Kolejne F-35 Lightning II dla Izraela

Międzyresortowa komisja izraleskiego gabinetu zaakceptowała w listopadzie br. decyzję o zakupie 17 myśliwców wielozadaniowych Lockheed Martin F-35I Adir, czyli lokalnej wersji F-35A Lighting II, co powiększa łączną ilość tych maszyn, które będa zbudowane dla Sił Powietrznych Izraela (IAF) do 50 sztuk.

Ocenia się, że ta trzecia partia maszyn (17 samolotów F-35I plus odpowiednie wyposażenie) będzie kosztowała około 2,5 mld USD. Kontrakt ma być podpisany na początku 2017 roku i wówczas będzie znana jego wartość. Pierwsza seria (19 F-35I plus pakiet dodatkowy), zamówiona w 2010 roku, kosztowała 2,75 mld USD, a druga (14 F-35I plus pakiet dodatkowy) z 2015 roku — 2,82 mld USD. Pierwsze dwie seryjne maszyny F-35I mają być dostarczone IAF w grudniu br., kolejne sześć w przyszłym roku, a pozostałe 11 z pierwszej transzy – w 2018 roku.

Łącznie Izraelczycy chcą mieć 75 Adirów, czyli trzy dywizjony, z tego jeden dywizjon z maszynami STOVL, tj. lokalnej odmiany F-35B, dla „zachowania zdolności bojowej w przypadku ataku na lotniska za pomocą rakiet balistycznych”.

Fot. Lockheed Martin

Rejestr rosyjskich samolotów wojskowych – An-148

Samolot pasażerski An-148 został opracowany w biurze konstrukcyjnym im. O. K. Antonowa w Kijowie. Pierwszy lot 17 grudnia 2004 r. Produkowany w zakładach ANTK Antonow na Ukrainie oraz w zakładach WASO w Rosji. Rosyjskie ministerstwo obrony zamówiło 15 grudnia 2013 r. łącznie 15 szt. An-148-100 z terminem dostawy w latach 2013-2016.

Rejestr samolotów An-148 w WKS (Siły Powietrzno-Kosmiczne) Rosji rejestr_an-148

© Copyright Redakcja Militarium

Ukraiński eksport uzbrojenia konwencjonalnego w 2015 roku

Zgodnie z informacją przekazaną przez Ukrainę rejestrowi ONZ, w 2015 r. państwo to sprzedało następujące ilości uzbrojenia i sprzętu wojskowego (bez broni strzeleckiej, o której pisaliśmy):

Czołgi – 20 sztuk (4 sztuk BM Opłot-T do Tajlandii, 11 sztuk T-72M1 do Nigerii, 4 sztuki T-72 do Etiopii);

Bojowe wozy opancerzone – 20 sztuk (8 sztuk BТR-3Е1 z modułem wieżowym Szturm, 2 sztuki 81-mm moździerzy samobieżnych BTR-3M1, 1 sztuka 120-mm moździerz samobieżny BTR-3M2, sześć rakietowych niszczycieli czołgów BTR-3RK, 2 sztuki wozów pomocy technicznej BTR-3WR, 1 sztuka transporter ewakuacji medycznej BTR-3S – wszystkie do Tajlandii);

Systemy artyleryjskie o kalibrze powyżej 100 mm – 12 sztuk (12 sztuk 122-mm haubic D-30 do Nigerii);

Śmigłowce bojowe – 5 sztuk (3 sztuki Mi-24W-MSB i 2 sztuki Mi-24W do Sudanu Południowego);

Przenośne zestawy przeciwlotnicze – 11 sztuk (3 sztuki do Stanów Zjednoczonych, 8 sztuk do Zjednoczonych Emiratów Arabskich);

Zestawy przeciwpancerne – 107 sztuk (18 sztuk Skif na Białoruś, 89 sztuk nieujawnionego typu do Stanów Zjednoczonych);

Rakiety – 2 sztuki (2 sztuki R-27 do Indonezji).

Copyright © Redakcja Militarium

Eksport broni strzeleckiej z Ukrainy w latach 2011-2015

Według oficjalnych danych w latach 2011-2015 ukraińskie przedsiębiorstwa sprzedały za granicę ponad 615 tys. sztuk broni strzeleckiej o kalibrze od 6 mm do 12,7 mm.

