Układ Warszawski

Wojska specjalnego przeznaczenia sił morskich USA - wojna NATO-Układ Warszawski

Lotnictwo specjalnego przeznaczenia - wojna NATO-Układ Warszawski

Pułk operacji specjalnych SAS UK - wojna NATO-Układ Warszawski

Jednostka GSG-9 RFN - wojna NATO-Układ Warszawski

Wojska specjalnego przeznaczenia Francji - wojna NATO-Układ Warszawski

Wojska specjalnego przeznaczenia sił morskich Francji - wojna NATO-Układ Warszawski

Wojna NATO-Układ Warszawski – polskie dokumenty wywiadowcze (III)

Schematy i rysunki Sztabu Generalnego WP z lat osiemdziesiątych ub. wieku dotyczące różnych aspektów funkcjonowania sił NATO w czasie ewentualnego konfliktu.

Część trzecia zawiera schematy obejmujące strukturę dowodzenia, organizację oraz zasady działania jednostek zaopatrzenia Sojuszu Północnoatlantyckiego – według informacji znanych polskiemu SG WP.

Teatr działań wojennych NATO - zaopatrzenie NATO

Kierowanie tyłami NATO - zaopatrzenie NATO

Dowództwo tyłów TDW - zaopatrzenie NATO

Dowództwo tyłów KA NATO - zaopatrzenie NATO

Zaopatrzenie w amunicję konwencjonalną NATO - zaopatrzenie NATO

Zaopatrzenie w MPS NATO - zaopatrzenie NATO

Ewakuacja medyczna NATO - zaopatrzenie NATO

Zabezpieczenie lotnictwa NATO - zaopatrzenie NATO

Wojna NATO-Układ Warszawski – polskie dokumenty wywiadowcze (II)

Schematy i rysunki Sztabu Generalnego WP z lat osiemdziesiątych ub. wieku dotyczące różnych aspektów funkcjonowania sił NATO w czasie ewentualnego konfliktu.

Część druga zawiera schematy obejmujące strukturę dowodzenia, organizację oraz zasady działania jednostek wojny psychologicznej Sojuszu Północnoatlantyckiego – według informacji znanych polskiemu SG WP.

Kierowanie wojną psychologiczną NATO - wojna psychologiczna NATO

Kierowanie wojną psychologiczną TDW - wojna psychologiczna TDW USA

Kierowanie wojną psychologiczną GA NATO - wojna psychologiczna NATO

Batalion wsparcia USA - wojna psychologiczna NATO

Batalion jeńców wojennych NATO USA - wojna psychologiczna NATO

Batalion propagandy miejscowej USA - wojna psychologiczna NATO

Wojna psychologiczna Bundeswehry - wojna psychologiczna NATO

Batalion wojny psychologicznej Bundeswehry - wojna psychologiczna NATO

Kompania wojny psychologicznej Bundeswehry - wojna psychologiczna NATO

Rozmieszczenie jednostek - wojna psychologiczna NATO

Środki techniczne - wojna psychologiczna NATO

Wojna NATO-Układ Warszawski – polskie dokumenty wywiadowcze (I)

Schematy i rysunki Sztabu Generalnego WP z lat osiemdziesiątych ub. wieku dotyczące różnych aspektów funkcjonowania sił NATO w czasie ewentualnego konfliktu.

Część pierwsza zawiera schematy obejmujące strukturę dowodzenia, organizację oraz zasady działania jednostek lotnictwa Sojuszu Północnoatlantyckiego – według informacji znanych SG WP.

System obrony powietrznej Patriot

Lotnictwo NATO walka radioelektroniczna

Assault Breaker lotnictwo NATO

Bezzałogowy system rozpoznawczy

Lotnictwo 101 DPD USA

Lotnictwo 82 DPD USA

Brygada śmigłowców USA 86

Lotnictwo KA USA 86

Lotnictwo Lekkiej DP USA 86

Lotnictwo DZmot USA 86

Lotnictwo DZ GN 86

Lotnictwo DP GN 86

Lotnictwo DZ USA 86

Lotnictwo KA RFN 86

Lotnictwo DZmot USA 86

Lotnictwo DZ-DPanc RFN 86

Lotnictwo 6 DZ RFN 86

Wykorzystanie lotnictwa KA RFN 86

Rosyjski eksport uzbrojenia konwencjonalnego w 2014 r.