W 2011 r. eksport broni strzeleckiej z Ukrainy objął:

1. rewolwery i pistolety do: Niemiec (12979 szt.), Stanów Zjednoczonych (15500 szt.), Wielkiej Brytanii (500 szt.), Kanady (400 szt.), Tajlandii (4 szt.), Pakistanu (5000 szt., głównie pistolety TT), Peru (84 szt.).

2. strzelby i karabiny do: Australii (2000 szt.), Niemiec (53845 szt.), Stanów Zjednoczonych (143600 szt.), Wielkiej Brytanii (6000 szt.), Kanady (7000 szt.), Tadżykistanu (300 szt.), Turkmenistanu (1 szt.).

3. pistolety maszynowe i karabinki automatyczne do: Wielkiej Brytanii (217 szt.), Syrii (4000 szt.), Zjednoczonych Emiratów Arabskich (1000 szt.), Jemenu (10000 szt.), Republiki Korei (40 szt.).

4. karabiny maszynowe do Jemenu (400 szt.).

Łącznie w 2011 r. Ukraina wyeksportowała 263170 szt. broni strzeleckiej.

W 2012 r. eksport broni strzeleckiej z Ukrainy objął:

1. rewolwery i pistolety do: Niemiec (14426 szt.), Stanów Zjednoczonych (90000 szt.), Sri Lanki (11 szt.), Wielkiej Brytanii (500 szt.), Kanady (11000 szt.), Tajlandii (4 szt.), Pakistanu (7000 szt.), Czech (538 szt.), Peru (84 szt.), Turkmenistanu (1 szt.).

2. strzelby i karabiny do: Niemiec (14395 szt.), Stanów Zjednoczonych (90000 szt.), Kanady (11000 szt.), Czech (1502 szt.), Chin (1 szt.).

3. pistolety maszynowe i karabinki automatyczne do: Izraela (2000 szt.), Czech (7295 szt.), Czadu (15000 szt.), Sudanu (22000 szt.), Kenii (3000 szt.).

4. karabiny maszynowe do: Turcji (250 szt.), Austrii (215 szt.), Czech (75 szt.), Tajlandii (1 szt.), Kenii (43 szt., wkm DSzK).

Łącznie w 2012 r. Ukraina wyeksportowała 188998 szt. broni strzeleckiej.

W 2013 r. eksport broni strzeleckiej z Ukrainy objął:

1. rewolwery i pistolety do: Azerbejdżanu (3 szt.), Niemiec (1412 szt.), Stanów Zjednoczonych (4000 szt.), Wielkiej Brytanii (1378 szt.), Kanady (600 szt.), Czech (500 szt.), Peru (410 szt.).

2. strzelby i karabiny do: Austrii (2000 szt.), Niemiec (9500 szt.), Stanów Zjednoczonych (30000 szt.), Wielkiej Brytanii (7668 szt.), Kanady (19100 szt.), Czech (510 szt.), Włoch (500 szt.), Mołdowy (15 szt.).

3. pistolety maszynowe i karabinki automatyczne do: Libanu (1212 szt.), Austrii (4500 szt.), Czech (16100 szt.), Etiopii (10000 szt.), Tadżykistanu (2000 szt.).

4. karabiny maszynowe do: Czadu (500 szt.), Tadżykistanu (500 szt.), Turcji (5 szt.).

Łącznie w 2013 r. Ukraina wyeksportowała 112413 szt. broni strzeleckiej.

W 2014 r. eksport broni strzeleckiej z Ukrainy objął:

1. rewolwery i pistolety do: Republiki Konga (2 szt.), Mołdowy (2 szt.), Peru (850 szt.).

2. strzelby i karabiny do: Kanady (10400 szt.), Stanów Zjednoczonych (10166 szt,), Gruzji (100 szt.), Wielkiej Brytanii (7668 szt.), Czech (5000 szt.), Ugandy (3000 szt.), Republiki Kongo (1 szt.).

3. pistolety maszynowe i karabinki automatyczne do Republiki Konga (2 szt.).

4. karabiny maszynowe do Republiki Konga (1 szt.), Południowego Sudanu (892 szt., z tego 62 szt. wkm DSzK).

Łącznie w 2014 r. Ukraina wyeksportowała 36939 szt. broni strzeleckiej.

W 2015 r. eksport broni strzeleckiej z Ukrainy objął:

1. rewolwery i pistolety do: Peru (4 szt.), Zjednoczonych Emiratów Arabskich (2 szt.).

2. strzelby i karabiny do: Stanów Zjednoczonych (10000 szt.), Zambii (2544 szt.).

3. pistolety maszynowe i karabinki automatyczne do Zambii (104 szt.)

4. karabiny maszynowe do Zambii (17 szt.).

Łącznie w 2015 r. Ukraina wyeksportowała 12671 szt. broni strzeleckiej.

 Copyright © Redakcja Militarium

Polska koncepcja kołowej brygady średniej z 2001 roku

W 2001 r. w Szefostwie Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Wojsk Lądowych opracowano koncepcję brygady piechoty zmotoryzowanej (nazywanej „brygadą lekką”), wyposażonej jednolicie w kołowe transportery opancerzone (KTO) w różnych wersjach.  Struktura i wyposażenie brygady były inspirowane rozwiązaniami amerykańskimi wprowadzonymi w US Army w brygadach SBCT (Stryker Brigade Combat Team).

Polska brygada miała być samodzielnym, autonomicznym oddziałem (w praktyce związkiem taktycznym), składającym się z trzech batalionów  bojowych, samodzielnych w możliwościach ogniowych i logistycznych (niezależnych, tj. nie wymagających sił wzmocnienia i wsparcia bojowego). Każdy batalion powinien być zdolny do walki z przeciwnikiem w każdych warunkach terenowych i pogodowych, o każdej porze doby.  Brygada powinna mieć taką organizację, aby móc działać całością sił lub poszczególnymi grupami batalionowymi.

Mobilność brygady powinna być rozumiana dwojako, jako mobilność taktyczna (zdolność do szybkiego przemieszczenia własnymi środkami transportowymi w ramach teatru operacji) i mobilność operacyjna (zdolność do szybkiego przerzutu środkami transportowymi na odległy teatr operacji). Wymagano zdolności do natychmiastowego podjęcia działań co najmniej jednym batalionem po wykonaniu przemieszczenia (przerzutu).

Brygada miała składać się z batalionu dowodzenia, trzech batalionów bojowych, dywizjonu artylerii, dywizjonu przeciwlotniczego, kompanii rozpoznawczej, kompanii saperów, kompanii przeciwchemicznej i batalionu logistycznego.

brygada_zmotoryzowana_kto_rosomak_1Struktura brygady „lekkiej” (wariant).

W składzie batalionu dowodzenia miały znaleźć się kompania łączności, kompania regulacji ruchu i kompania zabezpieczenia, w tym zabezpieczenia manewru, wszystkie z elementami wydzielanymi w przypadku samodzielnych działań poszczególnych batalionów.

Batalion brygady lekkiej powinien składać się z kompanii dowodzenia, trzech kompanii bojowych, kompanii wsparcia i kompanii logistycznej. Struktura kompanii piechoty miała być w praktyce powtórzeniem struktury batalionu – drużyna dowodzenia, trzy plutony piechoty i pluton wsparcia. Kompania piechoty miała być pododdziałem zdolnym do działań samodzielnych, autonomicznym pod względem dowodzenia, rozpoznania i prowadzenia ognia na dystansie 2000-3000 m, zdolnym do pokonywania zapór minowych typu lekkiego, w tym powierzchniowych pól minowych. Pluton piechoty, analogicznie jak kompania, powinien być przygotowany do samodzielnych działań i wsparcia ogniem drużyn na dystansie do 1200-1500 m. W skład plutonu powinny wejść trzy drużyny piechoty oraz drużyna wsparcia z moździerzem (granatnikiem samoczynnym). Drużyna piechoty jako pododdział do wykonywania zadań ogniowo-manewrowych, powinna składać się z sekcji (ogniowej i manewrowej).

Kompania wsparcia batalionu powinna zapewnić wsparcie ogniowe walczącym kompaniom i powinna składać się z dwóch plutonów moździerzy, plutonu wsparcia i pluton przeciwpancernego.

brygada_zmotoryzowana_kto_rosomak_2

Struktura batalionu brygady (wariant).

Podstawowe wsparcie ogniowe batalionom bojowym powinien zapewniać brygadowy dywizjon artylerii  z trzema autonomicznymi ogniowo bateriami, uzbrojony w lekkie samobieżne haubice polowe. Dywizjon przeciwlotniczy powinien składać się z trzech baterii przeciwlotniczych z mobilnymi zestawami rakietowo-artyleryjskimi.