Zgodnie z informacją przekazaną przez Rosję rejestrowi ONZ, w 2014 r. państwo to sprzedało następujące ilości uzbrojenia i sprzętu wojskowego:

Czołgi – 65 sztuki (65 sztuk T-90S do Azerbejdżanu);

Bojowe wozy opancerzone – 78 sztuk (78 sztuk BMP-3 do Azerbejdżanu);

Systemy artyleryjskie o kalibrze powyżej 100 mm – 124 sztuki (2S19M Msta-S, 2S31 Wena, BM-30 Smiercz, TOS-1A do Azerbejdżanu, BM-30 Smiercz do Kazachstanu);

Samoloty bojowe – 8 sztuk (4 sztuki Su-30MK2 do Wietnamu, 4 sztuki MiG-29K i MiG-29 KUB do Indii);

Śmigłowce bojowe – 82 sztuki (40 sztuk Mi-17W-5 do Indii, 2 sztuki Mi-17W-5 do Kazachstanu, 8 sztuk Mi-17Sz-P do Peru, 2 sztuki Mi-17Sz do Rwandy, 30 sztuk Mi-17W-5 dla USA do Afganistanu);

Okręty bojowe – 2 sztuki (2 okręty podwodne projektu 06361 do Wietnamu);

Przenośne zestawy przeciwlotnicze – 13 sztuk (13 sztuk zestawów Igła-S do Tajlandii);

Przenośne zestawy przeciwpancerne i rakiety – 7859 sztuk (do Indii);

Inne rakiety kierowane – 6 sztuk (do Indonezji).

Copyright © Redakcja Militarium

Wojna NATO-Układ Warszawski – plany operacyjne (I)

Schematy i rysunki Sztabu Generalnego WP z lat osiemdziesiątych ub. wieku dotyczące koncepcji prowadzenia wojny z NATO.

Część pierwsza zawiera schematy obejmujące strukturę dowodzenia, organizację i ugrupowanie oraz zasady działania jednostek NATO – według poglądów SG WP, zakładającego “kontrofensywę po niespodziewanym ataku sił Sojuszu Północnoatlantyckiego”.

Koncepcja głębokiego uderzenia NATO

Decyzja o użyciu broni jądrowej NATO

Operacje specjalne NATO

Desant na Danię

Zapory minowe NATO

Uderzenia na lotniska - działania NATO

Taktyczne ładunki jądrowe NATO

Teatr działań wojennych NATO

Strefy TDW NATO

Grupa Armii NATO w obronie

KA USA w obronie

KA RFN w obronie

KA Wielkiej Brytanii w obronie

Plany obrony wybrzeża morskiego PRL z lat osiemdziesiątych (I)

Schematy i rysunki Sztabu Generalnego WP z lat osiemdziesiątych ub. wieku dotyczące koncepcji obrony wybrzeża PRL.

Część pierwsza zawiera schematy obejmujące strukturę dowodzenia, organizację, ugrupowanie oraz plany działania jednostek NATO i Sił Zbrojnych PRL w czasie ewentualnej operacji przeciwdesantowej i obrony wybrzeża kraju.

Grupa desantowa NATO - obrona wybrzeża PRL

Desant NATO - obrona wybrzeża PRL

Strefa operacyjna polskiej marynarki wojennej - obrona wybrzeża PRL

Struktura obrony - obrona wybrzeża PRL

Ugrupowanie obronne - obrona wybrzeża PRL

 

Schemat obiegu informacji - obrona wybrzeża PRL

Dowodzenie z WSD OW - obrona wybrzeża PRL

Organizacja łączności - obrona wybrzeża PRL

Łączność radiowa - obrona wybrzeża PRL

Operacja przeciwdesantowa - obrona wybrzeża PRL

Minowanie - ugrupowanie - obrona wybrzeża PRL

Zapora przeciwdesantowa - obrona wybrzeża PRL

Kombinowana zapora przeciwdesantowa - obrona wybrzeża PRL

Przeciwdesantowa zapora minowa - obrona wybrzeża PRL

Przeciwdesantowa zapora fortyfikacyjna - obrona wybrzeża PRL

System wykrywania skażeń - obrona wybrzeża PRL