Kompania rozpoznawcza brygady powinna dysponować trzema lub czterema plutonami z bojowymi wozami rozpoznawczymi wyposażonymi i uzbrojonymi tak, aby mogły podjąć skuteczna walkę z pojazdami opancerzonymi przeciwnika. Trzy lub cztery plutony powinna mieć również kompania saperów z mobilnymi środkami do minowania, a także rozminowania i inżynieryjnego przygotowania terenu. Kompania przeciwchemiczna brygady powinna być zdolna do rozpoznania i likwidacji skażeń przez przeciwnika używającego różnych środków chemicznych i biologicznych.

Batalion logistyczny brygady miał składać się z trzech kompanii – zaopatrzenia, remontowej i medycznej – wyposażonych w odpowiednie środki i sprzęt.

W koncepcji z 2001 r. założono posiadania funkcjonowanie w polskich Wojskach Lądowych trzech samodzielnych brygad tego typu „o potencjale zbliżonym do brygad sojuszników”.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. MON

Możliwości bojowe białoruskich wojsk lądowych i obrony terytorialnej

Podstawowymi jednostkami bojowymi białoruskich wojsk lądowych są cztery brygady zmechanizowane: 6. Brygada Zmechanizowana z Grodna, 11. Brygada Zmechanizowana ze Słonimia,  19. Brygada Zmechanizowana z Zasłonawy i 120. Brygada Zmechanizowana z Mińska. Białorusini dużo wcześniej niż Rosjanie przekształcili swoje pułki wojsk lądowych, wchodzące w skład dywizji, w samodzielne brygady zmechanizowane. Białoruskie brygady to duże oddziały  (w praktyce ogólnowojskowe związki taktyczne) – w pełni rozwinięta brygada liczy około 5000 ludzi – składające się z pięciu „małych” batalionów bojowych,  z dość rozbudowanymi pododdziałami zabezpieczenia, wsparte silną grupą artylerii, stanowiącą ekwiwalent pułku/ brygady artylerii.

Wsparcie ogniowe zapewniają pododdziały  465. Brygady Rakietowej, 336. Brygady Artylerii Rakietowej, 111. Brygady Artylerii, 51.  Grupy Artylerii Mieszanej, 427. artyleryjskiego pułku rakietowego, 1199. pułku artylerii mieszanej i 77. samodzielnego dywizjonu artylerii rakietowej. Siły lekkie i specjalnego przeznaczenia zgrupowane są w trzech brygadach: 38. Samodzielnej Brygadzie Szturmowo-Desantowej, 103. Samodzielnej Brygadzie Powietrznodesantowej i 5. Samodzielnej Brygadzie Specjalnego Przeznaczenia.

Samodzielne brygady zmechanizowane, jak i inne jednostki, sił zbrojnych Białorusi, znajdują się w różnym stopniu rozwinięcia, np. 120. Brygada Zmechanizowana ma rozwinięte trzy bataliony bojowe oraz wszystkie pododdziały wsparcia i zabezpieczenia, natomiast 6. Brygada Zmechanizowana – jedynie jeden batalion i pododdział artylerii.

brygada_zmechanizowana_bialorus_1 
Struktura białoruskiej brygady zmechanizowanej.

Według dostępnych danych rozwinięta brygada zmechanizowana składa się z kompanii dowodzenia, batalionu rozpoznawczego, trzech batalionów zmechanizowanych, dwóch batalionów czołgów, grupy artylerii (dwa dywizjony artylerii samobieżnej, dywizjon artylerii rakietowej, bateria przeciwpancerna), dywizjonu przeciwlotniczego, batalionu saperów, batalionu łączności, batalionu remontowego, batalionu zaopatrzenia i kompanii zabezpieczenia medycznego.  Łącznie brygada ma mieć 62 czołgi, 120 bojowych wozów piechoty, 36 haubic samobieżnych, 12 artyleryjskich wyrzutni rakietowych i 9-12 samobieżnych wyrzutni ppk. Pododdział obrony przeciwlotniczej ma mieć sześć samobieżnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych, sześć armat przeciwlotniczych i dziewięć przenośnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych.

Podstawowym elementem bojowym brygady zmechanizowanej jest batalion – czołgów lub zmechanizowany – składający się trzech kompanii. Najczęściej jednak pododdziały batalionu wchodzą w skład batalionowej grupy bojowej o elastycznym składzie. Przykładowo, grupa zmechanizowana ma składać się z kompanii czołgów, trzech kompanii zmechanizowanych oraz licznych elementów wsparcia i zabezpieczenia działań.

brygada_zmechanizowana_bialorus_2

Zestawienie wyposażenia i stanu osobowego zmechanizowanej grupy batalionowej. Grupa taka powstaje po wzmocnieniu batalionu zmechanizowanego kompanią czołgów.

W składzie białoruskich sił zbrojnych znajdują się również siły obrony terytorialnej – TepO.  W czasie pokoju nie funkcjonują stałe struktury pododdziałów TepO, a jedynie siedem dowództw regionalnych – po jednym dla każdego z sześciu obwodów i odrębne dowództwo w mieście wydzielonym Mińsk.

batalion_ot_bialorus_1

 Struktura białoruskiego batalionu obrony terytorialnej.

Planowane jest mobilizowanie kilkunastu samodzielnych batalionów piechoty oraz większej liczby samodzielnych kompanii. Białoruski batalion obrony terytorialnej ma składać się z kompanii dowodzenia, trzech kompanii piechoty, kompanii wsparcia z oraz pododdziałów wsparcia i zabezpieczenia, w tym plutonu saperów, plutonu chemicznego i plutonu logistycznego.  Uzbrojenie i wyposażenie batalionu obrony terytorialnej ma obejmować sprzęt zmagazynowany w składach i bazach przechowywania sprzętu, w tym wycofywane z jednostek pierwszoliniowych.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. Militarium

Brazylijskie wojska lądowe odebrały nowe wyrzutnie rakietowe ASTROS-2

Brazylijski koncern Avibras Industria Aeroespacial przekazał siłom lądowym tego kraju partię wyrzutni rakietowych i pojazdów pomocniczych artyleryjskiego systemu rakietowego ASTROS-2 (Artillery SaTuration ROcket System). Zgodnie z planem modernizacji brazylijskiej artylerii ASTROS-2020, w latach 2014-2018 mają być zmodernizowane wszystkie używane wyrzutnie rakietowe AV-LMU do standardu ASTROS-2 Mk.3M, dostarczone wyrzutnie systemu ASTROS-2 Mk.6 dla trzech baterii oraz rakiety kierowane dwóch nowych modeli: AV-SS-40G  o zasięgu 40 km i AV-TM-300 o zasięgu 300 km.

astros-2_mk_6W skład baterii ASTROS-2 Mk.6 wchodzi sześć wyrzutni AV-LMU, trzy pojazdy transportowo-załadowcze AV-RMD, wóz kierowania ogniem AV-PCC, wóz łączności AV-VCC, stacja radiolokacyjna AV-UCF, stacja meteorologiczna AV-MET i warsztat AV-OFVE.

Fot. Avibras

Działania opóźniające według poglądów polskich z lat dziewięćdziesiątych

Schematyczne mapy przedstawiające koncepcje prowadzenia działań opóźniających przez związek taktyczny polskich Wojsk Lądowych w latach dziewięćdziesiątych, w ramach ćwiczeń TATRY-96 i ORION-97.

tatry-96

Działania opróżniające – TATRY-96.

orion-97

Działania opóźniające – ORION-97.

Według poglądów z lat dziewięćdziesiątych działania opóźniające były – obok natarcia i obrony – uznawane za podstawowy rodzaj działań taktycznych (walki). Istotą działań opóźniających było unikanie przez broniącego się przewlekłych walk poprzez stawianie nacierającemu oporu na kolejnych pozycjach opóźniania i niedopuszczanie do rozstrzygających starć.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. MON

Możliwości rosyjskiej grupy bojowej sił lądowych według poglądów US Army

Wojna w Osetii Południowej w 2008 roku, której uczestniczyły siły lądowe Federacji Rosyjskiej oraz działania wojsk rosyjskich od 2014 roku na Ukrainie (formalnie nie uczestniczących w działaniach, ale faktycznie wspierających separatystów w Donbasie) skutkują  m.in. analizami rzeczywistego potencjału rosyjskich pododdziałów lądowych. Również w US Army wielokrotnie podejmowano w ciągu ostatnich kilku lat tę tematykę. Wysuwane są opinie o konieczności odejścia od nacisku na operacje o niskiej intensywności (przeciwpartyzanckie) i przygotowanie wojsk do konwencjonalnych działań zbrojnych o wysokiej intensywności.

Amerykanie zauważają wzrost możliwości bojowych rosyjskich sił lądowych, który odbywa się jednak w inny sposób niż w czasach Układu Warszawskiego (przez zwiększenie ilości coraz nowocześniejszego sprzętu bojowego). Rosyjski resort obrony kładzie nacisk na planowaną i realizowaną modernizację czołgów T-72 i T-80 oraz kołowych transporterów opancerzonych rodziny BTR-80, a także na wprowadzenie nowych typów pojazdów bojowych, w tym czołgów T-14, bojowych wozów piechoty T-15 (obu na uniwersalnej platformie Armata),  gąsienicowych wozów na platformie Kurganiec-25 oraz pojazdów kołowych na platformie Bumierang. Niepokojący jest także bardzo silny przyrost liczebny bezzałogowych systemów latających klas mikro i mini w pododdziałach lądowych.  Działania w Donbasie pokazały wszechstronność tych aparatów oraz coraz doskonalsze ich użycie przez Rosjan. BSL stały się integralnym elementem procesu obserwacji, rozpoznania celów, targetingu oraz kierowania ogniem artylerii.

W związku z tym obserwuje się stopniowe zmiany w organizacji rosyjskich oddziałów lądowych, które mają w swoim składzie pododdziały czołgów, pododdziały zmechanizowane oraz wsparcia, przede wszystkim artylerii. Według US Army zasadniczym elementem ugrupowania bojowego oddziału wojsk lądowych FR będzie „brygadowa grupa taktyczna” BTG (Brigade Tactical Group), stanowiąca odpowiednik wzmocnionego połączonego batalionu pancerno-zmechanizowanego. Miałby się on składać z kompanii czołgów, trzech kompanii piechoty zmechanizowanej (zmotoryzowanej), do dwóch kompanii (baterii) przeciwpancernych, dwóch-trzech baterii artylerii, dwóch baterii przeciwlotniczych. Wsparcie zapewniałyby pododdziały rozpoznania, walki elektronicznej, inżynieryjne oraz logistyczne.

rosyjska-grupa-bojowa_1

Przewidywana struktura rosyjskiej grupy bojowej.

Zauważalna jest również zmiana taktyki działania pododdziałów rosyjskich – podstawowymi zasadami walki zbrojnej na poziomie taktycznym są dla Rosjan aktywność i zaskoczenie. Pokazały to działania sił rosyjskich w Gruzji i w Donbasie, w których zastosowano dynamiczne, wielokierunkowe ataki na kluczowe pozycje przeciwnika. Jednocześnie nacisk położono na ogniskowo-przestrzenny charakter działań (brak zachowania linii frontu, brak prób uzyskania przewagi w jednym miejscu). Dynamika działań miała służyć znajdowaniu słabych punktów i luk w ugrupowaniu obrońcy. Aktywność w działaniach wojsk rosyjskich miała doprowadzić do wymuszonych manewrów przeciwnika, który przemieszczał się z  przygotowanych pozycji na doraźne i był niszczony ogniem artylerii oraz wyrzutni rakietowych kierowanym przy pomocy bezzałogowców.

Nowa taktyka jest zmodyfikowana w stosunku do wcześniejszych działań rosyjskich, wypływających z doświadczeń wojsk radzieckich. Wcześniej siły amerykańskie w działaniach konwencjonalnych o wysokiej intensywności oczekiwały metodycznego natarcia dużych sowieckich zgrupowań bojowych, atakujących w ugrupowaniu eszelonowym. Ponadto, co bardzo istotne, zauważono, że w konfliktach ostatnich lat, po osiągnięciu ograniczonych celów, pododdziały rosyjskie natychmiast przechodziły do przejściowej obrony, pozwalającej zachować osiągnięte cele, a dla obrońcy trudnej do przełamania. Przejściowe, krótko trwające działania obronne mają – przy wsparciu propagandowym – przygotować kolejne szybkie uderzenia w wybranych rejonach i na określonych kierunkach. Według publicystów siły NATO nie są obecnie przygotowane do przeciwstawienia się tak walczącym wojskom lądowym Federacji Rosyjskiej.

Amerykanie wskazują, że znaczna odległość dzieląca od obszaru operacji dyslokowane w Stanach Zjednoczonych i Zachodniej Europie siły US Army stawia amerykańskie pododdziały w niekorzystnej sytuacji.  W razie rozpoczęcia ograniczonego konfliktu amerykańskie bataliony manewrowe będą pospiesznie rozmieszczane w regionie, co oznacza, że na pewno przybędą z opóźnieniem w stosunku do przeciwnika. W związku z tym, będą miały trudności w uzyskaniu i utrzymaniu inicjatywy, ze względu na czas przybycia i przemieszczenia do rejonu działań. Spowoduje to niemożność zachowania kontroli nad czasem, przestrzenią i informacją (o siłach przeciwnika i jego zamiarach), które bezpośrednio przekładają się na elementarne czynniki walki zbrojnej: ruch, informację i rażenie.

rosyjska-grupa-bojowa_3

Możliwości ogniowe rosyjskiej grupy bojowej w zakresie ognia bezpośredniego.

W ocenie Amerykanów bataliony manewrowe US Army (ciężkie, średnie i lekkie) w najbliższej przyszłości nie będą miały przewagi informacyjnej, a co za tym idzie będą wykrywały przeciwnika w tym samym czasie, co ich rosyjskie odpowiedniki. Zniwelowana będzie także przewaga w zasięgu ognia poszczególnych wozów bojowych. Zwraca się uwagę, że mniejszy zasięg ostrzału środków US Army, szczególnie w zakresie artylerii bezpośredniego wsparcia (moździerze i haubice polowe), nie pozwoli na uzyskanie przewagi ogniowej.

Ponadto przewidywana struktura organizacyjna i zorganizowane systemu dowodzenia sił rosyjskich zatrudnionych stanowi wyzwanie dla sił US Army i NATO. Rosyjska BTG może mieć większą siłę ognia niż mieszane bataliony zachodnie. Przewaga w ilości czołgów, jaką ma „ciężki” batalion amerykański (29 wozów w stosunku do 12) nad rosyjską BTG jest niwelowana przez większą ilość środków artyleryjskich u Rosjan. Poza tym większość systemów rosyjskiej artylerii lufowej jest przystosowana do prowadzenia ognia bezpośredniego („na wprost”) organizowanego przede wszystkim w celu zwalczania pojazdów pancernych przeciwnika.

rosyjska-grupa-bojowa_2Możliwości ogniowe rosyjskiej grupy bojowej.

Przewagę siłom rosyjskim, a szczególnie ich dowódcom, ma dawać również odpowiednie doświadczenie bojowe w konflikcie o charakterze „prawie” pełnoskalowym. W tym czasie US Army, walcząc głównie z przeciwnikami nie dysponującymi pojazdami opancerzonymi i artylerią, prowadząc operacje w oparciu o stałe bazy wsparcia i logistyczne, nie zdobywała nowych doświadczeń odnoszących się do konfliktów pełnoskalowych.

W ocenie Amerykanów rosyjskie BTG są silne, elastyczne, dysponują dużą siłą ognia oraz – co bardzo istotne – przystosowane są do zachowania zdolności bojowej nawet po poniesieniu znacznych strat. Ocenia się, że struktura BTG pozbawiona jest „środka ciężkości”, co powoduje, że osłabienie poszczególnych elementów nie jest krytyczne dla wartości całego systemu. Podobnie system dowodzenia. Nawet zniszczenie kompanii czołgów nie pozbawia możliwości działania grupy, która nadal dysponuje trzema kompaniami piechoty na bojowych wozach piechoty i silnym odwodem przeciwpancernym. I odwrotnie: eliminacja pododdziałów strzelców nie pozbawi rosyjskiej BTG ani siły ognia, ani możliwości manewrowych. Amerykanie doceniają również mobilność pododdziałów rosyjskich. Według tych poglądów amerykański batalion manewrowy z ABCT (Armored Brigade Combat Team) nie jest obecnie zdolny do zniszczenia rosyjskiej grupy bojowej wspieranej przez silną artylerię polową i rakietową.

Z tego względu bataliony US Army i sojuszników muszą być przygotowane do walki w nowych warunkach i z „nowym” przeciwnikiem. Istotne jest zachowanie gotowości i możliwości bojowych do prowadzenia operacji obronnych, a następnie przejścia do działań ofensywnych. Rosyjskie operacje w Gruzji i na Ukrainie pokazują zbyt długi czas reakcji i odpowiedzi NATO oraz społeczności międzynarodowej na zagrożenia w Europie.

Copyright © Redakcja Militarium/Rys. US Army/Fot. US Army